Reizen (378)

 

Zomer 1988

Do you want a cold beer?

INTIFADAH 

De eerste Intifadah in Gaza en op de Westbank was toen op een hoogtepunt. Israël had verordonneerd dat het hoofdkantoor van de PLO van Libanon naar Tunis moest verhuizen. Daar werd in april in zijn huis één van de hoogste Palestijnse leiders Abu Jihad vermoord door leden van de Israëlische geheime dienst.
      Wij arriveerden ruimschoots op tijd bij het zwaar bewaakte kantoor, werden uitvoerig gefouilleerd en daarna ontvangen door Bassam Abu Sharif. Hij was een kleine man, liep mank, miste een arm en had enorme littekens in zijn gezicht. 

      Hij had op het verkeerde moment een bombrief geopend.

MENEER ARAFAT 

‘Do you want a cold beer?’, vroeg Bassam. 
Die vraag zou hij de komende drie uur nog diverse malen herhalen, want al wie er kwam: niet Yasser Arafat. 
      De woordvoerder verontschuldigde zich met een glimlach om zijn lippen. Het ging namelijk wel vaker zo met meneer Arafat. Hij was immers een drukbezet man. Bovendien moest van tevoren niet duidelijk zijn waar hij was, want dan liep hij grote risico’s.
We moesten de volgende dag maar even bellen. Dan konden we een nieuwe afspraak maken.
      Gerard Jacobs, die jarenlang in het Midden Oosten als correspondent voor De Volkskrant had gewerkt, beaamde dat het wel vaker zo ging. Volgens hem zou het allemaal wel in orde komen.
Terug in het hotel bleek het trouwens niet in orde met zijn kamer. Er stond zeker een paar milimeter water, want het bad in de kamer een verdieping hoger was overgelopen en het water was door het plafond gelekt.Toen Gerard een andere kamer vroeg stelde de receptionist in eerste instantie voor om een paar klossen onder het bed te zetten. Dan zou hij het toch ook droog houden.

VLIEGTICKETS

DE HEILIGE DAG


TACTISCH & STRATEGISCH  

Arafat had tevoren zo’n zestig landen bezocht onder andere om na te gaan of hij steun kon verwerven voor zijn staat. Al dat gereis had hem geleerd, dat hij het nog beter even kon uitstellen. Nog een jaartje onderhandelen met Israël leek hem in alle opzichten vooral tactisch en strategisch beter.
      Bovendien was het een slimme politieke beslissing. Op 17 mei in datzelfde jaar waren er verkiezingen in Israël.
De rechtse premierkandidaat Netanjahoe had zich opnieuw populair kunnen maken met dreigementen tegen de eenzijdig uitgeroepen Palestijnse staat. Nu moest hij het afleggen tegen Ehud Barak, de leider van de Arbeiderspartij, tevens de partij die de Oslo-accoorden tot stand bracht.

Een strateeg dus die Arafat. 
      Palestina mist hem nog steeds.

EERVOLLE AFGANG

En gelukkig hoorden we later dat we bepaald niet de enige journalisten waren, die vergeefs op hem hebben gewacht. Eigenlijk waren we in die roerige dagen een soort bliksemafleiders geweest.
      Laten we het maar op een eervolle afgang houden.

 

 

Lijden tijdens de intifadah

In juli 2010 werd het wereldkampioenschap voetbal gespeeld in Zuid-Afrika. Nederland bereikte de finale en moest spelen tegen Spanje.
       Dag in Dag uit van De Volkskrant besteedde daar aandacht aan onder de kop:  ‘Waar was jij?’

Lezers , die een wat bijzondere herinnering hebben aan een ‘Nederlandse’ voetbalfinale van 1974, 1978 of 1988 werd gevraagd om een beknopte bijdrage te leveren.
      Ik had ze in antwoord op die vraag het volgende stukje gemaild:

 
In Ramallah op de Westbank. De eerste intifadah.
      Een groep van ongeveer dertig hevig geëmotioneerde vrouwen is door het Israëlische leger hardhandig uit hun Centrum gezet. Ik praat met een vrouw, die harde klappen heeft opgelopen.
      In een hoek van het opvanghuis staat een zwart-wit tv.
Ik zie Ruud Gullit de eerste goal scoren, zie de blauwe plekken van de vrouw niet meer en blijf naar de t.v. kijken.

Het toestel wordt demonstratief uitgezet. Ik mis de fantastische goal van Marco van Basten.

(Ronald van den Boogaard, 43 jaar in 1988)

 

 

Ter heinnering
      Nederland verloor de finale in de verlenging met 1-0. Zeer matige wedstrijd,


 

Zomer 1988

Een feestje in Ramallah

 

 
Houten drijver

Deze houten kamelendrijver kreeg ik spontaan van Saeb, een Palestijn in Ramallah op de Westbank.
      Dat gebeurde tijdens een uitbundig feest, dat was georganiseerd door advocaat V. Ik had voor hem een groot geldbedrag meegenomen uit Amman, de hoofdstad van Jordanië.
      Zelf kon hij dat niet opnemen.


 

 
Ach; toeristen

De houtsnijder verdiende zijn geld ondermeer door toeristen rond te leiden.
      Hij beschikte zelf over een paar kamelen en deed goede zaken.
Het grootste plezier had hij als westerse toeristen zich in Jeruzalem lieten fotograferen op een kameel , waarop hij een kleed had gelegd in de kleuren van de Palestijnse vlag.

 

                         

 

 

Maart 1994

Het inferno boven de grot

Op de Palestijnse Westbank heerst permanente onrust. Ik ben er in het verleden vier keer geweest en altijd was er die onrust.
      Kijk eens naar deze foto, die ik in maart 1994 maakte in het centrum van Hebron.

  


Machpéla

De man met het keppeltje heeft een geweer bij zich. Hij is op weg naar de Joodse Synagoge, die zich bevindt in de grot van Machpéla, ook wel de grot der Patriarchen.
      De twee Israëlische soldaten hebben hem doorgelaten. Ze waren niet zo blij, dat ik daar foto’s maakte.
  
   

 

Joodje & Palestijntje     

Op de achtergrond spelen kindertjes het spelletje dat ze overal op de Westbank spelen: Joodje & Palestijntje. Eén kind was de Jood (in zwart). Hij zit dat andere kind op de trap achterna (de Palestijn). Het derde kind (links naast het bord) was de verslaggever die het allemaal moest filmen.

In zekere zin was het nog een rustig tafereel. Hebron stond die dagen letterlijk en figuurlijk in brand.
       Op 25 februari had de Israëlische arts Baruch Goldstein een bloedbad aangericht in de Ibrahimi moskee, die zich ook in de grot bevindt. Hij schoot 29 biddende moslims dood en verwondde nog eens 150 anderen. Goldstein werd daarna ook gedood en er verspreidde zich grote onrust in de stad. Maar ook in Oost-Jeruzalem en in andere plaatsen op de Westoever.

 
Brandende autobanden

Stan van Houcke en ik gingen er heen voor de VPRO-Radio. Met een satelliettelefoon van honderd kilo om rechtstreekse uitzendingen te kunnen verzorgen. Wij belandden in hevige gevechten te Oost-Jeruzalem, maar wilden natuurlijk naar Hebron. Dat was niet simpel. Wij werden bij controles door het leger diverse malen tegengehouden en teruggestuurd.
     
Tot wij een taxichauffeur vonden, die niet alleen heel goed de weg wist, maar ook al beschikte (1994!) over een mobiele telefoon, waarmee hij in verbinding stond met collega’s. Zo kon hij patrouilles en controles vermijden en geraakten wij via allerlei landweggetjes in Hebron.
      In het centrum van die stad woonden zo’n 400 extreem orthodoxe Joden. Een aantal van hen had de daad van Goldstein bewierookt. Met name tegen hen richtte de Palestijnse volkswoede zich. Er werd geschoten, met stenen gegooid en overal werden barriėres opgeworpen met autobanden die in brand waren gestoken. Het centrum van Hebron was verworden tot een waar inferno.

      


 

Dagtrip naar een Resort Eiland

(Door Rolf Weijburg)

Na ruim twee weken in de Malediven, het op acht na kleinste land ter wereld, wilden we toch nog wel even kijken hoe het is op zo’n luxe resort-eiland. Het fenomeen resort-eiland is immers waar een groot deel van de Maldivische economie op drijft.
      We hadden onze intrek weer genomen in het inderdaad relaxte Relax Hotel tegenover de ferryhaven op Male’ en vonden wat verder westwaarts een aanlegplaats voor luxe speedboten. Al informerend begrepen we dat een paar van die resorts ook zogenaamde dagkaarten verkocht  waarmee je per speedboot naar zo’n eiland werd overgebracht.
      Dan kreeg je daar een handdoek en wat vouchers voor lunch, wat drankjes en een snorkelset. Eén van die hotels had een kantoortje vlakbij aan de waterkant en we kochten er een dagkaart voor Bandos, één van de oudste resort-eilanden in de Malediven, op slechts een half uurtje varen van Male’.

      Kost een lieve honderdvijftig US Dollar per persoon, maar dan héb je ook wat!

 

Ontvangst

De volgende dag stipt om acht uur ‘s ochtends vertrokken we. Bij aankomst werden we door twee keurige Maledivische jongens ontvangen en naar de receptie begeleid. We kregen onze vouchers, een plattegrond en wat reclamefolders en mochten verder het eiland op.

            

 

Het eiland was van alle gemakken voorzien. Restaurants, een paar bars, enkele boutiques, vergaderruimtes, een kids club, duikschool, kliniek en spa. Twee zwembaden en twee tenniscourts en natuurlijk een moskee. Er liep een weggetje dwars over het eiland waar ook nog wat vakantieappartementen stonden.

Het gros van de verblijven stond echter aan de stranden waar vooral de bungalows nogal dicht op elkaar stonden.. In totaal telde het eilandje ruim 100 kamers of appartementen en bijna honderd bungalows.
      Het ronde eiland was 500 meter in doorsnee, je liep er in een half uurtje omheen. Het was er niet druk, enkele toeristen lagen op strandstoelen op de mooie strandjes die het eiland omringden.

Geen nudisme


Geen topless

Nudisme of topless was uiteraard bij wet verboden. Buiten de resort-eilanden was overigens het dragen van een bikini ook verboden.

Geen Bikini

We vonden een plek aan een mooi stukje strand. Snorkelen en luieren in de zon. Later een prima lunch met een lekker biertje erbij, helemaal niet verkeerd allemaal. Maar je zou hier maar dágen achter elkaar moeten doorbrengen …
      Het was goed toen we aan het eind van de middag weer soepeltjes teruggewhisked werden naar de hoofdstad.


Hang-Out

We konden nog net de zonsondergang meepikken op het terras van het Sea View Café, de populairste hang-out van tout Male’ in die tijd, waar je van de heerlijkste vruchtensappen en koffies,  maar ook van een lokale maaltijd, kon genieten onder het genot van een fantastisch uitzicht. Een biertje of glaasje wijn was er niet bij echter.


Geen alcohol

Alcohol is in heel Maldives verboden. Hoewel het vaak op allerlei menukaarten vermeld stond, was zelfs alcoholvrij bier nergens te krijgen. Er zou zomaar tóch nog een procentje alcohol in kunnen zitten, werd ons vaak verteld. Zware straffen staan er op het gebruik of bezit van alcohol. Maar niet op de resort-eilanden. Daar kan je je iedere dag een stuk in de kraag drinken.

      Onderwijl is er, vooral in de hoofdstad Male’, een enorm drugsprobleem. Het aantal heroïne en cocaïne verslaafden is er in de afgelopen jaren schrikbarend gegroeid. Die ambivalente houding ten opzichte van alcohol - verbieden maar niet als er veel geld mee kan worden verdiend - is tekenend voor de schizofrenie van de Maledivische samenleving.

      Enerzijds de wens om de nationale islamitische waarden te behouden, anderzijds de drang om te vernieuwen, economisch te ontwikkelen en via het door velen als decadent beschouwde toerisme 's lands mogelijkheden te vergroten. Sinds de eerste resort-eilanden werden geopend begin jaren zeventig, zijn dit de twee immer terugkerende maatschappelijke en politieke tegenpolen die de Malediven bij tijd en wijle verlammen en voor onrust en zelfs diverse staatsgrepen hebben gezorgd.

 

 

Rolf Weijburg's
 A
tlas van de 25 kleinste landen in de wereld

KliHIER voor alle afleveringen

 

 

 

 

Subcategories

Domar: Noord Bangladesh