Algemeen (451)

 

12':57"'


''We doen dit met plezier’’

Het was rustig op de priklocatie te Oud-Beijerland. Een sporthal met een grote parkeerplaats waar mannen in hesjes blij waren als er weer iemand arriveerde. Binnen waren alleen maar dames, die tot drie maal toe mijn rijbewijs controleerden.  Ik moest een gezondheidsverklaring inleveren en nog wat vragen beantwoorden.
       Het was eerste Paasdag. De mensen van de GGD Zuid-Holland Zuid deden het allemaal zonder morren.  Ze moesten ook tweede Paasdag opdraven. “Meneer, we doen het met plezier”.
      En ”wilt u de prik in de linker- of in de rechterbovenarm?’’.

Ik ontving na afloop deze Registratiekaart Coronavaccinatie.



Gele boekje

En toen ik vroeg of ze ook een aantekening konden maken in mijn inentingspaspoort was dat geen enkel probleem.

 

We zijn nu 18 uur verder. Ik heb geen moment last van die prik gehad.

 

 

Geplaatst in maart

 

31 maart: Vindsels 12; Zwierende algen

30 maart: Verhalen uit de dorpsbieb 68; FEELGOOD Filmtip (2)

29 maart: Goedemorgen 874; Eenzaamhijden

28 maart: Vindsels 11; Bric-à-brac

27 maart: Gehoorde frasen 284; Monnikenwrk

26 maart: Goedemorgen 872; Groot Zwitserland op Java

25 maart: Vindsels 10; Dromende bomen

24 maart: Media 444; GEWOON BLOOT in de NRC

23 maart: Vindsels 9; De zwarte spiegel

22 maart: Goedemorgen 871; Mijn eerste Coronaprik

22 maart: Verhalen uit de dorpsbieb 67; De onfortuinlijke val van een 95-jarige

21 maart: Goedemorgen 870; Poem

20 maart: Gehoorde frasen 282; Onuitroeibaar

19 maart: Vindsels 8; De Plas-Dras Situatie

18 maart: Verhalen uit de dorpsbieb 66; Zeven vrouwen van Martine

16 maart: Vindsels 7; Rooie spaarvarkentjes

15 maart: Gehoorde frasen 281: Calculerend Orakel

14 maart: Photosophieën 395: Peter aan Zee

13 maart: Groeten uit Mozambique 5; Een curieuze grens

12 maart: Vindsels 6; Het Slangenspoor

11 maart: Gehoorde frasen 280; 't Lulletje onder de chromosomen

10 maart: Groeten uit Mozambique 4; Rob; Verliefd op een land

9 maart: Verhalen uit de dorpsbieb 65; Een FEELGOOD FILMTIP

8 maart: Vindsels 5; Gesjochten oesters

7 maart: Groeten uit Mozambique 3; Mijnen & Hollandse honden

6 maart: Vindsels 4; Ozonrijke lucht

5 maart: Groeten uit Guinee Bissau/Mozambique 2; Radiostations

4 maart: Verhalen uit de dorpbieb 64; Afschrijven... of niet?

3 maart: Vindsels 3; Rottend reekadaver

2 maart: Home From Abroad 265: The Post-Insurrection Party

2 maart: Groeten uit Mozambique 1; Meedoen aan corruptie

1 maart: Algemeen 439; Geplaatst in februari

 

 

LES PLUS BELLES années D’UNE VIE

   (Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

   Naast boeken hebben we ook heerlijke films in onze collective.
       Mijn favoriete nummer 2: Les plus belles années dune vie. Een vervolg op de romantische klassieker uit 1966 Un homme et une femme - waarin Jean-Louis en Anne elkaar leren kennen.
   Een iconische film die onze kijk op liefde voor altijd veranderde. Hij was toen autocoureur, zij een kersverse weduwe; ze ontmoetten elkaar via hun kinderen, waarna de liefde niet lang te ontkennen viel.

      Jean-Louis Duroc is inmiddels in de tachtig en heeft in zijn leven heel wat vrouwen teleurgesteld. Vanwege geheugenproblemen woont hij nu in een verpleeghuis, waar de romantiek ver te zoeken is. Totdat hij bezoek krijgt van Anne, zijn oude liefde. Hoewel hij haar niet direct herkent, is het duidelijk dat de twee een verleden delen.

      Hun verhaal gaat verder waar het stopte, vijftig jaar eerder.
Het is de zoon van Anne die zorgt voor de verbinding tussen de twee.


Liefde op leeftijd

Jean-Louis Trintignant en Anouk Aimée in ‘Les plus belles anneés dune vie’.


Klik HIER voor alle biebverhalen

 

De onfortuinlijke val van een 95-jarige

    (Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

    Vorige week moest ik de ingang van onze bibliotheek delen met het stembureau. We zitten namelijk in een Multi Functioneel Centrum.
     Normaal gesproken geen punt, maar in corona-tijd een handicap. Onze leners maken gebruik van dezelfde toegang om hun gereserveerde boeken af te halen bij de afhaalservice. Nou ja, maar zien hoe dit te combineren is. Met een beetje begeleiding gaat dit vast lukken.

      We hielden stiekem wel een beetje ons hart vast, vooral toen we een mondkapjesparade zagen naderen. De tweede sluisdeur moest open, want deze route bood toegang tot het stemlokaal. Bibliotheekbezoekers mochten hier niet door. Ziet u de verwarring voor zich? Onze klanten dachten ‘ hé, de bieb is open, we mogen weer naar binnen!’ Tegelijkertijd liepen de stemmers onze bieb binnen, ze kwamen de weg vragen: ‘Waar moeten we zijn om onze stem uit te brengen?’

Wonderbaarlijk hoe iedereen zich keurig aan de afstandsregels hield, mondkapjes op had en de handen ontsmetten. So far, so good.

      Het klimaatbeheersingssysteem had meer problemen. In korte tijd liep de temperatuur in de bibliotheek op tot zo’n 25 graden. Toch al opgewonden vanwege een ietwat vreemde, spannende middag - zal alles wel goed verlopen - keek ik eens om me heen. Willy, Bineke, Ria, Jouk en Dity liepen stuk voor stuk steeds roder aan. Gooiden vesten uit en puften wat rond. Hun stappentellers liepen al aardig richting de 5000 voetstappen; ze waren druk bezig met de raaplijsten en ja, daar krijg je het sowieso al warm van.

        Na de theepauze moesten we écht even naar buiten om zuurstof te happen en af te koelen. We stonden op het terras, droog en koel over ditjes-en-datjes te praten.
      En daar zien we de 95-jarige mevrouw Koolhof aan komen lopen. Haar auto strak geparkeerd, stembrief in de hand, keurig gekapt, blauwe kleurspoeling in de grijze haardos en haar zondagse kleren aan. Pico bello verzorgd, zoals altijd. We kennen haar als de op één na oudste lener van onze bieb. Nog steeds een bijdetijdse zelfstandige dame.
      Inmiddels zo doof als een kwartel, maar als je haar recht aankijkt en duidelijk spreekt kun je een prima onderhoudend gesprek met haar voeren. Ze is het type ‘niet klagen, maar dragen.’ Ik hou er van.
      Ze ziet ons staan en besluit een afslag naar rechts te nemen om even met ons mee te babbelen, ‘ oh wat leuk dat ik jullie even zie, wat is het lekker buiten hè.’ Al pratende met haar blik op ons gericht struikelt ze over een drempeltje in de betonnen vloer. We zien haar vallen, rakelings met haar hoofd langs een stenen pilaar, zijlings op het harde beton. Oei, dit kan niet goed gegaan zijn, haar broze botjes….

      Iedereen schiet naar haar toe, we stonden te ver af om haar op te vangen, en daar lag ze.

Ach mai. Er schiet van alles door ons hoofd, stil laten liggen, aanspreken, voorzichtig bevoelen en vragen ‘waar heeft u pijn, kunt u dit bewegen, kunt u dat……’ Een bezoeker blijkt verpleegkundige, dit moest zo zijn, ze blijkt erg doortastend en steunend. Met elkaar houden we mevrouw stabiel en warm onder onze jassen, sjaals en dekens uit onze auto’s.

      Ik bel de huisarts om de hoek, moet praten als Brugman om de ernst van de situatie uit te leggen…’druk spreekuur’, zegt de assistente, ‘de tweede arts is net naar een spoedgeval.’Dan bel ik 112 zeg ik, er moet écht een ambulance komen, mevrouw is er niet goed aan toe, voor zover ik dat kan beoordelen.’ Ik zal nogmaals overleggen ,’ hoor ik de assistente zeggen, ‘heeft u een momentje?’ Neeeee, wil ik schreeuwen - er ligt een 95-jarige vrouw op een koude vloer met een trauma - maar ik houd me netjes. Dan hoor ik ‘ klik’ - verbinding weg…..huh! Ik kijk naar mijn telefoon, batterij leeg? Nee! Dan gaat plots het toestel weer over, de assistente zegt ‘mevrouw, ik heb een ambu  gebeld, deze komt er aan.’ !!!  Ik kan nog net vriendelijk uitbrengen ‘wat fijn, hartelijk dank.’

    

      Drie kwartier na de onfortuinlijke val wordt mevrouw Koolhof op de brancard gehesen met een van schrik en pijn vertrokken wit snoetje, haar mooie coupe in de war. Op naar het Ommelander ziekenhuis in Scheemda. Nu ligt ze er nog - een breuk in haar schouder, bont en blauw en een beschadigde heup. Vandaag gaat ze verhuizen naar een verpleegtehuis in Winschoten.

      Van stemmen kwam het niet meer…..

Het beeld van die ambulance voor onze bieb -precies zo één als op de foto-  staat verankerd op ons netvlies.
      Wij stuurden een boeket bloemen met een lieve kaart.


 
Klik HIER voor alle biebverhalen

 

 

Mathilde, Vera, Femke, Evelyn, Jennie, Geertje en Casey

   Martine van Bree-Jonink is vrijwilligster bij de bibliotheek In het Groningse Bellingwolde.
       Zij leest veel. Drie tot vijf boeken per week. En dat doet ze al ‘’een leven lang’’. Zij schrijft recensies voor De Bellingwedder, een maandelijks informatiebulletin voor de voormalige gemeente Bellingwedde (nu Westerwolde). Een weerslag van dat werk verschijnt met enige regelmaat op mijn blog.
      Zij richtte zich aanvankelijk vooral op romantische fictie van buitenlandse auteurs, maar  heeft inmiddels ook weer de hedendaagse Nederlandse literatuur ontdekt.
      In een wat verder verleden las zij natuurlijk de Nederlandse en Vlaamse klassiekers. Zij had toen een zwak voor Hubert Lampo.

      Hieronder wat tips voor deze maand.

 

Leïla Slimani: Mathilde (2020/313 pag.)

In 1946 valt de jonge, Franse Mathilde als een blok voor Amine, een Marokkaanse officier in dienst van het Franse leger. Ze trouwen en vertrekken naar zijn afgelegen familieboerderij, uren rijden van Rabat. Zij had zich haar leven voorgesteld in een mooie villa met palmbomen rondom, maar belandt in een armzalig bestaan waar zij een vreemde eend in de bijt is.
      Amine blijkt toch duidelijk een kind van zijn cultuur te zijn, maar uiteindelijk (ook in het belang van haar dochters) weet zij hiermee om te gaan. Kan deze liefde, die constant op de proef gesteld wordt, toch standhouden?
      De bevolking komt steeds meer in opstand tegen het Franse kolonialisme en ook zij voelen zich bedreigd.
      Eerste deel van een familiesaga, geïnspireerd door de herinneringen van de grootmoeder en moeder van de auteur.

Door Le Parisien beoordeeld met 5 sterren. Ik geef er 3, maar zal zeker het vervolg lezen.

 
David Grossman: Het leven speelt met mij (2020/313 pag.)

Drie vrouwen – Vera, haar dochter Nina en haar kleindochter Gili – nemen na een halve eeuw ruzie en onbegrip een drastisch besluit. Vera heeft de liefde van haar leven verloren en werd op dezelfde dag gedwongen haar dochter in de steek te laten.
      Ze overleeft een strafkamp in het Jpegoslavië van Tito, vindt haar dochter terug, maar voor beiden is het onmogelijk met elkaar te praten over de verloren jaren. Ze hertrouwt uiteindelijk in Israël; haar stiefzoon Rafaël raakt in de ban van  Nina, maar zij is zwaar getraumatiseerd en vlucht voor alles weg. Nina raakt ongewild zwanger en laat op haar beurt haar moeder, Rafaël en haar dochter Gili in de steek. Ze zwerft over de wereld en komt af en toe langs omdat er ondanks alles een band is.
      Als Vera 90 wordt is Nina er ook en vertelt dat er bij haar Alzheimer is geconstateerd. Voordat zij alles vergeet wil zij het echte raadselachtige levensverhaal van Vera horen en wordt besloten gezamenlijk naar de plek des onheils uit het verleden te reizen. E.e.a. zal worden gefilmd door Rafaël en opgetekend door Gili. Gaandeweg het verhaal wordt duidelijk dat de drie vrouwen beschikken over een standvastig en bijzonder sterk karakter; prachtig hoe we een indringende inkijk krijgen in hun psyche.

Mede dankzij de weergaloze schrijfstijl weet deze meesterverteller weer een fascinerend verhaal neer te zetten over de verregaande gevolgen van onmogelijke keuzes en de daarmee gepaard gaande tegenstrijdige emoties. Lezen!!!

 

Wendy Brokers:  Omkijken naar morgen (2020/442 pag.)

Femke is een mooie jonge vrouw van 24, heeft een fijne baan waarvoor ze door heel Europa reist, en heeft nooit gebrek aan aandacht van mannen, waar ze dan ook dankbaar gebruik van maakt. De keerzijde is dat alleen zij weet dat ze in feite constant op de vlucht is voor zichzelf, hetgeen uiteindelijk leidt tot een burn-out.
      Op dringend advies van haar huisarts en haar werkgever gaat zij met angst in haar hart terug naar de plek in Nederland, waar zij een groot deel van haar jeugd heeft doorgebracht; de plek die zij 7 jaar geleden halsoverkop heeft verlaten na een ongezonde geheime relatie. Wat er toen is gebeurd wilde ze wanhopig graag vergeten, maar ze beseft dat het eindelijk tijd wordt schoon schip te maken, maar hoe?

      Haar jeugdvriend (en inmiddels zwager) Nate is er voor haar, hij kan haar lezen en schrijven, maar zelfs hem heeft zij nooit verteld wat haar is overkomen. Dan ontmoet zij de weduwnaar Gus, een kinderarts met een 3-jarig dochtertje en tot haar grote verbazing en verwarring slaat er een vonk over. Dit kan toch niet! Hij is helemaal niet haar type. Bovendien heeft zij zich al jaren voorgenomen nooit meer een man te vertrouwen.

Bijzonder mooie gevoelvolle moderne liefdesroman. Tip: leest eerst Leven met een leugen en Baguette met jou voor twee.

 

Taylor Jenkins Reid: De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo (2020/452 pag.)

 

Hollywoodfilm-icoon Evelyn Hugo is 79 als ze besluit om na jaren van stilte eindelijk de waarheid te vertellen over haar glamoureuze, maar door schandalen geteisterde leven. Wanneer ze hiervoor de onbekende reporter Monique benadert, is niemand zo verbaasd als Monique zelf. In het luxueuze appartement van Evelyn luistert Monique gefascineerd naar haar verhaal.
      Over hoe zij zich als arm meisje omhoog weet te werken in de filmindustrie door gebruik te maken van haar bloedmooie lichaam, over een leven van nietsontziende ambitie, onverwachte vriendschap, over haar 7 verstandshuwelijken en over haar enige echte grote, maar verboden liefde.
      De band tussen de twee vrouwen wordt steeds sterker, en naarmate het verhaal het einde nadert, wordt duidelijk dat Evelyns leven op tragische en onomkeerbare wijze samenkomt met dat van Monique.

Gewoon een fijne en onderhoudende roman.

 

 


Esther Gerritsen: De terugkeer (2020/244 pag.)

Twintig jaar geleden pleegde de vader van de toenmalig 5-jarige Jennie zelfmoord. Omdat zij geen eigen herinneringen heeft aan haar vader, heeft ze die gedurende haar leven zelf verzonnen en is daar in gaan geloven. Wat is nu waar en was het wel zelfmoord? Omdat zij nog steeds worstelt met die vraag gaat zij op onderzoek uit. Haar broer Max was destijds 10 jaar en heeft zo wel zijn eigen herinneringen aan een depressieve vader en een wanhopige liefdevolle moeder.
      Hij heeft zichzelf getraind in het geen enkele emotie hebben waardoor hij zijn gevoel is kwijtgeraakt. Hij heeft een vrouw en dochtertje, voelt zich soms gelukkig, maar dreigt dezelfde kant op te gaan als zijn vader. Van jongs af aan komt zijn moeder op de eerste plaats; hij moet haar beschermen en wil niet dat zij wordt lastig gevallen met vragen over het verleden.
      Met zijn zus heeft hij nooit goed kunnen opschieten en hij wil haar niet helpen bij haar zoektocht. Als bij hun moeder Johanna alzheimer wordt geconstateerd, beseft Jennie dat ook haar moeder straks geen antwoorden meer kan geven. Het wordt tijd om de feiten op te graven, letterlijk en figuurlijk. Hun vader kijkt vanuit het hiernamaals toe op hun leven, hij heeft de antwoorden, maar niemand hoort de doden. Dat hij als atheïst in de hemel is beland en in gesprek is met God, zorgt voor enige lichtheid.

Indringende roman over getroebleerde levens, zonder overbodige dramatiek. Heel knap!

 

Judith Fanto: Viktor (2020/391 pag.)

Geertje is de jongste telg van de familie Rosenbaum (de familienaam van haar Joodse grootouders) en tevens het buitenbeentje. Zoals haar hele familie zijn haar broer en zus in de ban van muziek, haar ouders voeden haar op met de muziek van Wagner, maar zij leest liever.
      Als 9-jarige ontdekt zij dat ze Joods is. Omdat al haar vragen daarover worden ontweken, gaat zij op zoek naar antwoorden en die vindt zij in bibliotheekboeken over de oorlog Zodra zij vragen stelt over de oorlog schiet haar moeder in de stress; alleen haar grootmoeder wil wel eens een opmerking maken, zoals: jij lijkt precies op Viktor, dezelfde ogen. Maar niemand die ook maar verder iets wil vertellen over deze Viktor, daar moet opa maar antwoord op geven, het was zijn broer.
      Als Geertje studeert in Nijmegen verdiept zij zich steeds meer in haar Joodse wortels en rebelleert tegen de angst en schaamte waarmee haar familie omgaat met hun Joodse identiteit; waarom stoppen ze niet met onderduiken?
      Geertje gaat haar eigen weg, laat officieel haar naam veranderen in Judith en stuit op haar zoektocht op een onwaarschijnlijk familiegeheim. Boeiende roman met wisselende verhaallijnen over het leven van Viktor in Wenen vanaf 1914 tot zijn dood in 1942 in een Nazi vernietigingskamp en het leven van de familie tijdens en na de oorlog in België en Nederland.

Rode draad: de betekenis van familiebanden voor de vorming van de eigen identiteit.


Min Jin Lee: Han (2020/633 pag.)

Tijdens haar studie op Princeton heeft de Koreaanse Casey Han zichzelf een verfijnd taalgebruik aangemeten, een benijdenswaardige golfervaring opgedaan, een populair Amerikaans vriendje gekregen en een master in de economie behaald.    Maar ze keert terug naar New York zonder baan en met een aantal slechte gewoonten. Als oudste dochter van Koreaanse immigranten uit de arbeidersklasse is ze inmiddels een wereld verwijderd van die van haar ouders. Zij is een kind van haar tijd (1995), wil haar eigen keuzes maken, op eigen kracht iets bereiken en komt in opstand, waarop haar vader haar het huis uit stuurt.

      In het geheim woonde zij al samen met Jay, maar als zij hem betrapt met twee andere meisjes verbreekt zij de relatie, al is en zal hij altijd haar grote liefde blijven. Een tumultueus leven volgt met constant geldgebrek: door haar excessieve koopgedrag maakt zij torenhoge schulden bij diverse creditcard maatschappijen terwijl zij ook nog haar studieschuld moet terug betalen.
      Door haar houding van zelfbewuste goed geklede vrouw denkt de buitenwereld dat zij van rijke komaf is en weet zij zich staande te houden in de wereld van Wall Street. Vrijwel niemand weet dat zij zich deze levensstandaard niet kan veroorloven. Ondanks haar problemen accepteert zij geen hulp omdat zij daar te trots voor is.

Een veelomvattende, indrukwekkende en zeer meeslepende roman over een gemeenschap in een wereld vol vooroordelen en klassenverschillen, waarbij verlies van decorum en van de familie-eer een grote rol speelt. Mooie en boeiende verhaallijnen.

 

Veel leesgroeten van Martine van Bree-Jonink.
      

Klik HIER voor alle biebverhalen

 

Subcategories