Audio (150)

 

PRIX ITALIA

   (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

   Naar Frankrijk dus in die jaren tachtig met vakantie. Echt leuk waren die Fransen met buitenlanders niet, maar het landschap en het voedsel gaven de doorslag.
    We belandden op een camping in de Corrèze. Gerund door een opvallende Nederlander. Louis, dit was zijn naam, had ooit samen met zijn vrouw Anne een camping geleid in de Provence maar het huwelijk liep stuk en hij vertrok in zijn eentje naar midden Frankrijk. Daar kon hij geen huis vinden en dus hakte hij een gat in een berg om daar een grotwoning van te maken. Zette een camping op en begon aan een forellenkwekerij.   

      Kreeg veel aanloop. Vooral van Nederlanders die het massatoerisme zat waren. Wij kwamen daar graag en dat gold ook voor collega Germaine Groenier. Ze kocht daar zelfs een huis in de buurt. Er gebeurde van alles op die camping. Liefdesperikelen, vuurpadden, muziek, en drank te over
      Na enige tijd hoorden we van en via Louis de meest bizarre verhalen. Germaine en ik besloten daar documentaires voor de radio aan te gaan wijden. Ze kregen de titel DE VALLEI en werden rond 1988 uitgezonden.

       Collega’s spoorden ons aan om die in te zenden naar de Prix Italia, een prijzenfestival voor radio- en televisieprogramma’s.
      Nu was ik niet zo dol op festivals. Je moet je goed kleden, je talen spreken en duidelijk aanwezig zijn. Dat was en is niet mijn stijl, maar goed we gingen. Die documentaires werden in drie of vier talen vertaald, waardoor iedereen met een dikke map op schoot zat. Het meest schrok ik van de technische uitleg. Welke microfoons er waren gebruikt, hoe de muziek uitgekozen en nog meer van die dingen. Zo uitvoerig dat ik me schaamde dit allemaal niet te weten bij onze eigen inzending….

      Maar goed. We werden toch tweede, wat ook een soort eer is nietwaar. Vooral toen de voorzitter van de jury, een Zweed, ons later opbelde dat hij zijn stem verkeerd had uitgebracht en we dus eigenlijk hadden moeten winnen.

      Maar het allervreemdste moest nog komen,
In het juryrapport stond expliciet vermeld dat onze inzending gekenmerkt werd door de zeer bijzondere microfoontechniek! De werkelijkheid was toch wel heel anders. Op weg naar Frankrijk ontdekte ik bij Breda dat ik geen enkele microfoon had mee genomen. En dat is voor een documentairemaker toch wel een bezwaar, Ik besloot om in Breda bij de Blokker het goedkoopste amateur microfoontje te kopen. En daarmee is al het materiaal later in Frankrijk opgenomen…


Luister naar


DE VALLEI. DEEL 1

De VALLEI. DEEL 2

 Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Blauw-Wit wordt Feyenoord

We noemen haar Josefien. Zij werd in 1929 uitgenodigd door Jan (de Bakker) om voor ‘t eerst van haar leven naar een voetbalwedstrijd te gaan. Het was in Amsterdam want de wedstrijd ging tussen Ajax en Blauw-Wit, dat in die dagen ook een grote Amsterdamse club was.
      Mijn vader was Amsterdammer en een fervent supporter van Blauw-Wit.

Louis Davids zong er een lied over. De Voetbalmatch.
      Hij had die tekst niet zelf geschreven, maar had het gekocht van Jacques van Tol. Dat deed hij wel vaker. Op voorwaarde dat de tekst zijn ‘’eigendom’’ werd en dat hij er veranderingen in mocht aanbrengen.

      En nu komt de grote vraag: Heeft hij dat inderdaad gedaan, want er zit een grove fout in die tekst.
Mijn vader wond zich daar altijd zeer over op. In het begin van het lied gaat de wedstrijd tussen Ajax en Blauw-Wit, maar aan het eind horen we Hup Ajax! en Hup Feyenoord!

      Louis Davids heeft in de beeldvorming een Amsterdamse uitstraling, maar hij werd geboren in Rotterdam. Dus wie weet heeft hij Feyenoord er wel in geschreven.

Luister HIER naar Louis Davids met De Voetbalmatch
    


De Voetbalmatch

Jan de Bakker had mij zondag uitgenodigd,
Voor een wedstrijd tussen Ajax en Blauw Wit.
Nou die slome heb er eer mee ingelegen,
Je wordt koud mens, als je daar te knijsen zit.
Ik heb nooit geweten dat ik zo sportief was,
Want nou ja, van voetbal wist ik nog niet veel,
Maar zo nou en dan docht ik dat ik het aflee,
Want de zenuwen die zaten in mijn keel.

Twintig knullen in d’r Jansen en Tilanus,
liepen los in het midden op een grasveld rond.
Wassen beelden mens, om zo rauw in te bijten,
Af en toe dan kwam het water in mijn mond.
Ik zat zonder erg dat snoepgoed aan te kijken,
En ik wist niet dat het al begonnen was.
Eensklaps riep de bakker: ‘Goal!’ en van emotie
Vielen al zijn valse tanden in het gras.

In de verte sting een goser in een poortje,
Met van achteren een soortement van net.
Ik zeg: ‘Waarom gaat die vent niet aan de kant staan?
Hij krijgt iedere keer die stuiter op zijn head.’
Jan die heb mij toen de regels uitgelegen,
En hij zei: ‘Die vent heet keeper en dat mot,
Wie de voetbal in het net schopt heb een goaltje,
En wie de meeste goaltjes krijgt die wint de pot.’

Een brok kifteling floot telkens op een fluitje,
En dan riep hij hands, penalty of free kick.
En dan moesten ze van voren af aan beginnen.
Ik zeg: ‘Waarom krijgt die druiloor niet de hik?
Als hij nog eens roet in het eten durft te gooien,
Dan maak ik ook hands, maar dan gaat het met geweld.
Zal ik hem een penalty op z’n ogen geven,
Dat zijn hele middenlinie d’r van smelt!’

Na een kwartiertje werd de wedstrijd reuze spannend,
En de hele klit krioelde op de grond.
Jan riep: ‘Corner, dat is een doodschop om een hoekie,’
En toen kwam er een invalide van het front.
Ik zeg: ‘Tjesses Jan, er vallen toch geen dooien?.
Ik bedoel maar haast, het is zonde dat ik het zeg,
Als het zo mot, zoek ik liever met z’n tweetjes
Wat verstrooiing op de Nieuwe Wandelweg.’

Iedere keer stormde een ploegie weer naar voren
En dan kreeg die bal een mep. Ik riep: ‘Hij leit!’
Als de bal weer in het netje was gekieperd,
Dan floot die lange en dan riepen ze: ‘Off side!’
Jan die zei me dan: ‘t Goaltje is niet geldig.’
‘En hij lag in het net, dat komt toch niet te pas?’
Toen zei Jan: ‘Die spil die had niet maggen schieten,
Omdat die in overspelpositie was.’

Ik hoorde niks meer als Hup Ajax of Hup Feyenoord!
Om die scheidsrechter wier ik toch toen zo vals,
Dat ik gooide een banaan vlak op zijn ponum,
En viel huilende m’n bakker om zijn hals.
Nou die smeedde gauw het ijzer toen het heet was,
En hij gaf mij een verbouwereerde zoen.
Ik weet heus niet wie de wedstrijd heeft gewonnen,
Maar mijn Jantje is voor mij de kampioen!

 

Dont’t bogart that joint my friend

Ik ben zeven keer in de USA geweest. Altijd in grote steden. New York, Miami, San Francisco en Los Angeles. Het beviel me wel. Sterker; ik voelde me er direct thuis. Bijna het gevoel van: Hier hoor ik.
      Dat veranderde vrijwel onmiddellijk als ik het platteland opging. Het landschap was vaak mooi en indrukwekkend, maar sociaal en maatschappelijk vond ik het een ramp. Mijn god wat zijn die tegenstellingen stad-platteland groot en wat een vreselijk mensensoort -nou nee niet veralgemeniseren- woont er nogal eens in die dorpen en stadjes. En dat zijn dus de tegenwoordige Trump aanhangers.

      Het zegt natuurlijk wel iets -ook over mezelf- als je bij die bezoeken altijd het eind van Easy Rider voor je ziet. De cultfilm uit 1969 van twee hippies die het platteland bereizen met motoren met hoge sturen (choppers) en een vlag van Amerika geschilderd op de tank. Die rollen worden vertolkt door Peter Fonda en Dennis Hopper. Ze hebben lange haren en zijn opzichtig gekleed.  
      Zij nemen onderweg een lifter mee. Jack Nicholson. Een advocaat met een alcoholprobleem.

 

Soundtrack

De film heeft een soundtrack met alleen popmuziek. The Byrds, The Band, Steppenwolf, Jimi Hendrix, Fraternity of Man om maar wat te noemen.

      Het trio wordt onderweg aangegaapt, uitgejouwd, vervloekt en in elkaar geramd. Hier en daar ook heimelijk bewonderd.
Maar dan komt die slotscene. De advocaat is dan al vermoord.  
      Er verschijnen twee eendenjagers in een pickup, die hen de stuipen op het lijf proberen te jagen.
Als Dennis Hopper zijn fuckfinger omhoog steekt volgt het verschrikkelijke einde.


Zie HIER


En HIER  de trailer.

Dont’t Bogart that joint my friend; Fraternity of Man

 
Born to be wild; Steppenwolf


It's all over now, Baby Blue, The Byrds

On the road again; Canned Heat

The Weight: The Band


Wat drinken we erbij?

American Bourbon whiskey. Uit een heupflesje direct aan de mond gezet.

En luister dan ook nog even naar Roll another one (De non) van Jasperina de Jong

 
Klik HIER voor alle muziekborrels

 

 
 

 

Liefde & lust in de Koreaanse shijo

Ik ontving van mijn oud VPRO-collega Guido Spring een bijzondere podcast. Hij heeft al heel lang grote belangstelling voor zowel Zuid- als Noord-Korea en ging op bezoek bij Boudewijn Walraven, emeritus hoogleraar Koreastudies aan de Universiteit Leiden.
      Vertaler van de Koreaanse bundel ‘’Liefde, lust en verlangen in de Koreaanse shijo’’.
Dat zijn prachtige vaak ook humoristische korte gedichten (meestal 45 lettergrepen), die niet alleen worden voorgedragen, maar ook gezongen.

      Walraven legt in de podcast op een bevlogen manier uit, wat voor status en betekenis die shijo's hebben in de Koreaanse cultuur.
Zelf maakte hij er kennis mee, toen hij op een soort banket van Taekwondo-beoefenaars werd aangesproken door zijn buurman met: ‘’Zal ik u eens een shijo laten horen’’. Sinds die tijd was hij verkocht.

      Luister HIER naar de podcast Liefde en lust in de Koreaanse shijo.     

 


Honkbal

Toen ik naar het programma luisterde ging ik in mijn gedachten af en toe zo’n vijftig jaar terug.
      Het verschil in cultuur manifesteert zich ook in sport, want in die jaren heb ik diverse malen gehonkbald tegen Koreanen. De nationale sport daar. Mijn god, wat een verschil. Opofferingsslagen, stootslagen, hit and run, snel en zeer gewaagd honklopen, werpers die elkaar in groot tempo afwisselen en dan ook nog pitchers, die soms onderhandse curveballen gooiden die niet omlaag of opzij gingen, maar omhoog bewogen.  
      We stonden erbij en keken ernaar.


Vrije Geluiden

Ik bied u de podcast aan op zondagochtend, omdat daar sinds januari het programma Vrije Geluiden verdwenen is.
      “Tot onze spijt”, was steeds de verklaring van de VPRO.
Ach. Ze zijn gewoon onder druk gezet, maar het is niet chic om dat uit te dragen.
      Kijkcijfers nietwaar. Marktaandelen.  

Vrije Geluiden werd in 2001 geïntroduceerd door Han Reiziger en groeide uit tot het enige programma op de Nederlandse  T.V.  met aandacht voor wereldmuziek, moderne jazz en afwijkende pop.
      Een zegen in de dreinende drek van muzikaal Anglo-Amerikaans geweld. 

 

 

The Nelson Mandela Metropolitan University Choir

Het verschijnsel bestaat nu ruim 15 jaar: Flashmob. Je zou dat kunnen vertalen in flitsmeute of flitsmassa. Fascinerend fenomeen.
      Plotseling verschijnt iemand in een drukke menigte, die iets aparts gaat doen. Vaak verschijnen er andere mensen, die dan hetzelfde gaan doen. Het publiek is verbaasd of soms verbijsterd.

Maar soms gaat datzelfde publiek ook meedoen en dan ontstaat een soort happening met een groot saamhorigheidsgevoel. Het begon in 2003 in New York. Uitvinder is Bill Wasik, redacteur van Harper’s Magazine.
      Flashmobs vinden heden ten dage in de hele wereld plaats. Vaak komt er muziek aan te pas en gaan de mensen dansen. De sociale media spelen een grote rol. Mensen worden via die media opgeroepen om te komen. Spontaan gaan ‘’onbekenden’’ dan vaak meedoen, hoewel de mob regelmatig ook beperkt blijft tot een optreden van de initiatiefnemer(s). Het event duurt nooit lang en eindigt vaak net zo abrupt als het begonnen is.

            

We gaan naar het Greenacres Shopping Centre in Port Elizabeth Zuid-Afrika.
     
Daar blijken ineens tal van leden te zijn van het Nelson Mandela Metropolitan University Choir. HIER.

 

Subcategorieën