Algemeen (457)

 

Het boekwinkeltjesgeheim

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

Vandaag was zo’n dag. Een inspirerende dag.
      Ik had haar al een tijdje zien scharrelen tussen de boeken en tijdschriften. Zo iemand die haar leeshonger aan het stillen is. Heerlijk om te zien. Haar favoriete afdeling is de literaire en onze aanraders. Een vrouw die je normaal gesproken niet hoorde of zag, ze parkeerde haar fiets voor de ingang, liep de bieb in, pakte wat leesvoer en weg was ze weer.

      Vanmiddag gaat het anders.

We raken aan de praat. Ze maakt ons uitgebreid complimenten over de afhaalservice tijdens de 5 maanden durende lockdown. Hoe geweldig we dit hebben georganiseerd. Dat mevrouw niks ontgaat komt nu aan de orde: ‘ Waar zijn de kinderen eigenlijk?’ ‘ Die mis ik al een hele tijd, ook voor de tijdelijke sluiting viel me dit al op.’ In jullie oude bibliotheek, in 2017 nog, kon je over de kinderkopjes lopen zo druk was het toen met die kleintjes.’

 


Pijnlijk

Ai, daar raakt ze een pijnlijk punt, althans voor mij. Wij als bibliotheekteam missen ook de gezellige reuring die de kinderen met zich meebrachten. Je kon ze ook nog eens iets anders aanraden dan de geijkte keuze die ze uit gewoonte en gemak maakten. Oorzaak is het project ‘de Bibliotheek op school.’
      De kinderboeken gaan nu rechtstreeks naar de aangesloten scholen, de boeken vinden daar ter plekke hun plaats in de kast. Het neveneffect is dat de basisschoolleerlingen niet meer in de bilbibliotheek komen, ze lenen hun boeken voortaan op school.

 

Praatstoel

Mevrouw zit lekker op haar praatstoel en deelt gedachten met me. Een tikkeltje beschroomd zegt ze: ’Waarom staan hier dan nog zo veel kinderboeken in de kasten?’ ‘Toch zonde van de ruimte en jullie boekenbudget!’ Oh, ik vermoed plots een dame voor me te hebben die weet van managen en nog veel meer.

Weet je, zegt ze, wat ik nou een aanwinst voor dit prachtige dorp zou vinden?’ Ik ben zeer benieuwd. ‘Een boekwinkeltje in jullie bieb.’ Ze legt uit. Een bieb en een boekwinkel bijten elkaar niet.’ ‘ Integendeel, het is een aanvulling op elkaar.’ ‘Bovendien, er komen hier zoveel volwassen leners met een goed gevulde portemonnee, succes verzekerd hoor.’
     
Ik ga met haar fantasieën mee, ben wel nieuwsgierig hoe ze dit voor zich ziet. Altijd open staan voor nieuwe dingen is mijn motto. Er ontstaat een enerverend gesprek. Aan het eind van haar betoog wil ze nog graag het laatste deel van haar ‘Guilty Pleasure’ reserveren: ‘De zevende zus’ van de net overleden Lucinda Riley. Ze is nummer 649! in de wachtrij. ‘Kijk,’ zegt ze, deze had ik nu subiet in je boekwinkeltje gekocht!’

Krantenknipsel

Even later komt mevrouw Evenhuizen binnen. Ze komt haar reservering ophalen. In haar rechterhand houdt ze stevig een krantenknipsel uit de Volkskrant en haar bibliotheekpas vast, of ik dit boek voor haar wil aanvragen. ‘Stemvorken’ van A.F.T. van der Heijden. Oh jee, denk ik, dit wordt zo ongeveer hetzelfde verhaal.
      En ja hoor, in de catalogus zie ik dat deze boektitel wel is aangeschaft voor onze bieb, maar….. het zwerft eerst wekenlang door de provincie voor lezers van collegabibliotheken, voordat het beduimeld - en eigenlijk met goed fatsoen niet meer uit te lenen is aan onze eigen klanten - bij ons binnen komt. De aanschaf gaat wel van ons budget af, maar onze eigen betalende klanten hebben na weken wachten een ‘uitgelezen’ exemplaar op hun salontafel liggen. Iets gaat hier toch niet helemaal goed.

      Ik lig er wel eens wakker van. Want, ik hou van mijn werk, ik hou van boeken - en op een toegewijde manier - ook van onze klanten.

Mijn droom

Maar…… vannacht heb ik heerlijk geslapen en gedroomd over een bijzonder boekwinkeltje in onze gezellige bieb. Ahhh….van mij mag het werkelijkheid worden. Mevrouw de directeur….. mag ik dan de primeur….

      

 

          Klik HIER voor alle biebverhalen

 

 

 

 

 

 

 

Geplaatst in mei

 

31 mei: Verhalen uit de dorpsbieb 76; Zomertips van Martine

30 mei: Gehoorde frasen 306; Europese Fusion

30 mei: Vindsels 31; Schaapjes in de zon

29 mei: Gehoorde frasen 305: Zonnegeur

29 mei: Groeten uit Frankrijk 1; Montreuil sur Mer

28 mei: Vindsels 30; Boze Buizerd

27 mei: Home From Abroad 267; The House in 2022

27 mei: Gehoorde frasen 304; Kopzorgen

26 mei: Vindsels 29; Lockheed revisited

25 mei: Gehoorde frasen 303; Belaagde brandweer

25 mei: Verhalen uit de dorpsbieb 75; Groen Licht, ook voor ons!

24 mei: Gehoorde frasen 302; In balans

24 mei: Atlas van de kleinste landen 136; Een Woud van Torenflats

23 mei: Gehoorde frasen 301; Zwanger & vrouw

22 mei: Vindsels 28; Barbertje

22 mei: Media 448; De oplossing voor een ongemakkelijke stilte

21 mei: Goedemorgen 959; Retirades  

20 mei: Gehoorde frasen 300; Communicatie

19 mei: Vindsels 27; INEOS PLASTICS

18 mei: Verhalen uit de dorpsbieb 74; ''We gaan weer open!"

18 mei: Reizen 389; Coronastempels in het Gele Boekje

17 mei: Verhalen uit de dorpsbieb 73; Ondertussen in mijn tuin

16 mei:: Gehoorde frasen 299; Voetballatijn

15 mei: Familie 173; Tijn is achttien

14 mei: Vindsels 26; De Vlinder & de Vlieg

13 mei: Home From Abroad 266; Democracy or Fascism

13 mei: Gehoorde frasen 298; Een soort van ding

12 mei: Vindsels 25; Knutselkunst

11 mei: Media 446; DE KENNIS VAN NU

10 mei: Atlas van de kleinste landen 135; De Rain Trees van Singapore

9 mei: Gehoorde frasen 297; Functionele liefde

8 mei: Gehoorde frasen 296; Inburgering

7 mei: Vindsels 24; Kralingen '70

6 mei: Verhalen uit de dorpsbieb 72; The BOOKSHOP

5 mei: Atlas van de kleinste landen 134; Een volk in het gareel (Singapore)

4 mei: Vindsels 23; Zeeboerderij

4 mei: Gehoorde frasen 295; Zijn eigen ik

3 mei: Goedemorgen 889; Kunst is een afleidingsmanouevre

1 mei: Vindsels 22; Lamsvlees aan Zee

1 mei: Algemeen 450; Geplaatst in april

 

 

De verre horizon

Martine van Bree-Jonink is vrijwilligster bij de bibliotheek in Bellingwolde. Zij leest drie tot vijf boeken per week en doet dat al ‘’een leven lang’’. Hier zijn haar leestips voor de komende zomer..


Nguyen Phan Que Mai: De bergen zingen (2020/420 pag.)

De jonge Huong Tran groeit op tijdens de Vietnamese oorlog in Noord-Vietnam. Haar ouders en ooms zijn vertrokken om te vechten tegen het Amerikaanse leger. Zij blijft met haar geliefde oma Dieu Lan achter in Hanoi en het dagelijks leven is zwaar. Ter afleiding vertelt haar oma, geboren in 1920, haar levensverhaal.
      Over de Franse bezetting, de Japanse invasie met al haar verschrikkingen, de moord op haar vader, haar grote liefde, haar rijke leven op de boerderij en hoe ze die met haar kinderen moest verlaten door de communistische landbouwhervormingen. Ze moest vluchten voor haar leven, raakte aan de bedelstaf, maar wist met ijzeren wilskracht weer een nieuw leven op te bouwen.
      Deze verhaallijn terug in de tijd wordt afgewisseld met de periode tijdens de Vietnamoorlog. De moeder van Huong, arts in het leger, komt gebroken thuis. Ze heeft alleen maar nachtmerries en kan en wil niet praten. Van haar vader wordt niets vernomen. Op de middelbare school raakt Huong bevriend met Tam. Er ontstaat een diepe liefde tussen beiden, ze gaan studeren en maken trouwplannen.

      De wederzijdse familie is erg met elkaar ingenomen, totdat de opa in beeld komt; de grootste nachtmerrie van oma Dieu Lan. Maar met al haar wijsheid geeft oma haar kleindochter de vrijheid haar hart te volgen, want wat de voorouders ooit hebben gedaan mag hun nakomelingen nooit verweten worden. Het boek eindigt in 2017. Ik sluit me aan bij de achterflap: een levendig portret van vier generaties in Vietnam.

Groots opgezet, intiem verteld. Meeslepend en ontroerend.


Lize Spit: Ik ben er niet (2020/570 pag.)

De Brusselse Leo (Leonie) is tien jaar samen met haar vriend Simon. Verbonden door een moeizame jeugd, heeft het koppel weinig anders nodig dan elkaar. Tot alles kantelt: Simon komt midden in de nacht thuis en lijkt vanaf dat moment iemand anders. Hij heeft zijn succesvolle baan als grafisch ontwerper opgezegd en wil voor zichzelf beginnen. Niemand mag van zijn plannen weten, vooral zijn ex-collega Coen niet, want die houdt hem via verborgen camera’s in de gaten.   Simon slaapt nauwelijks meer, zijn achtervolgingswaanzin wordt steeds erger en uiteindelijk belandt hij in een psychose.
      Na een aantal weken op een psychiatrische afdeling komt hij met de diagnose ‘bipolaire stoornis’ als een zombie thuis. Voor Leo was hij altijd haar veilige thuishaven, dus nu wil zij dat voor hem zijn tot in het absurde aan toe. Haar frustraties schrijft zij van zich af. Zij beseft dat het nooit meer zal worden zoals vroeger en dat hun toekomstdromen over een eigen veilig gezinnetje nooit uit zullen komen. De angst blijft tot het moment waarop de stoppen weer zullen doorslaan.

Een briljant geschreven verhaal. Fascinerend en beklemmend.


Ine Boermans: Een opsomming van tekortkomingen (2021/173 pag.)


Aan zo’n opsomming is Lot gewend; haar vader heeft haar dat wel bijgebracht en doet dat nog steeds middels ellenlange venijnige brieven. Inmiddels is Lot getrouwd en heeft kinderen, maar door haar getroebleerde jeugd met een kleinerende vader, een pijnlijke echtscheiding en de vroege dood van haar moeder, voelt zij zich nog vaak schuldig over zaken waar zij niets mee te maken had of heeft.
      Zo kan zij ineens overmand worden door verdriet als zij in de trein stapt en daarbij steevast denkt aan de nazi-transporten. Als ze worst eet denkt ze aan doodgeknuppelde varkens. Haar nieuwe psychiater heeft hier ook geen verklaring voor. Langzaam maar zeker weet zij toch een balans te vinden door zich met name te richten op mooie herinneringen aan haar moeder. En laat vader maar stikken in zijn eigen tekortkomingen.

Een veelbelovende debuutroman, die door de droog-absurde stijl je laat lachen om verstikkend verdriet.

 

 Anna Hope: Verwachting (2020/327 pag.)


Hannah, Cate en Lissa zijn jong, ambitieus en onafscheidelijk. Ze wonen samen in Oost-Londen. Hun dagen zijn gevuld met kunst en activisme en staan bol van liefde en uitgelatenheid.
      Tien jaar later is alles anders. Hannah is tevreden met haar leven en met Nathan, maar heeft een allesverzengende kinderwens die een wig drijft tussen haar en haar man.
      Cate is naar Canterbury verhuisd na de geboorte van haar zoon en voelt dat ze zichzelf kwijtraakt; een postnatale depressie.
      Lissa staat eindelijk op het punt om door te breken als actrice, maar privé gaat het slecht. Hun driemanschap valt uit elkaar als Lissa in haar egoïsme het ultieme verraad pleegt. Zal het ooit weer goedkomen?

 

Prachtige psychologische roman over door vallen en opstaan je weg vinden in het leven.


Sally Hepworth: Voor ik je loslaat (2021/379 pag.)

Jarenlang leiden Alice en haar dochter Zoe met z’n tweetjes een rustig leven in hun eigen bubble. Van jongs af aan worstelt Zoe met een sociale angststoornis, waardoor ze een buitenbeentje is. Op school wordt zij of gepest of genegeerd om haar vreemde gedrag en kan zij geen vriendschappen sluiten. De enige bij wie ze zich veilig voelt is haar moeder, die er altijd is om haar te beschermen.
      Haar vader is onbekend en het enige nog in leven zijnde familielid is haar oom, die alcoholverslaafd is. Dan wordt bij Alice kanker in een vergevorderd stadium geconstateerd. Alice weigert dit te erkennen en verzwijgt in eerste instantie haar ziekte voor Zoe; de operatie die zij moet ondergaan is een kleinigheid. Niet dus.
      Sonja, een sociaal werker en Kate, een verpleegkundige, trekken zich het lot van moeder en dochter aan en ontfermen zich over Zoe als Alice chemokuren moet ondergaan en toch steeds zieker wordt. Kate voelt het meisje feilloos aan en langzaam maar zeker ontstaat er een vertrouwensband tussen beiden. Alice ziet dit met lede ogen aan, maar beseft ook dat zij voor alles een veilige toekomst wil voor haar dochter en dus maatregelen moet nemen. Inmiddels zit Zoe al een paar jaar op de middelbare school en ondergaat vernedering op vernedering.
      Tot haar grote verwondering is er een populaire jongen die het voor haar opneemt. Zij praten veel met elkaar en raken verliefd, waardoor Zoe in staat is zich kwetsbaar op te stellen, met als gevolg dat zij door steeds meer leeftijdgenoten wordt gerespecteerd. Alice kan met een gerhart gaan: Zoe is in veilige en liefdevolle handen.

Een uitermate invoelende, intense roman over moeten loslaten. Ontroerend.


Douglas Stuart: Shuggie Bain (2021/444 pag.)

Hugh ‘Shuggie’ Bain brengt in de jaren tachtig zijn jeugd door in een vervallen huurwoning in Glasgow, samen met zijn moeder Agnes en zijn halfbroer en halfzus. Agnes was altijd een bloedmooie vrouw en wilde de sterren van de hemel plukken. Ondanks haar pogingen zich koste wat kost te ontworstelen aan haar armzalige milieu, lukt dit haar niet en grijpt zij naar de drank.
      De vader van Shuggie kan dit niet langer aan en verlaat het gezin als Shuggie vijf jaar is. Op school wordt Shuggie gepest en dit zet zich voort op de middelbare school. Hij probeert uit alle macht om normaal te zijn, al ziet iedereen dat hij ‘anders’ is. Zijn halfzus vlucht naar Zuid-Afrika, maar zijn kunstzinnige halfbroer blijft zo lang mogelijk thuis en probeert samen met Shuggie zijn moeder in het gareel te krijgen en zijn broertje te beschermen, totdat ook hij er geen heil meer in ziet.
      Agnes blijft proberen de schijn op te houden door zich goed te kleden, zich mooi te maken, maar haar verslaving begint alles te overschaduwen; langzaam maar zeker raakt zij totaal de weg kwijt. Al het uitkeringsgeld gaat op aan drank en nieuwe kleren voor haarzelf, er blijft nauwelijks iets over voor de eerste levensbehoeften. Shuggie was haar alles en dat was zij voor hem: aan elkaar verslaafd. Totdat zij hem loslaat. Autobiografisch verhaal over de wanhopige, weerloze liefde die kinderen kunnen voelen voor hun beschadigde ouders.

Rauw, indringend, schrijnend en bijzonder goed geschreven. Deze debuutroman is terecht bekroond met de Booker Prize 2020. Een meesterwerk!


Santa Montefiore: De verre horizon (2021/398 pag.)

Het was niet de bedoeling om na de trilogie over de Anglo-Ierse familie Deverill nog een vierde deel te schrijven, maar Santa kon het niet laten.
      Het is 1980, Kitty is overleden en haar halfbroer JP heeft het familiekasteel verkocht aan een grote hotelketen. De nieuwe eigenaar nodigt de jonge historicus Margot uit om als gastschrijver in het hotel te verblijven en een boek te schrijven over de beroemde familie. Margot benadert JP, die bereid is aan het boek mee te werken en haar de familiearchieven laat zien.
      Hij ziet dit als de ideale manier om zijn rekeningen met enkele familieleden te vereffenen. Zijn zoon Colm heeft na de scheiding alle contact met zijn vader verbroken, maar komt in actie om te voorkomen dat de vuile was naar buiten komt.
      Het onderzoek van de charmante en onafhankelijke Margot toont echter aan dat er in het verleden te veel verzwegen is, waardoor de verkeerde gevolgtrekkingen zijn gemaakt. Zelfs Kitty, die vanuit het zielenrijk de boel scherp in de gaten houdt en regelmatig ‘spookt’ in het hotel, is verbaasd.

Weer een heerlijke roman. In haar nawoord geeft Santa aan dat een vijfde deel niet valt uit te sluiten.


Veel leesgroeten van Martine van Bree-Jonink.

 

 

 Klik HIER voor alle biebverhalen


 

Groen licht, ook voor ons!.

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

Honderdzesenvijftig dagen lang waren onze bibliotheken gesloten, vanwege de Corona pandemie. Tijdens iedere persconferentie van het duo Rutte/de Jonge hoopte ik op een wonder. Mag de Cultuursector weer versoepelen? Die bijeenkomst van twee weken gelden spande de kroon.
      Wat nou, onze bibliotheken vergeten in de heropening van onze maatschappij. Ik sprong uit m’n vel, maar ja… dat hielp niet…totdat er iemand op het juiste knopje wist te drukken. Groen licht, ook voor ons. Hèhè, bedankt ‘vreemdeling.’ Bij het zien van dit goede nieuws op het 20.00 uur journaal geloofde ik het pas echt. Terug in mijn vel sprong ik een gat in de lucht.

      Vorige week vrijdag was het zover.  

Hoera! WELKOM binnen lieve klanten. We hangen vlaggetjes op. Het voelt als een feest; het is een feest.
      Wij verkeren in een jubelstemming, net als onze bezoekers.

Dat onze klanten bij binnenkomst een bron-en-contactformulier moeten invullen, een mondkapje op doen en gevraagd wordt hun handen te ‘ontsmetten’ is voor niemand een probleem. Er staan charmante bibliotheekmedewerkers op ze te wachten die ons protocol uitleggen.

Elly & Rianne

            

Elly en Rianne bijten het spits af op deze eerste openingsdag, ja - daar word je toch acuut vrolijk van.

Mevrouw Poel

           

Mevrouw Poel staat  ook al vlot op de stoep. Ze woont in Blijham, maar komt graag naar de bieb in Bellingwolde. ‘Ik ken jullie al zo lang, ik kwam hier al met mijn man toen hij nog leefde, weet je nog Mar.’ ‘Ja, en of ik me dat nog herinner. Wil je nog wat boeken voor me uitzoeken?’


Chocolade & koekjes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Uit mijn linkerooghoek zie ik mevrouw Schipper in blauwe fleecetrui aankomen, een trouwe bezoeker, ook tijdens onze afhaalservice-periode.  Twinkelende ogen piepen uit boven haar mondmasker. Voordat ik het veiligheidsprotocol kan uitleggen valt ze me in de rede: ‘ik wil jullie eerst iets geven, ook namens mijn vriendin, als dank voor jullie service in een moeilijke tijd.’ Chocolade, mmmmm.
     
Achter haar aan komt mevrouw Vermeulen, ook zij wil ons bedanken met iets lekkers. Koekjes, mmmmm.  ‘Voor de afgelopen tijd, dat jullie ervoor zorgden dat mijn reserveringen altijd op de afgesproken tijd klaarstonden stonden in de hal van de bieb.’ Hoe lief!

      Een kleine dame met roze ballon zoekt onbespied een prentenboek uit.Dikkie Dik en Nijntje, daar is ze dol op. Wanneer ze mij ziet met m’n mondkapje op en fotocamera voor m’n neus wordt ze plots verlegen en kruipt bij haar mama op de arm. Ze herkent me niet, ach…. ik realiseer me ineens dat voor deze kleine mensenkinderen de wereld er natuurlijk ook heel anders uit ziet. De mondkapjes maatschappij. De volgende keer zet ik op gepaste afstand mijn mondkapje even af in de hoop haar lieve lach weer te zien, de lach van herkenning.


Vertrouwde hal

We ontvangen 5 bezoekers tegelijkertijd in de bieb. Zijn de 5 boekenmandjes bij de ingang op? Ga dan even lekker zitten in de zo vertrouwde hal, babbel wat - of niet - wij laten je weten als er schone mandjes beschikbaar zijn en je binnen kunt komen. Dit blijkt prima te werken.
      Heerlijk, weer dat ‘gerommel’ om ons heen. Mensen die zich verliezen in de eerste zinnen van een boek. Eén daarvan zit lekker te genieten in z’n uppie, comfortabel op een stoel - door zijn zorgzame vrouw bijgeschoven.

Thrillers & Detectives

Bij de kast Thrillers en detectives vergaat hem het horen. dit is zijn favoriete categorie. Verzonken in nieuwe titels schrikt hij op als ik hem vraag of ik een foto van hem mag maken. ‘Maar natuurlijk lieverd.’ En hij duikt weer in zijn boek. Later zie ik hem snuffelen bij een thematafel met nieuwe spannende boeken, kiest er nog eentje extra uit om mee naar huis te nemen. Bij het weggaan zwaait hij uitbundig en zegt met een grote glimlach ‘ mooi weekend en tot volgende week!

We zien veel vertrouwde gezichten, allemaal met blije ogen die glinsteren boven de mondkapjes. De vrolijke lachende monden kunnen we er zo bij bedenken - zij die van ons ook, denk ik.
      We hebben elkaar gemist, de kleine praatjes, de boekentips, en zo veel meer.

Wat een memorabele dag. Hij gaat bij ons de geschiedenisboeken in.
      Maar …. voorlopig staat deze vrijdag eerst een tijdje op ons netvlies. 21 MEI 2021.

 

 

          Klik HIER voor alle biebverhalen

 

 

 

 

 

 

 

“We gaan weer open!”

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

 Ik heb een mobiele telefoon …. en een vaste, zo eentje met een stekker in het stopcontact. Vier stuks eigenlijk, op de slaapkamer, in de keuken, in de woonkamer en op mijn kantoor.
      Als mijn iPhone overgaat kan ik kiezen, wel opnemen of niet - wanneer ik op dat moment met mijn handen in het deeg zit om koolhydraatarme broodjes te kneden, besluit ik gewoon om op een later tijdstip terug te bellen.
Gaat de telefoon van de vaste lijn over, dan moet ik heel vlot bedenken of ik wil en kan opnemen - en… dat moet heel snel, want voor ik het weet stopt het ding met rinkelen.

      Nu is het zo’n moment. Twee momenten tegelijk eigenlijk.
Ik ben mobiel aan het bellen met een zieke vriendin als mijn vaste lijn overgaat. Tja, toen moest ik kiezen. Tegen vriendin gezegd, ‘ o help, mijn vaste lijn gaat over…..ik bel je zo terug……Deze ‘o help’ heeft een reden.

      Wanneer mijn dwingeland aan de muur overgaat is het meestal mijn 91-jarige moeder die ‘even wil babbelen.’ ‘Hallooooo, lig je al op bed?…’ Het is dan 10 uur ‘s avonds en ik schrik me lam omdat ik denk, oh er is wat met mam. Mijn hersenen slaan gelijk aan..heb ik genoeg benzine in mijn auto, naar welk ziekenhuis moet ik rijden… Echter, er blijkt niks aan de hand met de oude dame, voordat ze naar bed gaat schiet haar gewoon nog iets te binnen - geen besef meer van dag en tijd en dan krijg je dat. Maar, nu is het 4 uur ’s middags. Dit is niet mijn moeder, ik weet het zeker.

      Ik neem op, slaak een diepe zucht als ik de zoetgevooisde stem van mijn manager hoor… met het verlossende telefoontje waar ik al de hele dag op wacht.…. de bibliotheken mogen weer open. Inderdaad vanaf 20 mei.

Euforie

 

Ik ben lang niet zo euforisch geweest. Pas nu sta ik mezelf toe te ervaren hoezeer ik vrijheid van leven heb gemist. Was het zo? Ja, het was zo. Ook voor ons - bibliotheekpersoneel - was het overleven in een onzekere tijd. Is het nog zo? Ja, het is nog zo. We blijven voorzichtig in deze nieuw verworven openheid. Wel geeft het alvast een beetje lucht.

       Onze lezers mogen de bibliotheek weer in. Lekker zelf boeken uitzoeken, snuffelen tussen de nieuwe boeken die al maanden op ze liggen te wachten.

      Wij hebben er een aparte tafel voor gemaakt, speciaal voor dit moment.

Bij binnenkomst wel even een formulier invullen, mondkapje op, handen ontsmetten, 2 meter afstand houden - en drie mensen tegelijk op onze biebvloer… maar dat zal de pret niet drukken. Ook dat weet ik zeker!
      
 

 

          Klik HIER voor alle biebverhalen

 

 
 

 

 

 

 

Subcategories