Reizen (292)

Triggy avontuur in Brixton  

In 1978 hadden de Engelsen in Londen het niet zo erg op de Schotten. Ik zal u uitleggen hoe ik dat weet.

      In de zomer van dat jaar huurde de VPRO-Radio een ruim appartement in de Londense wijk Kensington.  Er was namelijk een Engeland-plan bedacht. In veel programma’s zou op diverse manieren aandacht aan Engeland besteed worden. Dat was nodig -vonden wij- omdat het Verenigd Koninkrijk zich aan het heroprichten was.
      Het land was in 1973 samen met Ierland en Denemarken toegetreden tot de Europese Economische Gemeenschap. Dat had die landen veel goed gedaan. Vooral in economische opzicht. (Niet alle Engelsen kennen hun geschiedenis).

Programmamakers -vaak vergezeld door partners en vrienden- reisden af en aan.
      Ik heb daar toen drie weken gezeten. De langste tijd met Dave van Dijk, een groot muziekkenner en vooral liefhebber van Reggae. Iedere dag draaide hij keihard Bob Marley. Daarbij rookte hij heel veel joints, die hij had gedrenkt in sterke hasjolie. Hij raakte dan in trance en kon prachtige verhalen vertellen. Niet alleen over zijn favoriete muziek, maar bijvoorbeeld ook over avonturen in Zweden, want daar kwam zijn vrouw vandaan.
      Iedere keer als hij dat land (toen nog geen lid van de E.U.) inging werd hij door de douane aangehouden en uit de rij gehaald want dat werden vrijwel alle Nederlanders in die tijd. Er werd streng gecontroleerd op drugs.
      Dave had daar zo genoeg van, dat hij een balk onder zijn auto met hasjolie had ingesmeerd. De hasjhonden werden daar dol van, maar de douaniers konden niets vinden.  

Wij maakten ondermeer programma’s over minderheden in Londen. Dave vond dat wij vooral met Jamaicanen moesten praten. Het liefst met muzikanten.
      ‘Maar’ zei Dave, ‘ze praten alleen maar als we ze hasj geven’.

Nu was hasj -geloof het of niet- in die tijd in Londen heel moeilijk te vinden. De wetgeving was erg streng en er stonden zware straffen op als je dat in je bezit had.
      Maar Dave wist een adres: Roots Removal in de toen nog verschrikkelijk criminele wijk Brixton aan de ‘andere’ kant van de rivier. Wij gingen er met de metro heen. Met dure Zwitserse bandrecorders en mooie Japanse fotocamera’s.
      Roots Removal was zo’n 500 meter verwijderd van het metrostation. We gingen lopen.
Dat liep goed af: We hadden geluk gehad, want Roots Removal bleek een ontvangstcentrum voor gestolen en geroofde spullen. Aan de lopende band werden televisietoestellen, autoradio’s, fototoestellen en andere goederen naar binnen gebracht. Die werden daar geheeld.

Voetbal

Op de televisie was de voetbalwedstrijd Nederland-Schotland in de eerste ronde van het wereldkampioenschap voetbal in Argentinië.
Schotland moest met drie doelpunten verschil winnen om door te gaan.
      Vlak voor de wedstrijd was een BBC-interview uitgezonden met onze doelman Jan Jongbloed, die de prachtige volzin liet klinken: ‘I can’t remember when I got three goals behind me’.
      Alle aanwezigen waren voor Nederland, toen ze hoorden dat wij uit dat land kwamen.
Wij kwamen met 1-0 voor, maar daarna scoorden de Schotten in een vlot tempo drie goals. Het werd stil in het zaaltje. De Engelsen vreesden met ons, dat het 4-1 zou worden en dat die Schotten zouden doorgaan naar de volgende ronde. Maar toen scoorde Johnny Rep uit het niets 3-2 en vierden wij gezamenlijk feest.

''Taxichauffeur''

Wij kochten onze hasj en toen wilde Dave weer teruglopen naar het Metrostation. Daar heb ik hem van kunnen weerhouden.
      Bij Roots Removal bleek een soort taxi-chauffeur te horen met een gammele auto. Hij zou ons terugbrengen naar Kensington. Dave bood hem een joint aan en legde en passant uit hoe hij moest rijden, want het was de eerste keer in zijn leven dat hij via één van de bruggen naar de andere kant van de rivier zou gaan.
      De Jamaicanen waren heel blij met hun hasj en vertelden toen de meest verschrikkelijke verhalen over hun positie en hun behandeling in Londen.
Een dag later waren er in de wijk Spitalfields rellen met Indiërs.
      Zij protesteerden tegen een aantal wantoestanden en werden hardhandig door de politie aangepakt.
Dave vond dat ik daar in mijn eentje naar toe moest.
      Zelf had hij nog een herhalingsafspraak met de Jamaicanen.


P.S. Dave van Dijk overleed 10 jaar geleden. Daar schreef ik toen een stukje over, Dit is een aangepaste versie


Klik HIER voor alle Ontmoetingen

 

 

Mysterieus alfabet op Kroatisch eiland KRK


Eettentje

Kijk eens naar deze letters. Kent u dit alfabet?
      Het lijkt een beetje op Grieks en er is enige verwantschap met het Cyrillisch schrift. Maar het is ‘t natuurlijk geen van beiden.
 Ik fotografeerde dit opschrift in oktober 2002 in het plaatsje Baska op het Kroatische eiland Krk.
      Het stond op een eettentje aan de boulevard.
Wij gingen op het terras zitten en onmiddellijk verscheen de uitbater, die mij foto’s had zien maken. Hij wees op het bord en begon enthousiast te ratelen in een moeilijke mixture van Engels en Duits. Maar heel erg duidelijk werd het allemaal niet. Een alfabet ja. Oud ook. Ja. Iets met Kroatië. Met Krk .Iets met een oude taal.
      Omstanders gingen zich ermee bemoeien. Maar dat waren toeristen en die wisten het ook niet. De uitbater bracht een paar drankjes, wees nog eens naar zijn bord en riep ‘’Bistro. Bistro Baska’’.
     Tja. Dat hadden we ook in de gaten. Maar helemaal begrijpen deden we het nog steeds niet. Na de consumpties volgden we de boulevard, waar nog veel meer strandtentjes waren. Maar nergens kwamen we diezelfde letters tegen.

Glagolitisch

Toen ik thuis was, ben ik ben wat gaan zoeken en heb het gevonden. Dit is Glagolitisch, het oudste Slavische alfabet. Ontworpen rond 862/863 door de monniken Constantijn de Filosoof en Methodius. 
      Het schrift werd al vrij snel verdrongen door het Cyrillisch en Latijns alfabet. Alleen in het noorden van Kroatië werd het tot in het begin van de twintigste eeuw nog gebruikt.
     

Uitbater

Het oudste bewaarde Glagolitische schrift is het zogeheten Baska Tablet. Vandaar dat de eigenaar van het eettentje deze letters heeft aangebracht. Aan de hand van onderstaand alfabet is vrij eenvoudig te herleiden wat er staat, NAMELIJK:


BISTRO BASKA

 

Baska Tablet

Het onderstaande stenen Baskatablet (twee bij één meter) dateert uit ongeveer 1100 en wordt bewaard in het Kroatisch Instituut voor Kunst en Wetenschap in Zagreb.
      Het werd half negentiende eeuw gevonden in de St. Lucykerk nabij Baska. In de tekst wordt duidelijk gemaakt dat koning Zvonimir van Kroatië een stuk land schenkt aan de Benedictijnen.

 

Baska Boulevard

 

Baska Strand


 Klik HIER voor alle Ontmoetingen

 

 

 

Zomer 2002

Een kruisberg als nationaal verzet


     

        Šiauliai

 

Op 31 juli 2002 reden wij van de Litouwse hoofdstad Vilnius naar Riga in Letland. Eerst een stuk over de VIA BALTICA en daarna richting Šiauliai.
      Dat was ons geadviseerd door Wim Brauns, een Nederlander die al lang in Litouwen woonde. De Baltische landen waren nog geen lid van de Europese Unie en bij de weinige grensovergangen voor buitenlanders, was het volgens hem ’gedoe’.
      De overgang boven Šiauliai in het noordwesten naar Letland was ‘de rustigste’. Bovendien zouden we dan een bezoek kunnen brengen aan de Kruisberg (Hill of Crosses) een nationaal symbool van verzet, identiteit en vrijheid van godsdienst.

Het was rustig bij de berg, die enigszins verscholen van de hoofdweg lag.
      Er stonden tienduizenden kruisen, crucifixen en heiligenbeelden en er lagen overal gebedskettingen, 
Een wonderbaarlijke chaos.
      De berg die in Litouwen Kryziu Kalnas heet, kon via een trappetje beklommen worden.
Hier sta ik ervoor. De man met hoed (links bij de trap) moest erop toezien, dat er niets ontvreemd werd. Hij wilde wel gidsen.


 
Pelgrimsoord

Litouwen werd in 1795 deel van Rusland. In november 1830 kwam de bevolking in opstand en begon met het leggen van kruisen op deze verdedigingsheuvel.
      Nadat het land in 1918 onafhankelijk was geworden, werd de heuvel een pelgrimsoord voor Rooms-Katholieken. Maar nadat Litouwen van 1944 tot 1990 bezet werd door de Sovjet-Unie groeide het uit tot een symbolische plek van verzet. De man met de hoed zegt er in een aardig woordje Duits ''zoete herinneringen'' aan te hebben.
      Vooral omdat de Sovjet-Unie tot drie maal toe de kruisen etc. met bulldozers verwijderde.
"Dat waren verschrikkelijke toestanden, meneer. Maar wij hielden vol en hebben het uiteindelijk gewonnen''.
      EN: ''Nee, Russen komen hier niet. Ze hebben hier ook niets te zoeken''.

 
Klik HIER voor alle Ontmoetingen

 

 

 


Schendingen van Mensenrechten

(Door Rolf Weijburg)

      Nadat de Saoedische invasie in maart 2011 de ontluikende lente in Bahrein had neergeslagen, werd het er niet veel beter op in het kleine koninkrijk .

      Zo werden na het neerslaan van de massale opstand doktoren die betogers hadden verpleegd opgepakt en gevangen genomen. Sommigen werden veroordeeld tot 20 jaar cel.

      Bijna 50 sjiietische moskeeën werden door het leger verwoest. Sjiietische dorpen werden binnengevallen,  geestelijken opgepakt en sjiieten die betrapt werden op sympathie voor de betogers verloren hun banen. Niet alleen critici van het regime werden opgepakt, ook hun familie was niet veilig en zelfs tot in het buitenland reikte de lange repressieve arm van het Bahreinse regime. Journalisten waren hun leven niet zeker.
      Mensenrechtenactivisten werden gearresteerd. Processen, als ze er al waren, verliepen oneerlijk, er werd op grote schaal gemarteld en contact met advocaten werd de meeste gevangenen onthouden. Sterker nog: advocaten werden zelf vervolgd. Ondanks de inmiddels ruim 120 doden, de 3000+ gewonden, de 1800+ gemartelden en de duizenden ontslagenen gaan de protesten nog steeds door.


NSA Bahrain

 

 

Dat alles heeft de Verenigde Staten er niet van weerhouden hun Naval Support Activity Basis (NSA Bahrain) aan te houden en hem zelfs in 2015 nog maar eens flink uit te breiden.

 

 

Bahreini Dinar

Onderwijl blijft het geld binnenstromen. De Bahreini Dinar is na de Koeweiti Dinar 's werelds hoogst gewaardeerde valuta-eenheid per nominale waarde  en de financiële sector groeit gestaag .

Maar Bahrein’s  grootste inkomstenbronnen zijn nog altijd olie, gas en gerelateerde industrie zoals raffinaderijen.

Olie & Gas

Hoewel het land bij lange na niet aan de onvoorstelbare olieweelde van zijn buren kan tippen (Bahrein staat op de 51ste plaats op de lijst van grootste olieproducerende landen, maar met zijn kleine bevolking van anderhalf miljoen inwoners is de levensstandaard er vooral voor de soennieten behoorlijk hoog), leveren ‘s lands oliebronnen en vooral die van het noordelijke Abu Safa offshore olieveld dat Bahrein samen met Saoedi Arabië exploiteert, nog altijd zeer aanzienlijke opbrengsten. Olie is alom tegenwoordig in Bahrein, al was het maar vanwege de pijpleidingen die overal in het straatbeeld opduiken.

Pijpleidingen alom


Nieuw Olieveld

Vorig jaar nog is er een gigantisch nieuw olieveld ontdekt ten westen van het eiland. Dit olieveld is weliswaar veel groter dan enig ander Bahreins veld, maar of het ook eenvoudig te exploiteren is, is nog maar de vraag.
      De opbrengsten van al dat moois gaan natuurlijk voor een groot deel naar de Koninklijke familie en gelijkgezinde soennieten, waar de oliedollars in persoonlijke luxe verdwijnen, maar er wordt ook geïnvesteerd in de olie-industrie, in grote scheepswerven en infrastructurele projecten.
      Daarnaast worden er grootse landwinningprojecten mee gefinancierd waardoor Bahrein,met 765 km2 het op 22 na kleinste land ter wereld, steeds groter wordt en misschien ooit het op 23 na kleinste land, Kiribati (811 km2) voorbij zal groeien.


Landwinning

Resorts

Een geliefde bestemming voor het geld is de bouw van luxe condominiums en sjieke resorts langs ’s lands kusten in vooral de noordelijke helft van het eiland waardoor stranden voor de minder bedeelde Bahreini  (lees het merendeel van de sjiietische bevolking) steeds onbereikbaarder worden.

Durrat al Bahrain
Het grootste project in deze was nog in aanbouw toen ik in 2010 door het land reed. Durrat al Bahrain, een megaproject in het uiterste zuidoosten van Bahrein eiland.

Ik stuurde mijn gehuurde Toyota zuidwaarts de gloednieuwe en bijna verlaten Durrat Highway op en drukte het gaspedaal in. De vierbaansweg trok glad en recht door het eentonige zanderige landschap. Om de zoveel kilometer waren grote parkeerplaatsen gebouwd maar er was bijna nergens een auto te ontwaren.

Parkeerplaats

De veertig kilometer lange weg was speciaal aangelegd voor het megalomane Durrat al Bahrain project dat na voltooiing zijn nieuwe bewoners een comfortabele woonomgeving in ultieme luxe zou moeten bieden.
      Aan het eind van de snelweg stonden opeens borden met “Prohibited Area, Trespassers will be prosecuted” in de berm en verderop versmalde het asfalt en reed ik tussen betonblokken door naar een wachterhuisje bij een slagboom over de weg. In de verte zag ik bulldozers aan het werk en op het vlakke blauwe water de contouren van een eilandstad in aanbouw. De uniformman schoof het raampje opzij. Wat ik kwam doen.

Maar helaas, so sorry, ik was niet welkom en moest terug de Durrat Highway op.

Kunstmatige archipel

Durrat al Bahrain is inmiddels klaar. Het is een kunstmatige archipel van een zestiental eilanden, enkele in de vorm van een vis, waarop tussen kunstmatig bevloeide parklandschappen luxe villa’s en appartementen zijn verrezen.

De duurste villa’s hebben een eigen aanlegsteiger, maar voor je tweede jacht is er verderop de grootste marina van het Midden Oosten aangelegd. Er zijn meerdere 5 sterren hotels, een 18 hole golfbaan, restaurants en shopping malls.

 

Verder weg van de drukte en het tumult van de bewoonde wereld kan je op Bahrein niet komen.
      Hier  kan je veilig in je gated community relaxen en doen alsof er verder in Bahrein helemaal niets aan de hand is.

 


Durrat

 
 

 

Rolf Weijburg's
 A
tlas van de 25 kleinste landen in de wereld

KliHIER voor alle afleveringen

 

 

 

 

Het drama op de Nijl

Een paar dagen geleden schreef ik een stukje over ''een curieuze geschiedenis' in Zuid-Sudan. Ontmoetingen 68
     
Een toverdokter richtte het woord tot mij en vroeg van welke stam ik was. En ik werd vergezeld door Asli, een Dinka (een stam) die de volgende frase lanceerde: ''My mother was born under a mangotree en my father was eaten by a crocodile''.
     
Daarop kreeg ik van Rolf Weijburg de volgende reactie:

 

Dat is een mooi verhaal over Zuid Sudan. Herkenbaar ook. Ik voer in 1978 met de Nile Steamer van Juba naar Kosti. Twee weken duurde de tocht. Ik schreef er een verhaal over voor het Eindhovens Dagblad.

Hierbij een stukje uit het verhaal.

Groet!
Rolf


Hey Mister


“Hey mister
! Van welke stam bent u?” De jongen kwam naast me op de boeg zitten. Hij had een grote donkere vliegeniersbril op waar hij zichtbaar trots op was. Hij was Dinka. Ik was Nederlander.

“Aha, ik heb er al meer gezien zoals u. Donker krullend haar. Maar ook mannen met lang geel haar en baarden of vrouwen met kort haar, van welke stam zijn … “

Er klonken een aantal harde klappen we werden wild heen en weer geschud en konden ons nog net op tijd vasthouden,. De Nile Steamer was in volle vaart het papyrusriet ingevaren, de schuiten sloegen hard tegen elkaar en schudden vervaarlijk. Geschreeuw. Paniek. Mensen liepen heen en weer. Er was iemand overboord gevallen! Ik zag hem spartelend in het water. Twee woest bewegende armen en een hoofd vol angst werden snel door de sterke stroom meegesleurd. Weg van de boot die vastzat in het papyrus. Iedereen stond te schreeuwen en te gebaren. Ook de drenkeling schreeuwde.
      Hij greep zich vast aan de rietstengels aan de overkant, probeerde zich uit het water omhoog te werken. Zich schrap te zetten tegen de sterke stroom. Maar hij kon nergens steun vinden, er was geen land. Iemand gooide een soort reddingsboei die direct afdreef, ver buiten handbereik van de drenkeling. Toen, plotseling, een hoop beroering in het water. Een ruk en nog een hardere ruk. De man kon zich niet meer vasthouden en verdween, een laatste kreet verstijfd op het gezicht, abrupt onder water. Een grote donkergrijze staart sloeg tegen het riet, het troebele water spetterde even wild alle kanten op en toen was alles weer rustig.

      Iedereen wist wat er gebeurd was. Hier, onder mijn ogen, in de hel van de Grote Sudd. De boot had zichzelf weer vlot getrokken en wachtte niet. We voeren verder, alsof er niets was gebeurd, er werd niet naar de man gezocht. Iedereen wist dat dat zinloos was. Het kwam wel vaker voor. Er was niets aan te doen.

 

 

Subcategorieën

Domar: Noord Bangladesh