Audio (150)

 

The Nelson Mandela Metropolitan University Choir

Het verschijnsel bestaat nu ruim 15 jaar: Flashmob. Je zou dat kunnen vertalen in flitsmeute of flitsmassa. Fascinerend fenomeen.
      Plotseling verschijnt iemand in een drukke menigte, die iets aparts gaat doen. Vaak verschijnen er andere mensen, die dan hetzelfde gaan doen. Het publiek is verbaasd of soms verbijsterd.

Maar soms gaat datzelfde publiek ook meedoen en dan ontstaat een soort happening met een groot saamhorigheidsgevoel. Het begon in 2003 in New York. Uitvinder is Bill Wasik, redacteur van Harper’s Magazine.
      Flashmobs vinden heden ten dage in de hele wereld plaats. Vaak komt er muziek aan te pas en gaan de mensen dansen. De sociale media spelen een grote rol. Mensen worden via die media opgeroepen om te komen. Spontaan gaan ‘’onbekenden’’ dan vaak meedoen, hoewel de mob regelmatig ook beperkt blijft tot een optreden van de initiatiefnemer(s). Het event duurt nooit lang en eindigt vaak net zo abrupt als het begonnen is.

            

We gaan naar het Greenacres Shopping Centre in Port Elizabeth Zuid-Afrika.
     
Daar blijken ineens tal van leden te zijn van het Nelson Mandela Metropolitan University Choir. HIER.

 

 

Hup Holland Hup

 Omdat ik de afgelopen dagen over twee bijzondere sportprestaties in het buitenland berichtte, prestaties die nog veel groter werden door het bij geleverde commentaar, kreeg ik de vraag wat in Nederland het meest iconische sportmoment werd door een meeslepend commentaar.
      Daar hoefde ik niet zo lang over na te denken.
Hans van Zetten verzorgde bij de Olympische Spelen van 2012 in Londen het commentaar bij de gouden rekoefening van Epke Zonderland. Zijn woorden: ‘’HIJ STAAT’’ zijn legendarische geworden en worden bij diverse gelegenheden met genoegen geciteerd.

      Van Zetten eindigt met letterlijk de volgende tekst:

Kan ie doorgaan? JA hij kan doorgaan! Hij heeft wel iets vertraagd maar hij gaat door en hij doet zijn hele oefening hoor! Hij gaat voor 7,9! Dan de halve draai, dan moet nog de kwast komen en is allesbeslissend nu de afsprong! De afsprong! Dubbel salto, the Flying Dutchman en... HIJ STAAT! Ik sta! Het is ongekend! Epke Zonderland heeft hier de oefening van zijn leven geturnd! Hij staat! Iedereen en ik sta ook! Ik ga helemaal uit mijn dak! Het is ongelooflijk wat Epke Zonderland hier laat zien. Hij heeft zoveel opwinding gebracht hier en hij krijgt van velen al een staande ovatie. Epke Zonderland heeft het beste gepresteerd wat ie kon, de man uit Lemmer!

Kijk en luister HIER

Geen voetbal dus, hoewel er natuurlijk veel memorabele momenten zijn.
      ‘’Dit is een goed stel hoor!’’ van Theo Reitsma over het E.K. in 1988 in Duitsland.
      ‘’Komt dat schot’’, van Hugo Walker tijdens vrijwel iedere door hem verslagen wedstrijd en het hijgerig herhaalde Bergkamp-Bergkamp-Bergkamp van Jack van Gelder.


Han Hollander

Mijn vader, die van 1903 was, sprak altijd met enige nostalgie over de voetbalverslagen van Han Hollander. De eerste die dat deed. Van 1928 tot 1940. Han Hollander werd in de oorlog naar Westerbork gebracht en vandaar naar Sobibor, waar hij werd vermoord.

Ik heb DIT FRAGMENT van Han Hollander gevonden van de voetbalwedstrijd tussen Nederland en -zoals dat in die tijd heette- de Ierse Vrijstaat.

Samen met mijn vader luisterde ik later naar de voetbalverslagen op de radio.
      Leo Pagano, Bob Spaak, Ir. Ad van Emmenes, Dick van Rijn en nog wat anderen.
Maar het mooist was het lied Hup Holland Hup van Jan de Cler. Hij maakte er tijdens de wedstrijd actuele variaties op en zong dat in de pauze en na afloop. Iedere keer weer een prestaties van formaat.

Het refrein ging zo:

Hup, Holland hup
Laat de leeuw niet in z'n hempie staan
Hup, Holland hup
Trek het beessie geen pantoffels aan
Hup, Holland hup
Laat je uit 't veld niet slaan
Want de leeuw op voetbalschoenen
Durft de hele wereld aan

Luister HIER naar Jan de Cler.

En dan is er nog deze Engelse mevrouw die dit lied probeert te duiden en een wel heel merkwaardige Nederlandse uitspraak laat horen.

  

 

OUD-STRIJDER IN BEDREIGDE TAAL

In de provincie West-Vlaanderen van België gaan veel mensen vlot over van Vlaams naar Frans  en andersom. In advertenties voor winkelpersoneel bijvoorbeeld staat steevast, dat tweetaligheid een vereiste is.
       Maar.... ze spreken nog een derde taal: West-Vlaams. Het staat in de atlas van bedreigde talen van de UNESCO, het cultuurfonds van de Verenigde Naties. In De Westhoek van de provincie spreken ze een variant: Kustwest-Vlaams. Zeer lastig voor ons om te volgen. 

 In 1994 sprak ik daar met één van de zeer weinige nog levende Belgen, die gevochten had in de Eerste Wereldoorlog. (Naar schatting waren dat er toen nog 200, waarvan tien 'coherent').
      Hij was 97 jaar en in die oorlog doof geworden, omdat er volgens hem beter voor de paarden dan voor de soldaten werd gezorgd.  De paarden kregen namelijk watjes in hun oren om ze te beschermen tegen het lawaai van geweervuur en bombardementen.

Hoe klinkt origineel Kustwest-Vlaams. Ga hier naar toe om het te beluisteren (1’54”)

Ik was daar in gezelschap van mijn Belgische collega Fred Stroobants en Piet Chielens uit Reningelst in de Vlaamse Westhoek, een groot kenner van de Eerste Wereldoorlog 

Zij verstaan het wel. 

 

 

 

De rooie monden van een fenomeen


Een nostalgisch koffertje

Ik was aan het opruimen en vond tot mijn grote verrassing dit nostalgische platenkoffertje. Gekocht in 1962 toen ik zeventien jaar was. Er zaten EP-tjes in; 45-toerenplaten dus. Die kostten toen een gulden of vijf/zes.
      Veel moderne jazz en vooral veel drummers, want ik had toen net het drumstel van mijn vriend Mike overgenomen.  Art Blakey, Max Roach en Kenny Clarke. Ze zitten allemaal in het koffertje.

      Kenny Clarke dus. Dat verklaart waarschijnlijk het plaatje met al die rooie monden. Want Kenny Clarke was tweemaal getrouwd met Carmen McRae (1922-1994). Zij was een fenomenaal jazz-zangeres, één van de grootsten uit de vorige eeuw. Het kan zijn, dat zij enigszins in de vergetelheid is geraakt  -anders dan Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Sarah Vaughn-  
Ik heb eigenlijk geen idee hoe dat komt, maar het lijkt me niet terecht.

      Op het EP-tje treedt Carmen op met het Mat Mathews Quartet. Met ondermeer Kenny Clarke op drums en Herbie Mann op fluit en tenorsax. Mat Matthews heet gewoon Mathieu Wynandts Schwarts en werd geboren in Den Haag. Hij emigreerde in 1952 naar de USA en nam daar een nieuwe naam aan. Hij speelde zelf op de knopaccordeon.

      Luister HIER naar Old Devil Moon van Carmen McRae en het Quintet Mat Mathews.

Wat zullen we hierbij drinken?
       Toen ik zeventien jaar was, dronk ik wel eens een biertje. Amstel.
En vooral geen Amerikaanse Budweiser , want dat is namaak en niet te zuipen.

 

Klik HIER voor alle muziekborrels

 

 

Een duimpiano als nationaal symbool


Soonga Road Hwange

Op zondag 17 september 1995 liep ik rond het middaguur op Soonga Road in het stadje Hwange in het noordwesten van Zimbabwe.
     
Het was lekker weer en druk op straat. Veel mensen gingen naar of kwamen uit een kerk. Er waren veel kerken in Hwange. Een apostolische en een evangelische bijvoorbeeld. Verder waren er gebouwen van Zevende Dag Adventisten, Anglicanen, Lutheranen, Presbyteranen, Methodisten, R. Katholieken en waarschijnlijk nog wel meer.
      Zending & missie nietwaar. Ze hebben daar hun stempel meer dan gedrukt.

Het stadje ligt vlakbij het beroemdste wildpark van het land en zo’n honderd kilometer ten oosten van de Victoria watervallen, de grootste toeristische trekpleister. Het profiteerde daar niet heel erg van, want het maakte een uitgeleefde, vervallen -om niet te zeggen- verkrotte indruk.
      Ineens kwam mij daar een Marimba-gezelschap tegemoet. Vijf jongens van een jaar of twintig, die vrolijk musicerend door de straat gingen. Ik had een bandrecorder bij mij en vroeg of ik opnames mocht maken. 
     
Graag, heel graag Mister.
Zij hielden stil en gaven daar in die drukke straat een prachtig concert, waar steeds meer mensen op af kwamen.
Ze hadden grote en kleine instrumenten. Sommige van die kleine dingen werden bespeeld met de duimen of -beter- met de nagels van de duimen.
      Het was mooi, ritmisch en gevoelig.   

  


Cadeautje

Toen ze weer verder gingen kreeg ik een cadeautje. Deze duimpiano, die ze in Zimbabwe Mbira noemen. Het geeft een mooi geluid, dat nog veel mooier en rijker wordt als je het instrument in een uitgeholde kalebas houdt. Het wordt dan akoestisch versterkt.
      Mijn klankkastje is van bewerkt hout en heeft zeven metalen tongen. Ik heb het nog even geprobeerd en de Mbira doet het nog goed. Het vereist overigens nog verdomd veel oefening om er een enigszins behoorlijk ritmisch geluid uit te krijgen. Het lijkt me ook niet zo goed voor je nagels. Maar die schijnen veel sterker te worden als je er regelmatig op speelt. 

De Mbira is in Zimbabwe niet alleen het nationale muziekinstrument; het is ook een instrument om tot rust en bezinning te komen, om te healen of een spirituele of meditatieve ervaring te ondergaan. Het wordt ook gebruikt bij rituelen om de voorvaderen te eren.
      Luister HIER naar de uitleg van prof. Anand Prahlad.

     Eén van de beroemdste vertolkers was Chiwoniso Maraire.
Zij trad onder meer op bij de VPRO in Vrije Geluiden.

      HIER     
      Chiwoniso overleed in 2013 aan de gevolgen van een longontsteking. Zij was pas 37 jaar.
     
      En luister HIER naar zo’n orkestje. Dat staat ook voor de gebruikelijke Zimbabwaanse chaos.  

      Een paar dagen later zag ik in het stadje Victoria Falls kinderen, die naar school gingen onderweg op de Mbira spelen. Ze zongen er ook bij.

      Wat drinken we?
 Bier. Zambezibier.
      Een soort nationaal drankje.

 

Subcategories