Audio (156)

 

Opeens een traan

(Door Els Smit, journalist te Rotterdam)
Reclame maken voor artiesten heb ik geloof ik nooit gedaan. Niet als kranteninterviewer en niet bij de radio. Akkoord, op het moment dat je een interview met een artiest, een musicus of anderszins een kunstenaar doet, maak je de facto al reclame. Daarom zijn er p.r.-afdelingen bij platenmaatschappijen en uitgeverijen. Die regelen gesprekken en optredens met De Media.
      Verreweg de meeste artiesten werken daar aan mee en meestal blijmoedig.

Behalve misschien ooit Toon Hermans Hij zei meteen tegen me dat hij er geen zin in had. ‘Al dat ge-ik, wat heeft dat nou voor zin? Maar ja, het moet van de platenmaatschappij.’ Het werd natuurlijk één van m’n leukste interviews ooit.

      Maar met reclame maken voor artiesten bedoel ik eigenlijk dat je als intermediair even je professie opzij schuift en zegt: ‘Mensen, hoor nou es.’

Ik ben al jaren getempteerd geweest om in het huidige bos van al die informatie een wegwijzer te plaatsen naar: Channel Classics. Het is een platenlabel, gevestigd in de Betuwe. Het is in 1990 begonnen door de van oorsprong Amerikaanse hoornist Jared Sacks. Deze David in het platenland van Goliath heeft het verrassend goed gedaan. Jared is geridderd, het label is menigmaal in de prijzen gevallen.
      Vlak nadat Jared was begonnen heb ik hem geïnterviewd, daar in Herwijnen, waar net de appelbloesem uit was en je tussendoor op de schoorstenen van de huizen de nesten van de ooievaars kon zien. In één van die panden had Jared zijn studio.

Mensen die kwaliteit in schilderkunst, in kledingontwerpen, in meubelkunst, in horlogemaken, in foto’s, in alle visuele kunsten dus, zien hebben naar men zegt: Het Oog.

      Ik denk dat Jared Het Oor heeft.

Twee weken geleden hoorde ik de cd die hij net had uitgebracht met de van oorsprong Oekraïense pianiste Anna Fedorova. ‘Shaping Chopin’. Voor het eerst in -geloof ik 88- jaar heb ik weer eens een cd gekocht.

       Vanwege opeens een traan. Luister maar. En luister ook naar haar verhaal over het afgelopen jaar.

                             HIER


Behind The Scenes & More: Anna Fedorova releases "Shaping Chopin" on Channel Classics (2021)

 

Pianist Anna Fedorova performs music of the brand new album "Shaping Chopin | Waltzes, Mazurkas, Nocturnes" and shares the news with a personal interview and wonderful imagery. She tells us that she missed her parents a lot during the first COVID-19 year: "While we were separated for a long time, I felt closer to them through Chopin's music ...


Meer van Els
:

Toonder, Peter and Me

Voetbalvrouwen

Alles voor een glimlach

 

 

Voorjaar 2002

Drank gerijpt door golven & wind

 

 
Een aperitiefje

‘Zullen we een aperitiefje nemen’, zei Harald. Het was hoog in de lucht boven het Bereneiland tussen Tromsø in het noorden van Noorwegen en Longyearbyen, de hoofdstad van Spitsbergen.
      We vlogen met de Noorse maatschappij Braathens en hadden op de route Amsterdam-Oslo-Tromsø ook al naast elkaar gezeten.
Aquavit moesten we drinken, zei hij. ‘Linie aquavit, want dat is de beste’.

Harald was een Noorse wapenhandelaar uit Trondheim. Maar sinds een paar jaar deed hij zaken op Spitsbergen of zoals je het volgens hem moest noemen Svalbard.
      Toeristen op Svalbard moesten namelijk een wapen bij zich hebben als ze Longyearbyen verlieten om zichzelf te kunnen beschermen tegen ijsberen. Een lucratieve handel, want er kwamen steeds meer toeristen.
De stewardess bracht vier kleine flesjes aquavit en twee Svalbard glaasjes.
      ‘Er is met deze aquavit iets bijzonders aan de hand’, zei Harald.
‘Het wordt in Noorwegen in houten vaten gestopt en aan boord van een containerschip gebracht. Een schip dat naar Australië gaat. Het spul is dan maanden onderweg en krijgt een zeer aparte smaak door het schommelen van het schip en allerlei verschillende weersinvloeden. En omdat het op die tocht van Noorwegen naar Australië en terug twee keer de Evenaar passeert noemen wij het Linie Aquavit’.

‘Het weer tijdens iedere reis is natuurlijk anders', zei Harald, die de 0.04 liter van het flesje in één teug opdronk.
      ‘Daarom smaakt deze aquavit nooit hetzelfde’. Er zijn mensen -vooral buitenlanders- die de aquavit koud drinken. Dat zijn barbaren. Die drank is namelijk zo zuiver dat je het op kamertemperatuur moet drinken. Dan pas proef je die licht zilte smaak, dat heerlijke aroma, die invloed van warmte en wind, van passaten en moessons’.

      De drank smaakte extra goed als je er Noorse muziek bijdraaide. Dan was je in Trondheim aan het goede adres, want daar was een beroemd conservatorium, dat veel bekende muzikanten had opgeleverd. Als ik thuis was, moest ik volgens Harald maar eens naar Ǟge Aleksandersen luisteren.  

      Dat heb ik nu -ruim 19 jaar later- maar eens gedaan.
Ga HIER  naar ‘’Tenk om’’, dat je kunt vertalen met ‘’Wat als…’’


Barber Tampa

                                

 Een blik op het etiket leert dat de aquavit gerijpt is tussen 6 januari 1988 en 13 mei 1988 aan boord van het motorschip Barber Tampa. Het heeft 41.5% alcohol en is gebotteld in Trondheim, inderdaad de geboorteplaats van Harald.
      Bij aankomst op Svalbard kregen we nog een extra flesje en ook het glaasje mochten we houden.

 
Klik HIER voor alle muziekborrels

 

 


Precies 40 jaar later

Zonder geld de wereld rond

Eén van de meest succesvolle radioprogramma’s ooit vond plaats in de zomer van 1981. Twee teams van twee verslaggevers vertrokken op 3 juni bij de VPRO-studio. Zij moesten de wereld rond. ZONDER GELD.
      Het traject ging in grote lijnen hetzelfde als dat van Jules Vernes hoofdpersoon Phileas Fogg uit ’De reis rond de wereld in 80 dagen’.

Zij moesten in ieder geval in Istanbul, Bombay, Singapore, Yokohama, San Francisco, New York en Londen stempeltjes halen.
     
Er waren echter grote verschillen met de excentrieke en steenrijke Phileas Fogg.
      Dit was namelijk ECHT.
De verslaggevers moesten de klus klaren in 60 dagen en hadden alleen geld om in noodgevallen te gebruiken. Ze kregen dan ''strafdagen". Onderweg moest gewerkt worden, maar ze mochten ook rommelen en sjoemelen. 
      En zij moesten opnames maken, die op één of andere manier naar Hilversum verstuurd moesten worden. Dat was in 1981 zonder mobiele of satelliettelefoons en zonder computers etc. behoorlijk lastig.
     
Daarna werden door ’het thuisfront’ montages gemaakt, die negen weken lang iedere woensdag van kwart voor elf tot één uur werden uitgezonden in het programma Villa VPRO op Hilversum 1.

Roel van Broekhoven en ik waren team 1 ook wel ’Donker & Interessant’ genoemd.
     
Team 2 bestond uit Ton van der Graaf & Jan Willem Dolk. Zij waren gedoopt tot ’Jong en Blond’.
Om het spannend te maken, werd er een wedstrijd van gemaakt.
     
De teams zaten elkaar dwars en legden elkaar in de luren.
Vanaf het eerste moment bleek het programma een enorm succes. 
      Wekelijks kwamen bij de VPRO zakken vol met post, tips en aanmoedigingen binnen.
Op kantoren werden weddenschappen afgesloten; vakanties werden verzet. 
      Het luistercijfer steeg tot zo'n 3 miljoen per uitzending.

Luister  HIER naar een compilatie van alle uitzendingen.


FEEST in HILVERSUM

(Midden rechts Roel van Broekhoven; midden links uw bloghouder)

Bij de laatste feestelijke uitzending hadden zich zo'n 10.000 mensen verzameld op de 's Gravelandseweg in Hilversum.
     
En dat terwijl op datzelfde moment het 'sprookjeshuwelijk' tussen Charles & Diana rechtstreeks op de T.V. werd uitgezonden.
Jarenlang werden wij later aangesproken op deze reis.
     
Sterker: er zijn nog steeds mensen die er -40 jaar later- over beginnen.

In het kerstnummer van de VPRO-Gids maakte hoofdredacteur Boudewijn Paans toen dit verslag.

 


 





















V.l.n.r.:

Uw bloghouder, Roel van Broekhoven, Ton van der Graaf, Jan Willem Dolk

 

With a little help from my Amigos

 

 
Radiostudio 

Dit prachtige omroepstation van Radio Forreá staat in het plaatsje Quebo.
      Dat ligt in Guinee-Bissau (West-Afrika), een voormalige Portugese kolonie.
De studio kwam er met hulp van ondermeer NOVIB en Press Now.
       Een aantal Nederlandse vrienden & kennissen van Ernst Schade in Lissabon zorgde ervoor dat microfoons, opnameapparatuur, mengpaneels e.d. konden worden aangeschaft. 
      Zo simpel & doeltreffend kan hulp soms zijn

  

 
Grupo Holandês

Een foto van al die mensen staat in de studio. Tussen echte cassettebandjes.
      Het is de Grupo Holandês de Amigos da Rádio communitária Forreá

Bovenste rij: v.l.n.r.: Hans Pelgröm - Carol Schade - Willem Ankersmit - Henk Eggens (met bril) - Nol Twigt - Dini Bangma
Tweede rij: Fieneke Diamand - Rob van Leeuwen - Paul Smit (met grijs t-shirt) - Alle Lansu - Ernst Schade - Paul van Dullemen - Lucas van Blaaderen
Derde rij: Mariette Asselbergs - Marjon Mol - Gaby van Otterloo - David Sogge - Jarl Chabot
Vierde en onderste rij: Roel von Meijenfeldt - Ronald van den Boogaard - Steven van den Berg - A.L. Schneiders - Adri van den Dries - Bert & Inge van den Bosch-Bouwen

     
Zendmast

Kijk eens naar deze zendmast.
      Niet te hopen dat het daar nog eens hard gaat waaien.

                              

 
Radio Maputo Mozambique

Ooit ben ik in 1994 in Maputo de hoofdstad van Mozambique een paar dagen op bezoek geweest bij een plaatselijk radiostation.
      Daar hadden ze ook zo’n antenne. Die was uitneembaar. Ze namen hem mee in een soort reportagewagen.
De medewerkers van dit overigens bijzonder populaire station kozen een wijk uit en stelden daar hun mast op.
      Binnen een paar minuten waren er dan al honderden mensen, die uitermate nieuwsgierig waren.
Eigenlijk wisten ze van tevoren ook al wat er ging komen. Men speculeerde zelfs over de vragen van de beroemde presentator.
     
Als de mast was opgesteld nam hij namelijk het woord. Hij deed dat op een geheel eigen zeer aansprekende wijze.
Hij richtte zich tot de menigte en riep dan:
      ‘Hoe is het nu met die moord afgelopen?’

De mensen keken elkaar aan, raakten in druk gesprek en iemand zei bijvoorbeeld:
       ‘Je bedoelt die moord op dat meisje een paar weken geleden’.

       ‘Juist!’, zei de presentator dan. 'Hoe is het daarmee?’

Vervolgens ging iedereen zich ermee bemoeien en ontstond er live een uur boeiende radio.

 Daarna werden er nog gesprekken opgenomen en ging men weer naar een andere wijk.
     
Soms stelde de presentator daar dezelfde vraag; soms vroeg hij ‘Hebben jullie ook zo’n hekel aan roddelen?’

En als iemand dat toegaf zei hij ’Geef dan eens een voorbeeld’.
      Waarna er tal van voorbeelden volgden.
Soms vroeg hij alleen maar: ‘Waarom zijn jullie zo kwaad?’ of "Vinden jullie het hier geen bende?''     

 

Eenvoudige montages 

 De opgenomen gesprekken werden in de studio gemonteerd.
Dat ging uiterst simpel.
      Als er een knip moest worden gemaakt gebeurde dat ook letterlijk.
De band werd met een schaar op twee plaatsen doorgeknipt en met een plakkertje weer aan elkaar gezet.


Ideetje?

Ik heb er vrij lang over nagedacht of deze radioformule ook in Nederland zou kunnen werken. Het is er nooit van gekomen.
      Ik denk dat wij inmiddels te blasé zijn en niet meer geïnteresseerd in mensen die ergens een zendmast neerzetten.

  

 

Rumoer & verzet

Precies 80 jaar geleden op 25 en 26 februari 1941 vond de Februaristaking plaats. De grootste en meest imponerende verzetsactie tegen de Duitsers. In 1979 maakten Kees Slager en ik daar voor de VPRO een radioprogramma van. Luister HIER naar de podcast die vijf jaar geleden in het programma OVT werd uitgezonden.   

U hoort onder meer de stemmen van stakingsleider Piet Nak (overleden 1996), bestuurder Frits Reuter (overleden 1985) van de Amsterdamse CPN en geschiedschrijver Ben Sijes (overleden 1981), die voor het -toen nog- Rijksinstituut voor Oorlogsdocumentatie het standaardwerk De Februaristaking schreef.

De staking was meer in het algemeen een massale actie tegen de steeds enger wordende anti-joodse maatregelen. Er mochten bijvoorbeeld eerst geen joden meer in overheidsdienst en daarna werd verordonneerd, dat alle joden die een openbaar ambt bekleedden of in openbare dienst werkzaam waren, ontheven werden van hun functie. Ook waren er plannen om arbeiders te dwingen in Duitsland te gaan werken.


Veel gehoord tijdens de staking:

 

 

HET MANIFEST  

Op maandag 24 februari 1941 werd onderstaand manifest verspreid door de CPN. (Concept: bestuurslid Lou Jansen)
      Let op de woedend geschreven woorden:


STAAKT!!!, STAAKT!!! STAAKT!!!

Subcategories