Algemeen (516)

 

Het digitale burgergat

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

Links draaiend, rechtsdraaiend - nee, ik heb het niet over yoghurt - op m’n rug, op m’n buik. Tot ik er genoeg van heb. De wekker kijkt me met haar zachte verlichting stilletjes aan: 04.58 uur. Zucht… Een minuut later kijk ik opnieuw en warempel, het is zomaar 08.04 uur geworden. Ha, opstaan! In de badkamerspiegel vang ik een glimp op van mijzelf, die coupe - die kreukels…dat wordt niks vandaag.
      Douche, thee, ontbijt, koffie. Zal er nog iets leuks gebeuren vandaag? Radio aan doen? Ik durf het niet, bang voor opnieuw ellende. Mijn andere toegang tot de buitenwereld ligt nog op mijn nachtkastje. Ophalen? Ja - nee - toch maar…. wie weet mis ik iets, haha. De trap afdalend met ‘het ding’ in mijn hand begint het te trillen - bzzzz, bzzzz zegt het ook nog.

You’ve got mail.

 Ja! Daar is het!….. het goede begin van mijn dag! Het mailtje is afkomstig van iemand die mijn werk een warm hart toedraagt. Ik zet mijn geluid aan. Binnen een paar minuten regent het berichtjes. Het regent veelbelovend GOED NIEUWS. Wat de inhoud is? Nou, let op:

       Het ministerie van Binnenlandse zaken stort een zak geld met 18 miljoen euro’s uit over de bibliotheken. Doel? Het opzetten van Informatiepunten Digitale Overheid. Afgekort IDO.


Lekker toch!

Das lekker, voor de bibliotheken en voor de burgers die behoefte hebben aan hulp bij het digitaal aanvragen van allerlei overheidsformulieren - diensten en ondersteuningen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Laagdrempelig

Waarom dan in de bieb? Zeker weten doe ik het niet, maar ik vermoed omdat de bibliotheek laagdrempelig is, goed bereikbaar en er hele vriendelijke mensen werken die van heel veel dingen veel weten of het in elk geval voor je willen op- en uitzoeken.
      Wat de overheid vervolgens doet met de informatie die zij van deze burgers toegestuurd krijgt… tja…. dat ligt buiten de invloedssfeer van het bibliotheekpersoneel of ‘ingehuurden.’ Jammer hė.

    

 

 

 

 

 

 

 

Niet schromen, gewoon komen

Eén ding weet ik zeker, wij als bibliotheken springen graag, met toewijding en plezier in dit zogeheten ‘digitale burgergat!’ En… je hoeft helemaal geen lid te zijn van de bibliotheek om van deze nieuwe dienstverlening gebruik te kunnen maken, aan leeftijdsdiscriminatie doen we ook niet - toegankelijk voor jong en oud. Niet schromen, gewoon komen.

      Wij helpen u verder bij het Informatiepunt Digitale Overheid. Dingen regelen met de overheid: dit kan steeds vaker alleen op de computer, via het Internet.

      Veel mensen vinden dit lastig. Wilt u iets regelen met de overheid en kunt u wel wat hulp gebruiken? Of kent u iemand die wel wat ondersteuning kan gebruiken?

      Kom dan naar de bieb. Hier luisteren we naar uw vraag en denken met u mee. We geven u direct informatie waarmee u verder kunt. Of we verwijzen u door naar de juiste organisatie. U bent welkom zonder afspraak, hoeft geen lid te zijn van de bibliotheek en de hulp is gratis.’


Gratis

 

 

 

 

 

 

 

Vragen

Heeft u vragen op het gebied van:

*        Belastingaangifte

*        Zorgtoeslag

*        Huurtoeslag

*        Kinderopvangtoeslag

*        Gezondheidsverklaring rijbewijs

*        Rijbewijs aanvragen

*        DigiD

*        Aanvragen OV-chipkaart

*        Rechtsbijstand

*        AOW

*        Partner- en kinderalimentatie

*        WW uitkering

*        WMO

*        Inkomensverklaring

*        Donorregistratie

  •    Corona toegangsbewijs

Of anderszins? Kom binnen in de bieb!


Ook nog boeken

Mijn dag is weer helemaal goed. Bedankt mail- App-vrienden, ministerie van Cultuur en Binnenlandse Zaken.

            
     

Oh ja, boeken hebben we ook nog steeds…

            

 

          Klik HIER voor alle biebverhalen




 

 

 

Coronapuinzooiellendetroep.’

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

Moeder. Iedere dag ga ik met mijn 91-jarige moeder naar het Universitair Medisch Centrum in Groningen. Ze heeft een kwaadaardige tumor op haar wang die ze daar met gammastralen te lijf gaan, naar nu blijkt - met succes, voorlopig. Zwaar voor haar en spannend voor ons. Moeders realiteitszin is ver weg, die van ons heel dichtbij.
      Ondertussen draaien ‘mijn’ vrijwillige medewerkers de bieb vol gas en toewijding. Ze worden door onze klanten regelmatig verrast met doosjes Merci chocolade.

Als de bestralingstijden gunstig ingepland kunnen worden met de openingstijden van de bieb, ben ik óók daar op de werkvloer te vinden. Een welkome afleiding in deze onrustige tijd. Dat ik zo kan werken is mede te danken aan mijn fantastische team. ’s Avonds werk ik thuis de overige zaken af achter mijn pc.

Dinsdag

        

Dick en Paul. De computercursus KLIK & TIK wordt door deze twee mannen professioneel begeleid en loopt lekker vol. En….als je zit mag je mondkapje af. Een ware verademing, zeker voor oudere mensen. De spatschermen doen ook weer hun werk.

 

Woensdag

Dennis. Mijn collega op de service-organisatie in Groningen let op de centen. Hij verwerkt onder andere de geldstromen van alle bibliotheken in de provincie Groningen. Dennis is 1.95 lang, staat stevig in zijn stoere leren wandelschoenen en met zijn blonde haren op zijn guitige hoofd zie je het gelijk: een vrolijke vent met veel humor.

      Sinds de Corona-epidemie is er in de bibliotheken en ook achter de schermen veel veranderd. Evenzo voor Dennis. Bibliotheken dicht - bibliotheken open. Wel kas-inkomsten - geen kas-inkomsten - wel pintransacties - geen pintransacties. Hierover stelde ik Dennis onlangs een vraag en kreeg het onderstaande antwoord.

 

 

 Nu maak ik me toch ietwat zorgen om zijn stress-level, dat komt door zijn mailtje - hij bedacht een nieuw woord: ‘Coronapuinzooiellendetroep.’ Zijn frustratie springt van m’n scherm, dit is geen normale uitspraak van de opgeruimde man die ik ken. Hij gaat toch niet ten onder aan ……. Volgende week maar eens even met hem telefoneren. Bij de kernwoorden op ons intranet staat bij zijn profiel nog steeds dat ik hem ‘eigenlijk overal wel voor’ kan bellen.

Om dan gierend van de lach de telefoon neer te leggen, zoals we altijd deden voor die …………….

 

Donderdag

Thea. November is onze Nederland Leest maand. Voor ons bibliotheekteam normaal gesproken een drukke maand met heel veel bezoekers. Wij mogen dan een boek cadeau geven aan onze klanten - gegarandeerd vrolijke dankbare gezichten. Dit jaar is het rustig, zo rustig was het nooit. Weinig mensen vragen om het gratis boek, waar is iedereen? Het evenement leeft niet onder onze klanten. De PR voor dit bibliotheekfeestje laat dit jaar te wensen over, niks op de radio - niks op de tv, niks op social media. Alles draait om ……………

       

Blij verrast hoor ik daar plots een bekende stem.

      Thea komt binnen lopen - diep weggedoken in haar donkerbruine winterjas -, haar mondkapje hangt een beetje losjes onder haar bril waardoor deze beslaat. Ik herken haar aan haar stem. Zij mij aan de mijne. Ik heb haar anderhalf jaar niet gezien in de bieb. Ze spreekt me aan en vraagt als eerste: ‘Ga je dit jaar nog een Literair Diner organiseren?’ Thea was hierbij altijd een trouwe bezoeker, ze genoot van de gedichten en het lekkere eten. Met spijt in mijn hart moest ik ontkennend antwoorden. Coronapuinzooiellendetroep dacht ik stilletjes.… Het was haar duidelijk, de reden waarom niet, ook.

      Haar tweede vraag: ‘Mag ik dan misschien wel het boek van Adriaan van Dis?’ Kan ik haar toch nog een beetje blij maken, hoe fijn. We babbelen nog wat en daar gaat ze weer, met het boek-cadeautje in haar zwarte leren van-alles-en-nog-wat-tas. Het boek zit gezellig naast de prei - die piept nog net met z’n witte pruikenbol boven het randje van de sjieke shopper uit.


Vrijdag


Evelien. In mijn kantoor staat een krat maandverband en tampons te wachten.

De actie BLOEDSERIEUS is voorbij. In het zwarte boekenkratje zit de opbrengst van de bibliotheek in Bellingwolde. Ik WhatsApp Evelien om te vragen of ze de oogst wil ophalen. Een half uur later waait ze enthousiast binnen. ‘Jij bent vlot’, ontvang ik haar. ‘Tijd voor een kopje thee?
      ‘Ander keertje graag’, zegt ze,’Ik kom net uit Delft, heb mijn moeder bezocht en mijn zoon zit nog in de auto.’ ‘Morgen breng ik deze pakketjes naar Winschoten, naar de voedselbank. We praten nog wat over de plaatselijke politieke beslommeringen, haar ambities en onze fijne samenwerking.
      ‘Reuze bedankt!’ ‘Tot gauw!’ ‘Dag Evelien!’

           

 

Handwerkcafé-middag

Vrijdagmiddag is Handwerkcafé-middag. Onze duizendpoot Dity is de drijvende spil achter deze verbindende activiteit. De brei- en haakdames brengen licht met zich mee, ze maken zich niet zo druk om de huidige realiteit. De een is slechthorend, de ander kwakkelt wat met haar gezondheid. Hoe en wat dan ook, ze genieten van het samen breien, thee drinken en bonbons snoepen. Op de achtergrond hoor ik rustgevend getik van breipennen afgewisseld door lachsalvo’s. Plezier voert de boventoon.

 

 Als je zit mag je mondkapje af.

De rechter pompoen met het oplichtende buikje doet me denken aan collega Dennis.

      Ik zou de pop naar hem willen opsturen met de tekst TEAMS-vergadering: ‘is het de bedoeling dat ik mijn manager naar rechts swipe?’ Galgenhumor onder collega’s, slaat nergens op maar is soms best lekker…………

Zal ik?


      
      

 

          Klik HIER voor alle biebverhalen


 

 

Een opspelende spinnenfobie

(Door Marga de Graaf, bibliothecaresse te Bellingwolde)

Anansi is een slimme en een beetje ondeugende spin met een hart van goud. Samen met zijn lieve vrouw Makuba en hun 7 bloedjes van kinderen woont hij in het tropisch woud. Met zijn vrienden, Schildpad, Konijn, Aap, Krekel en Haan maakt Anansi leuke, spannende en grappige avonturen mee.
      Anansi en zijn vrienden krijgen het ook wel eens aan de stok met de gulzige Tijger en de bazige Koning. Doordat Anansi
zooo slim is krijgt hij vaak alles wat zijn hartje begeert. Maar zijn plannetjes zijn niet áltijd zooo slim. Soms pakt het net even wat anders uit dan hij van tevoren bedacht had. Gelukkig weet Anansi zich daar meestal weer uit te redden.

      
       ''Wie niet sterk is, moet slim zijn''

       


Oh mai...

Ik moest laatst zo aan hem denken, of eigenlijk aan zijn soortgenoten. Waarom?
      Mijn werkdag begon zo: … Ik steek de sleutel van mijn kantoor in het sleutelgat en voel een dreiging boven mijn hoofd. Dat heb ik anders nooit.

Voordat ik naar binnen stap kijk ik omhoog naar het systeemplafond … oh mai … een grote zwarte engerd kijkt me aan … ik doe vier flinke stappen achteruit en bedenk ‘wat nu te doen?!’ Wie niet sterk of groot is, moet slim zijn.  
      Ik ga op zoek naar Bert, de beheerder van ons Multi Functionele Centrum - hij zal er toch hopelijk wel zijn? Ja! Gelukkig! Ik tref hem zittend aan op een barkruk - in relaxte staat gebogen over zijn laptop. Hij hoort mijn hooggehakte voetstappen blijkbaar al aankomen, want zijn gezicht kijkt afwachtend naar wat komen gaat in de richting van de deur waardoor ik in opgewonden staat naar binnen stuif. Ehhh .., Bert… kun je mij helpen?     
      De uitgelezen vraag die een vrouw aan een man stelt om hem in beweging te krijgen. ‘Help’, piepte ik nog - eigenlijk overbodig, want Bert stond al naast zijn stoel - ‘wat kan ik voor je doen?’ ‘Nou eh… er zit een hele, hele grote spin in mijn kantoor … kun jij die… Voordat ik uitgesproken was baritonde hij op z’n allerdonkerst: ‘Ik kom wel even met je mee.’


Sorry!

 

Ik kan hem nauwelijks bijbenen. Hij schiet de toiletruimte in, grist een stuk blauw papier uit de handdoekenautomaat en stevent met zeven-mijls-stappen op zijn doel af. Een nietsvermoedende warmtezoekende spin gaat zijn einde tegemoet.

  Ik heb meelij met het beest, maar ben zo bang voor grote spinnen. Heb sorry gemompeld tegen de behaarde acht-poter toen Bert hem met een uitgestreken gezicht vermorzelde en vervolgens in de prullenbak deponeerde.

      Nou, nou, dacht ik nog …. je had hem ook gewoon buiten kunnen zetten …. Maar ja … dan was hij waarschijnlijk in een onbewaakt ogenblik weer vrolijk naar binnen gewandeld.

Onze Anansi zit nog lekker in zijn boek, geloof ik ….


      
      

 

          Klik HIER voor alle biebverhalen


 

 

 

 

Geplaatst in oktober

 

31 oktober: Gehoorde frasen 350; Bubbels 

29 oktober: Verhalen uit de dorpsbieb 88; Tips van Martine voor de naherfst

28 oktober: Vindsels 74; Het licht is uit

27 oktober: Algemeen 475; Groeten uit kamer 17

26 oktober: Gehoorde frasen 349; huwelijksperikelen

25 oktober: Verhalen van Els 4; Annie M.G.Schmidt signeert

24 oktober: Belgische verhalen 6; Een hond in shock

23 oktober: Vindsels 73; Werelderfgoed Waddenzee

22 oktober: Gehoorde frasen 348; Domme brunettes

21 oktober: Belgische verhalen 5; De Kusttram. Een behoorlijke klerezooi.

20 oktober: Vindsels 72; Dolende zeiler

19 oktober: Atlas van de kleinste landen 146; Pingelap Micronesia

19 oktober: Gehoorde frasen 347: O.K.Vrouw

19 oktober: Goedemorgen 960; Treurig

17 oktober: Verhalen uit de dorpsbieb 87; Emotionele gesprekken met asielzoekers

16 oktober: Belgische verhalen 4; De curieuze kust

15 oktober: Vindsels 71; Wilde kippen

14 oktober: Belgische verhalen 3; Burgemeester Craeybeckx en het publicatieverbod

13 oktober: Atlas van de kleinste landen 145; Kosrae Micronesia

12 oktober: Vindsels 70; Zwellende schorren

12 oktober: Media 456; Gevalletje "Visserij''

11 oktober: Belgische verhalen 2; Onthoofd en weer opgestaan 

10 oktober: Gehoorde frasen 346; Plasgenoegen

9 oktober: Vindsels 69; Kroos & roest

8 oktober: Belgische verhalen 1; Zelzate Oost-Vlaandren

7 oktober: Gehoorde frasen 345; Doodsverachting

6 oktober: Vindsels 68; Roofviskaart

6 oktober: Vieze woorden; Autonamen in het Spaans

5 oktober: Atlas van de kleinste landen 144; Temwen Micronesia

4 oktober: Media 455; Toch klopt er iets niet

4 oktober: Gehoord frasen 344; Echte liefde

2 oktober: Vindsels 67; Spreeuwendans

2 oktober: Gehoorde frasen 343; Moedercomplex

1 oktober: Goedemorgen 955; Dossiervreter

1 oktober: Algemeen 472; Geplaatst in september

 

 

Confrontaties & puzzelrelaties

Martine van Bree-Jonink is vrijwilligster bij de bibliotheek in Bellingwolde. Zij leest drie tot vijf boeken per week en doet dat al ‘’een leven lang’’. Hier zijn haar leestips voor de naherfst.


Nancy Tooyoun Kim: Het laatste verhaal van Mina Lee (2021/395 pag.)

Margot Lee is opgegroeid bij haar alleenstaande moeder in de Koreaanse wijk in Los Angeles.
      Haar jeugd was één doffe ellende: een altijd maar werkende moeder die moest sappelen om brood op de plank te krijgen, een moeder die weigerde Engels te leren spreken en begrijpen, maar haar wel de kansen bood te studeren. Margot weet het verstikkende milieu te ontvluchten en woont al jaren in Sydney.
      Het contact tussen moeder en dochter is moeizaam, m.n. omdat zij elkaar nauwelijks verstaan. Eén keer per jaar, met Kerst, gaat Margot terug naar LA. De laatste keer treft Margot haar moeder aan, liggend op de grond, dood. Op dat moment beseft ze dat ze maar weinig weet over haar moeder, alleen dat ze ooit als wees uit de Koreaanse Oorlog, moederziel alleen, in LA terecht kwam en daar met vallen en opstaan een nieuw leven probeerde op te bouwen. Margot gaat op onderzoek uit en ontdekt veel over het stormachtige leven van haar moeder, een moeder waar zij trots op kan zijn.

Boeiende roman over door oorlog uiteengereten families, het in Amerika vernederen en uitbuiten van Koreaanse vluchtelingen en de trots van een zwijgcultuur, waarbij niet gesproken wordt over persoonlijke emoties.


Kim Moelands: Schaduwleven  (2021/318 pag.)

De jonge, naïeve Elena valt voor de charmante, slimme en zelfverzekerde Daniël. Hij geeft haar de warmte en aandacht die ze in haar jeugd heeft moeten missen. Maar al tijdens hun huwelijksreis beginnen de problemen als zij merkt dat hij zichzelf op de eerste plaats stelt, zonder rekening te houden met haar gevoelens.
      Hij manipuleert, intimideert en isoleert haar van haar omgeving, mishandelt haar fysiek maar ook mentaal door onware verhalen naar buiten te brengen. Haar leven wordt een nachtmerrie. Als zij uiteindelijk besluit van hem te willen scheiden neemt hij wraak door werkelijk alles van haar af te nemen, zelfs haar kinderen.
      Voor de buitenwereld, zelfs voor haar ouders, blijft Daniël de charmante man, echtgenoot en vader, en er is niemand die haar kant van het verhaal gelooft. Zelfs de rechter niet.

Een indringende en goed geschreven roman, die de geraffineerde tactiek bloot legt van mannen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis.

 

 

Silvia Avallone: Een vriendschap (2021/438 pag.)

De schuwe, introverte Elisa en de brutale, extraverte Beatrice ontmoeten elkaar in 2000 op 14-jarige leeftijd in een stadje aan de Toscaanse kust. Elisa, opgegroeid op het platteland bij een extravagante moeder die haar nauwelijks aandacht gaf, en een losbol van een aan drugs verslaafde broer, wordt bij haar vader gedumpt. Beatrice daarentegen is opgegroeid in weelde en wordt door haar moeder klaargestoomd om ooit de cover van de Voque te halen.
      De beide meisjes worden hartsvriendinnen, ze delen alles, ze slagen allebei cum laude en gaan studeren in Bologna, waar ze gaan samenwonen met Lorenzo, de vriend van Elisa. Daar weet Elisa een eigen vriendenkring op te bouwen en is ze niet langer afhankelijk van Beatrice. Dan volgt een definitieve breuk.
      Elisa wordt docente Italiaanse literatuur en is alleenstaande moeder. Beatrice is door haar vlogs wereldberoemd geworden; als zij medio december 2019 ineens van de radar verdwijnt is de wereld in rep en roer. Dit raakt Elisa toch in haar hart en zij besluit om met terugwerkende kracht alles op te schrijven over hun jeugd, hun relatie en wat volgens haar de oorzaak was van hun breuk. Daarbij komt zij door zelfreflectie tot het inzicht dat zeker ook zij medeschuldig is.

Een prachtige psychologische roman.

 

Anna Ellory: De puzzelvrouwen van Berlijn (2021/427 pag.)

In 1989 ontvluchten Rune (bijna 10 jaar) en zijn zusje Lotte (dan 5 jaar) met hun moeder hun thuis in West Berlijn en zoeken hun heil in Oost Berlijn. De omgekeerde wereld, maar alleen daar hoopt hun moeder de kinderen een veilig leven te bieden, buiten het bereik van haar gewelddadige man.
      Net als de kinderen gewend zijn valt De Muur en weet hun vader, een invloedrijke hoge politiecommissaris, hen op te sporen. Zijn vrouw voor dood achterlatend neemt hij de kinderen mee en voedt ze hardhandig op. Jaren later wordt er een pakketje bezorgd, gericht aan Lotte.
      Omdat Lotte het syndroom van Down heeft en nooit goed heeft kunnen lezen begrijpt zij toch dat zij een dagboek van haar moeder in handen heeft. Helaas is zij net te laat het voor haar vader te verbergen, die het in kleine stukjes scheurt. Maar Lotte is slimmer dan men denkt; zij verzamelt alle papiersnippers en vlucht het huis uit. Wanneer zij op de radio hoort dat in Neurenberg een groep van voornamelijk vrouwen in opdracht van de overheid van alle versnipperde dossiers van de Stasi weer leesbare documenten weten te maken, weet Lotte wat haar te doen staat.

Spannende, schrijnende en uitermate boeiende roman.

 

Ruth Druart: Terwijl Parijs sliep (2021/375 pag.)

De Joodse Sarah en David zitten in 1944 in Parijs op een onderduikadres wanneer zij bevalt van hun zoontje Samuel. Kort na de geboorte wordt het jonge gezin door de Duitsers opgepakt en opgesloten in Drancy van waaruit de Jodentransporten richting Auschwitz vertrekken.
      De Fransman Jean-Luc is tewerkgesteld op het betreffende spoorwegstation. Door sabotage vindt een van de laatste transporten overdag plaats en is hij ooggetuige van de wrede werkwijze van de nazi’s. In de chaos op het perron klampt een vrouw hem aan, geeft hem haar baby en smeekt hem voor haar kind te zorgen.
      Ten einde raad zoekt hij hulp bij zijn vriendin Charlotte en samen weten zij met hulp van het verzet Frankrijk te ontvluchten en naar Amerika te vertrekken, samen met “hun” zoontje Sam. Ze vestigen zich in Santa Cruz en Sam groeit op als een vrolijke Amerikaanse knul. In 1953 stort hun wereld in elkaar als de FBI op de stoep staat; de biologische ouders van Sam hebben Auschwitz overleefd en eisen hun rechten op.

Een aangrijpende roman die springend in de tijd de gruwelijkheden en ontberingen beschrijft van beide “ouderparen”, de gevoelens van een kind dat niet meer weet wie hij is en waar hij thuishoort, met als apotheose de kernvraag: is liefde voor je kind stevig vasthouden of loslaten?

 

Simone Atangana Bekono: Confrontaties (2020/221 pag.)

 De 16-jarige Salomé is Nederlandse, maar door haar donkere huidskleur van kind af aan gepest en aangevallen. Haar vader leert haar zich d.m.v. bokslessen te verdedigen.
      Eenmaal op het gymnasium stapelen de bedreigingen en vernederingen zich op en als zij keihard fysiek wordt aangevallen weet zij haar opborrelende woede niet in toom te houden en slaat zij terug, met alle gevolgen van dien. Zij belandt in een jeugddetentiecentrum, waar zij moet leren haar woede te bedwingen en moet leren zich te verplaatsen in de ander.
      En de ander dan?
Gaat die vrijuit?

Gezien de goede recensies had ik bepaalde verwachtingen, maar eerlijk gezegd viel het me tegen. Te warrig, teveel herhalend, te weinig diepgang. Daarover zullen de meningen verdeeld zijn.

 

 

Kazuo Ishiguro: Klara en de zon (2021/350 pag.)

Klara is een zogenaamde Kunstmatige Vriendin met een uitstekend waarnemingsvermogen, die vanaf haar plek in de winkel nauwkeurig het gedrag gadeslaat van de kinderen die met hun ouders rond komen neuzen. Via de etalage maakt zij een paar keer contact met Josie en Klara voelt dat Josie voor haar zal kiezen.
      Uiteindelijk komt Josie samen met haar moeder in de winkel en na een uitgebreide ondervraging wordt Klara goedgekeurd en begint zij aan haar nieuwe leven als vriendin en beschermer van de ziekelijke Josie. Moeder en dochter wonen in een groot huis op het platteland, waar je van zonsopkomst tot ondergang je kunt laven aan de stralen van de zon, voor Klara de eerste levensbehoefte.
      In het enige buurhuis woont een moeder met haar zoon Rick ; de moeders zijn bevriend en de kinderen zijn zo verknocht aan elkaar dat ze zeker weten altijd samen te zullen blijven. Het grote probleem is echter dat Josie is ’opgetild’ (als kind van de elite genetisch gemanipuleerd) en Rick niet. Josie wordt klaargestoomd voor de universiteit, maar de briljante Rick zal daar niet worden toegelaten.
      Als Josie toch weer heel erg ziek wordt ziet Klara maar één uitweg: de zon smeken om Josie te helpen.

Adembenemende psychologische roman over een denkbeeldige toekomstige wereld waarbij Kunstmatige Intelligentie de maatschappelijke samenleving op zijn kop zet. Als het ooit zo ver zou komen is dat een in en intriest toekomstbeeld.


Anjet Daanje: De herinnerde soldaat (2020/536 pag.)

Tijdens WOI wordt vlak achter de Belgische frontlinie een soldaat gevonden. Hij is niet gewond, maar weet niet wie hij is en wordt ondergebracht in een krankzinnigengesticht. Vier jaar na de oorlog verschijnt er een vrouw, Julienne, die beweert dat hij Amand Coppens heet, haar echtgenoot en vader van twee kinderen. Zij neemt hem mee naar huis, maar hij herinnert zich zijn leven met haar niet. Het is een vreemde, ongemakkelijke situatie.
      Ze vertelt hem over hun verleden en langzaam maar zeker raken ze zo vertrouwd met elkaar, dat er een sterkere liefde tussen hen opbloeit dan in het verleden. Regelmatig wordt hij geplaagd door nachtmerries en zij weet hem telkens weer gerust te stellen door voortdurend weer de verhalen te vertellen over hun gezamenlijke verleden en hem te laten wennen aan zijn identiteit.
      Als hij in zijn dromen steeds vaker een andere vrouw, Käthe, voor zich ziet en zich flarden herinnert uit een totaal ander leven, waarin zijn naam Louis was, begint hij te twijfelen. Om echt zichzelf te kunnen hervinden moet hij op onderzoek naar zijn ‘andere’ verleden.
Een bijzonder indringend en schrijnend verhaal over verlies van de eigen identiteit. Het lezen vergt wel wat doorzettingsvermogen omdat het verhaal nogal traag verloopt met steeds dezelfde dagelijkse bezigheden, nachtmerries, geruststellingen, etc., maar achteraf bezien is het wel de perfecte weergave van iemand die niet weet wie hij is, zich een vreemde voelt in zijn eigen geest en lichaam en niet weet wat hij wel of niet moet geloven over wie hij zou moeten zijn. De meeste vaart zit aan het eind van het verhaal; een verrassende wending.




Veel leesgroeten van Martine van Bree-Jonink 


      
      

 

          Klik HIER voor alle biebverhalen




 

 

 

Subcategories