Reizen (370)

 

Zomer 1988

Een feestje in Ramallah

 

 
Houten drijver

Deze houten kamelendrijver kreeg ik spontaan van Saeb, een Palestijn in Ramallah op de Westbank.
      Dat gebeurde tijdens een uitbundig feest, dat was georganiseerd door advocaat V. Ik had voor hem een groot geldbedrag meegenomen uit Amman, de hoofdstad van Jordanië.
      Zelf kon hij dat niet opnemen.


 

 
Ach; toeristen

De houtsnijder verdiende zijn geld ondermeer door toeristen rond te leiden.
      Hij beschikte zelf over een paar kamelen en deed goede zaken.
Het grootste plezier had hij als westerse toeristen zich in Jeruzalem lieten fotograferen op een kameel , waarop hij een kleed had gelegd in de kleuren van de Palestijnse vlag.

 

                         

 

 

Maart 1994

Het inferno boven de grot

Op de Palestijnse Westbank heerst permanente onrust. Ik ben er in het verleden vier keer geweest en altijd was er die onrust.
      Kijk eens naar deze foto, die ik in maart 1994 maakte in het centrum van Hebron.

  


Machpéla

De man met het keppeltje heeft een geweer bij zich. Hij is op weg naar de Joodse Synagoge, die zich bevindt in de grot van Machpéla, ook wel de grot der Patriarchen.
      De twee Israëlische soldaten hebben hem doorgelaten. Ze waren niet zo blij, dat ik daar foto’s maakte.
  
   

 

Joodje & Palestijntje     

Op de achtergrond spelen kindertjes het spelletje dat ze overal op de Westbank spelen: Joodje & Palestijntje. Eén kind was de Jood (in zwart). Hij zit dat andere kind op de trap achterna (de Palestijn). Het derde kind (links naast het bord) was de verslaggever die het allemaal moest filmen.

In zekere zin was het nog een rustig tafereel. Hebron stond die dagen letterlijk en figuurlijk in brand.
       Op 25 februari had de Israëlische arts Baruch Goldstein een bloedbad aangericht in de Ibrahimi moskee, die zich ook in de grot bevindt. Hij schoot 29 biddende moslims dood en verwondde nog eens 150 anderen. Goldstein werd daarna ook gedood en er verspreidde zich grote onrust in de stad. Maar ook in Oost-Jeruzalem en in andere plaatsen op de Westoever.

 
Brandende autobanden

Stan van Houcke en ik gingen er heen voor de VPRO-Radio. Met een satelliettelefoon van honderd kilo om rechtstreekse uitzendingen te kunnen verzorgen. Wij belandden in hevige gevechten te Oost-Jeruzalem, maar wilden natuurlijk naar Hebron. Dat was niet simpel. Wij werden bij controles door het leger diverse malen tegengehouden en teruggestuurd.
     
Tot wij een taxichauffeur vonden, die niet alleen heel goed de weg wist, maar ook al beschikte (1994!) over een mobiele telefoon, waarmee hij in verbinding stond met collega’s. Zo kon hij patrouilles en controles vermijden en geraakten wij via allerlei landweggetjes in Hebron.
      In het centrum van die stad woonden zo’n 400 extreem orthodoxe Joden. Een aantal van hen had de daad van Goldstein bewierookt. Met name tegen hen richtte de Palestijnse volkswoede zich. Er werd geschoten, met stenen gegooid en overal werden barriėres opgeworpen met autobanden die in brand waren gestoken. Het centrum van Hebron was verworden tot een waar inferno.

      


 

Dagtrip naar een Resort Eiland

(Door Rolf Weijburg)

Na ruim twee weken in de Malediven, het op acht na kleinste land ter wereld, wilden we toch nog wel even kijken hoe het is op zo’n luxe resort-eiland. Het fenomeen resort-eiland is immers waar een groot deel van de Maldivische economie op drijft.
      We hadden onze intrek weer genomen in het inderdaad relaxte Relax Hotel tegenover de ferryhaven op Male’ en vonden wat verder westwaarts een aanlegplaats voor luxe speedboten. Al informerend begrepen we dat een paar van die resorts ook zogenaamde dagkaarten verkocht  waarmee je per speedboot naar zo’n eiland werd overgebracht.
      Dan kreeg je daar een handdoek en wat vouchers voor lunch, wat drankjes en een snorkelset. Eén van die hotels had een kantoortje vlakbij aan de waterkant en we kochten er een dagkaart voor Bandos, één van de oudste resort-eilanden in de Malediven, op slechts een half uurtje varen van Male’.

      Kost een lieve honderdvijftig US Dollar per persoon, maar dan héb je ook wat!

 

Ontvangst

De volgende dag stipt om acht uur ‘s ochtends vertrokken we. Bij aankomst werden we door twee keurige Maledivische jongens ontvangen en naar de receptie begeleid. We kregen onze vouchers, een plattegrond en wat reclamefolders en mochten verder het eiland op.

            

 

Het eiland was van alle gemakken voorzien. Restaurants, een paar bars, enkele boutiques, vergaderruimtes, een kids club, duikschool, kliniek en spa. Twee zwembaden en twee tenniscourts en natuurlijk een moskee. Er liep een weggetje dwars over het eiland waar ook nog wat vakantieappartementen stonden.

Het gros van de verblijven stond echter aan de stranden waar vooral de bungalows nogal dicht op elkaar stonden.. In totaal telde het eilandje ruim 100 kamers of appartementen en bijna honderd bungalows.
      Het ronde eiland was 500 meter in doorsnee, je liep er in een half uurtje omheen. Het was er niet druk, enkele toeristen lagen op strandstoelen op de mooie strandjes die het eiland omringden.

Geen nudisme


Geen topless

Nudisme of topless was uiteraard bij wet verboden. Buiten de resort-eilanden was overigens het dragen van een bikini ook verboden.

Geen Bikini

We vonden een plek aan een mooi stukje strand. Snorkelen en luieren in de zon. Later een prima lunch met een lekker biertje erbij, helemaal niet verkeerd allemaal. Maar je zou hier maar dágen achter elkaar moeten doorbrengen …
      Het was goed toen we aan het eind van de middag weer soepeltjes teruggewhisked werden naar de hoofdstad.


Hang-Out

We konden nog net de zonsondergang meepikken op het terras van het Sea View Café, de populairste hang-out van tout Male’ in die tijd, waar je van de heerlijkste vruchtensappen en koffies,  maar ook van een lokale maaltijd, kon genieten onder het genot van een fantastisch uitzicht. Een biertje of glaasje wijn was er niet bij echter.


Geen alcohol

Alcohol is in heel Maldives verboden. Hoewel het vaak op allerlei menukaarten vermeld stond, was zelfs alcoholvrij bier nergens te krijgen. Er zou zomaar tóch nog een procentje alcohol in kunnen zitten, werd ons vaak verteld. Zware straffen staan er op het gebruik of bezit van alcohol. Maar niet op de resort-eilanden. Daar kan je je iedere dag een stuk in de kraag drinken.

      Onderwijl is er, vooral in de hoofdstad Male’, een enorm drugsprobleem. Het aantal heroïne en cocaïne verslaafden is er in de afgelopen jaren schrikbarend gegroeid. Die ambivalente houding ten opzichte van alcohol - verbieden maar niet als er veel geld mee kan worden verdiend - is tekenend voor de schizofrenie van de Maledivische samenleving.

      Enerzijds de wens om de nationale islamitische waarden te behouden, anderzijds de drang om te vernieuwen, economisch te ontwikkelen en via het door velen als decadent beschouwde toerisme 's lands mogelijkheden te vergroten. Sinds de eerste resort-eilanden werden geopend begin jaren zeventig, zijn dit de twee immer terugkerende maatschappelijke en politieke tegenpolen die de Malediven bij tijd en wijle verlammen en voor onrust en zelfs diverse staatsgrepen hebben gezorgd.

 

 

Rolf Weijburg's
 A
tlas van de 25 kleinste landen in de wereld

KliHIER voor alle afleveringen

 

 

 

 

 

Een cadeautje voor de koning

Het was 25 mei 1988. Onfhankelijksdag in Jordanië. Dat werd groots gevierd.  
     
Ik was toen in de hoofdstad Amman en logeerde bij een Palestijnse juwelier, meneer Y. 

      Koning Hoessein was nog aan het bewind en zou die dag tal van gasten ontvangen. Meneer Y ging vroeg op pad met in zijn tas een collier van zo’n 10.000 US$. Een cadeautje dat de koning op zijn beurt weer kon schenken aan zijn vierde echtgenote Lisa Halaby, een mooie Amerikaanse mevrouw, die de bijnaam koningin Noor had.

Nodig voor de humus:

Weken & koken  

De kikkererwten een nacht laten weken in een ruime hoeveelheid water. Natriumbicarbonaat (zuiveringszout) erbij, want daar worden ze zachter van.
      De volgende dag de kikkererwten afspoelen in koud water en in ruim water twee uur zacht laten koken. De erwten afgieten, maar het kookwater bewaren. Goed laten afkoelen.
      Om een optimaal resultaat te bereiken moeten de bonen worden 'uitgeknepen'.  Velletjes weggooien. 
Dit is niet moeilijk, maar het kost wel even tijd.
(Als u kleine kinderen hebt , kunnen ze leuk meehelpen. Vooral als u zegt dat de kale erwtjes op kikkerbilletjes lijken)
     
Intussen maakt u de sesampasta. 

      De zaadjes in een hete koekenpan laten dansen.
Dan gaan ze in een vijzel en wordt een smeuïge pasta gemaakt door er sesamolie bij te doen. Goed en langdurig stampen. (Als het allemal te veel werk is, kunt u ook een keukenmachine gebruiken)
      
De pasta gaat door het kikkererwtenmengsel. Citroensap, komijn, karwij en knoflook erdoor heen roeren. Een beetje kookwater erbij. In een blender tot een mooie puree malen. Eventueel nog iets meer water erbij.

De humus is lekker bij lamsvlees en bij worstjes. Gewoon op brood kan ook.
      Bij de humus op de foto heb ik er een paar zongedroogde tomaatjes, olijven en peterselie bij gedaan. Geroosterde pijnboompitten doen het ook goed.

Koning op kistje

 

 

‘’Komt u maar even langs’’

In 1988 deed ik diverse pogingen om een visum voor Jordanië te verkrijgen. Dat was over het algemeen een formaliteit. Maar dat was het in mijn geval niet, omdat ik via Israël en de Westbank naar dat land wilde. Dat was verdacht.
      Ik moest uitvoerig uitleggen waarom ik dat wilde.

Het leek allemaal bijzonder moeilijk te worden tot de consul-generaal Mahmoud Rabbani persoonlijk belde. Hij was een Palestijn, die in Haifa was geboren, toen dat nog tot Brits mandaatgebied behoorde.
       Hij had informaties ingewonnen en bleek te weten dat ik al eerder programma’s had gemaakt over de positie van de Palestijnen. Na een vrij kort gesprek zei hij: ‘’Komt u maar even langs. En neem uw paspoort mee''.
       Twee dagen later ging ik naar het consulaat, waar ik uitermate vriendelijk werd ontvangen. Na een  kopje  thee en een heel zoet bakseltje stempelde meneer Rabbani persoonlijk dit visum in mijn paspoort.                                         

 

Ongeldig

Kijk even naar de tekst links

          

Daar staat dat het visum ongeldig is als er in het paspoort een verwijzing naar Israël staat. Dat zou dus problemen kunnen opleveren, maar uit eerdere bezoeken wist ik dat Israël geen stempels zet in paspoorten. Juist vanwege dit soort regels.
 
De boodschap is enigszins te vergelijken met de niet-Joodverklaring, die een aantal Arabische landen in de jaren zeventig en tachtig vooral van zakenmensen verlangde.

      Mahmoud Rabbani was overigens in die jaren een man die nogal vaak in het nieuws was. In 1973 tijdens de oliecrisis was hij honorair consul van Koeweit. Het satirische programma Farce Majeure  had toen voor de televisie het lied Kiele Kiele Koeweit laten horen.  Daar waren ze in de oliestaat niet zo blij mee. 
      Rabbanai moest dat overbrengen, maar het liep allemaal goed af toen de medewerkers van Farce Majeure hem persoonlijk het eerste exemplaar van de single overhandigden.

     Luister HIER naar Kiele Kiele Koeweit

 

Subcategories

Domar: Noord Bangladesh