Details

Hoofdcategorie: Algemeen (571)

Categorie: Algemeen

Gepubliceerd: 28 september 2009

Inentingswet van 1939

Tot voor kort wist ik niet dat het echt bestond: een pokkenbriefje.

Ik vond het in spullen die mijn moeder bewaard had.
Er blijkt ondermeer uit, dat ik ruim 10 maanden oud was, toen ik werd ingeënt tegen pokken.

Het ging om een behoorlijk forse ingreep, want er zit nog steeds een litteken van zo'n twee centimeter op mijn rechterbovenarm.

De inentingswet is dus van 1939 en volgens artikel 7 van de Wet van 1 Juni 1865 moest dokter D. de Liefde binnen veertien dagen na de inenting een verklaring afgeven aan de belanghebbende en later ook nog eens het gemeentebestuur daarvan op de hoogte stellen.

Details

Hoofdcategorie: Algemeen (571)

Categorie: Algemeen

Gepubliceerd: 24 augustus 2009

Geslagen maar hersteld

Wij hadden in de vakantie een logeerhond. Een bastaard, die op een Mechelse herder leek. Een reu, die zich gedroeg als een echte jonge hond. Hij was een jaar of vijf, maar dat was niet geheel zeker. Gyorsan - spreek uit Djorsan- kwam namelijk uit een dorpje in het zuiden van Hongarije.

Gyorsan was een zwerfhond, die -om het zacht uit te drukken- niet erg welkom was bij de dorpsbewoners. Hij werd soms geschopt en met stenen bekogeld.
Toen hij vel over been , gewond en met een gebroken poot aan de kant van de weg werd aangetroffen werd hij hiernaar toe meegenomen door Nederlanders, die daar een tweede huis hebben.

Inmiddels is hij helemaal opgeknapt en gewend aan Nederlandse hondenbrokken.
Leverworst en zelfs kaas vindt hij ook lekker, maar garnalen hebben niet zijn voorkeur.

Wespen eet 'ie en vliegen. Maar geen groene.

Katten & kippen & andere honden 

Wij wonen aan een dijk op het platteland. De mensen hebben daar katten, kippen en andere honden. Sommigen hebben geiten of pony’s. In de hagen, langs de slootkanten en op de akkers nestelen tal van vogels. In de velden lopen hazen.
      Er zijn muizen, mollen en ratten. Gyorsan vindt het allemaal heel interessant. Als wij hem los lieten, ging hij voortdurend achter die beesten aan. Niet zo serieus, maar speels.
      Maar hij was toch snel ver weg en dan was het altijd afwachten , wanneer het hem uitkwam om weer terug te komen.

In het dichtstbijzijnde bos worden veel honden uitgelaten. Die lopen ook allemaal los. In het begin legden wij de hond aan als er andere honden naderden, maar we leerden al snel dat je dat juist niet moet doen.

 Zo kwam ik op een dag mijn tandarts tegen, die twee nog grotere honden heeft.
Toen ik Gyorsan weer had uitgelijnd gingen de honden ’spelen’, zoals hij dat noemde. Ondertussen informeerde hij naar de implantaten in mijn onderkaak, die daar ruim een maand geleden ingegaan zijn.

‘Ach het gaat wel’, zei ik maar eens.
’Ik heb een noodoplossing. Je kunt er niets van zien; ik kan alleen bijna niet eten’.

‘Ja’, zei hij opgewekt, ’het duurt tien weken voordat we echt iets kunnen gaan doen.

Dat stelde mij weer teleur, want de kaakchirurg had gezegd, dat er na twee maanden al een begin kon worden gemaakt met de ‘restauratie’.

Langs de oevers van de Delta 

Ook in het bos raakten we de hond regelmatig kwijt.
Het strand bleek ook geen oplossing, want dat is op veel plekken verboden voor honden.
En als ze er wel op mogen, moeten ze worden aangelijnd.

Dat is niets voor Gyorsan.
Hij trekt dan enorm en gaat zichzelf vermoeien.

Eén van de oplossingen bleek de kust van de Oosterschelde bij St. Philipsland.
Je kunt daar ongestoord over een onverhard pad langs het water lopen.
De hond kan vergeefs achter een stern of een meeuw aanzitten en je kunt hem voortdurend in de gaten houden.

En zelf kan je weer even lekker uitwaaien.

Details

Hoofdcategorie: Algemeen (571)

Categorie: Algemeen

Gepubliceerd: 06 juli 2009

Details

Hoofdcategorie: Algemeen (571)

Categorie: Algemeen

Gepubliceerd: 03 juli 2009

'Professionele' doping

Morgen begint de 96ste Ronde van Frankrijk. En het is meteen raak ook.
      Een tijdrit van 15 kilometer in Monaco over een groot deel van het Formule 1-circuit. Op dit traject bevindt zich een klim van 7.2 kilometer met een stijgingspercentage van vaak meer dan 10%.
      Een verschrikkelijke rit waarbij de kanshebbers direct naar voren zullen komen: Alberto Contador, Dennis Mentsjov, Carlos Sastre, Cadel Evans, Andy Schleck. Misschien ook Lance Armstrong.

Rijden deze renners puur?
      Nee!

Dat beweert tenminste de Oostenrijker Bernard Kohl, die vorig jaar de bergprijs won en derde werd.

Hij deed dat in een mooi en onthullend interview van Mark van Driel en Mark Misérus in de Volkskrant.

Na afloop van die ronde werd hij positief getest en voor twee jaar geschorst.

Een tijdje geleden maakte hij bekend met wielrennen te stoppen.

Liegen of niet liegen  

Kohl:
      ’Ik had kunnen terugkeren. Twee jaar lang had ik perfect kunnen dopen, 20 liter bloed had ik kunnen opslaan en dan was ik teruggeweest. Het had makkelijk gekund. Ik had de keuze: liegen of niet’.

Volgens Kohl is het onmogelijk om in het wielrennen aan de top te staan zonder doping.
      ‘Als je wilt meedoen, als je dezelfde kansen wilt hebben als andere renners moet je liegen. Liegen hoort erbij, net als eten, slapen en drinken. Je moet je anders voordoen dan je bent, als je prof wilt zijn‘.

Daarna spreekt hij vrijuit over de verschillende middelen, Epo en epo-varianten als nesp, aranesp en cera. Over groeihormonen. Cortisone injecties en bloedtransfusies met eigen bloed. ('Daar kun je namelijk niet positief op testen') 
      Over bezoekjes aan laboratoria en in doping gespecialiseerde artsen. Over andere sporters;-niet alleen wielrenners, maar ook atleten, roeiers en zwemmers.

Angst om betrapt te worden had hij eigenlijk nooit.
      ‘Je kunt altijd doping nemen, want je gebruikt spullen die de controleurs niet kunnen vinden. Er was veel te koop dat ze niet konden vinden. Nu is er weer nieuw spul. Ik voelde me veilig. Ik ben ongeveer 200 keer getest. Ik had zeker honderd keer positief moeten zijn, maar ik was het maar één keer‘.

De vangst van Thomas Dekker is geheel in overeenstemming met de woorden van Kohl. Dekker testte in 2007 negatief.
      Maar omdat er toch wat vermoedens waren, werd hetzelfde bloedmonster opnieuw onderzocht. En met nieuwe methodes werd bewezen dat Dekker wel degelijk positief was. Ook de hevige ontkenningen van Dekker zijn in overeenstemming met de opmerkingen van Kohl.
      Hij is uitgesloten voor de tour en kan het volgens mij verder wel vergeten.

Lekker kijken  

Morgen begint het dus allemaal. Ik zal geboeid aan de buis zitten. Kijken naar mannen die vrijwel zeker onder de dope zitten.
      Mij maakt het niet uit, want als ze allemaal slikken & spuiten wint uiteindelijk toch de sterkste.
      Het wordt Contador of Mentsjov. Contador won alle grote rondes (Italië , Spanje en Frankrijk); Mentsjov Italië en Spanje.

En de Nederlanders?

Robert Gesink moet Mentsjov in de bergen helpen. Hij kan bij de eerste tien rijden.  
      Hoewel:
Mentsjov zou ook klant geweest zijn bij de Weense bloedbank Humanplasma. Als hij  betrapt wordt, trekt -denk ik- de Rabobank zich helemaal terug uit het wielrennen.  
      Ze kunnen zoiets er niet meer bij hebben. Bernhard Kohl slikte namelijk al toen hij nog in de jeugdopleidingsploeg van Rabo zat. En het echec met Michael Rasmussen zijn ze natuurlijk ook niet vergeten.  En waarom hebben ze Thomas Dekker zomaar laten weggaan?
      Laurens ten Dam kan bij de eerste veertig eindigen. 
Onze sprinter Kenny van Hummel van Skil-Shimano zou wel eens een etappe kunnen winnen.

We gaan het allemaal druk volgen. De journalisten ook.
       Zij weten natuurlijk bijna alles van die doping. Maar met Bernard Kohl weten zij ook:
      ’Als je professioneel aan doping doet, test je goed’.