Algemeen
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Een soort verkiezing
Vandaag is er een soort verkiezing in Zimbabwe. (Goof de Jong (Te Gast 13) die al sinds 1986 in het land woont, mag daar -als hij dat al zou willen- niet aan meedoen. Alleen houders van een Zimbabweaans paspoort, die zich in het land bevinden mogen stemmen. Personeel van Zimbabweaanse ambassades in het buitenland uitgezonderd.
Goof meldt dat het goed met hem gaat. Maar uiteraard met zijn land niet.
Hij heeft bewondering voor journalisten als Kees Broere en Bram Vermeulen die illegaal in het land zijn en voortreffelijk werk verrichten.
Een eventuele militaire interventie is volgens hem ondenkbaar en onacceptabel. Maar internationale druk op Mugabe moet doorgaan. Volgens hem is er beweging in een goede richting, maar zal de crisis zeer moeilijk op te lossen zijn.
De vlucht van oppositieleider Tsvangirai naar de Nederlandse ambassade was ‘een geweldig goede PR-stunt’.
De inflatie in het land raast inmiddels maar door.
Honderd US$ doet nu 7.000.000.000.000 Zimbabwe dollar. (7 biljoen)
Goof maakte een nieuwe versie van zijn bijdrage op dit blog van 2 september vorig jaar.
HET VERDRIET VAN ZIMBABWE
``Hoe kun je daar nu nog léven?``
``Heb je wel genoeg te eten?``
``Kom toch terug naar Nederland!``
``Is het voor jou wel veilig daar?``
``Hoe kan een pilsje nou 1 Miljard Zimbabwe dollar kosten?``
``Jongen, je leeft in een nachtmerrie, wordt toch eens wakker!``
Al die vragen dansen in mijn hoofd als ik afgelopen zondag, na een korte vakantie in Nederland weer arriveer op het vliegveld in mijn woonplaats Harare.
Ik zie altijd wel lichtpuntjes: Het is hier niet zo erg als in Darfur of in Bagdad.
Hitler, Stalin en Moboetoe waren veel grotere boeven dan Mugabe.
Ons bedrijf loopt goed. We hebben het druk! Druk met klanten, die aan de lopende band vliegtickets boeken, ze betalen in buitenlandse deviezen. Internet boekingen zijn niet populair hier omdat de internetverbindingen niet snel genoeg zijn.
We zorgen ervoor dat er tijdig brandstof wordt besteld, want je kunt niet zomaar even gaan tanken bij het tankstation. De generator moet werken, want gemiddeld zit je 1 dag per week zonder elektriciteit. Als je water hebt, vul je zwembad! Want soms heb je 2 weken, of zelfs langer, geen stromend water.
Het personeel heeft geld nodig om met het openbaar vervoer naar het werk te komen. Een hele klus! Twee weken gelden kostte een ritje met een mini/busje 500 miljoen, vandaag is het vier keer zoveel.
Het abnormale wordt routine. Alles went. Of niet?
KIKKERS
Een gangbare vergelijking die de ronde doet is deze: Zimbabweanen zijn net kikkers die in een hele grote kookpot op een zacht vuurtje staan. Ze worden langzaam maar zeker gekookt, maar ze springen er niet uit, alles went tot de dood erop volgt!
Zou je een kikker in het kokende water gooien dan springt hij er uit en overleeft! Het is een trieste constatering, die goed typeert wat er aan de hand is: Zimbabweanen voelen heel sterk dat ze hun toekomst niet in eigen hand hebben.
Immers, hun eigen President zei vorige week nog dat hij door God geroepen is om het land te leiden en dat hij alleen door God afgezet kan worden en niemand anders.
Het verdriet van Zimbabwe, de teloorgang, is op vele manieren in getallen en grafieken beschreven. Uiteindelijk zijn het de mensen die het gelag betalen.
Als je verkeerd stemt loop je het gevaar in elkaar geslagen te worden, of nog erger. En daarbij komt dan die dagelijkse strijd om rond te kunnen komen.
GEWELDIGE MENSEN
Wat helaas maar zelden in de krant komt is het werk van honderden mensen in Zimbabwe die zich soms met gevaar voor eigen leven inzetten voor mensenrechten, die strijden tegen armoede en onrecht. Die dag en nacht in de weer zijn met de vele weeskinderen.
Maar ook mensen die grandioze muziekfestivals organiseren, mensen die aktief zijn in vakbonden , in de wereld van sport en bedrijfsleven. Er zijn geweldige schrijvers hier, en artiesten, en komieken.
Ik geloof dat dit het ergste verdriet van dit land is. Zoveel menselijk potentieel en zoveel teniet gedaan in de afgelopen jaren. En momenteel zo weinig uitzicht op werkbare oplossingen.
Wat zijn er toch goede mensen hier! Vriendelijk, altijd een grap, altijd hulpvaardig, nooit luidruchtig of grof en agressief. Ondanks hun honger, hun dagelijkse strijd tegen misère, hun broosheid. Het is de aard van de Zimbabweanen; repressie van de overheid verandert die volksaard niet zo snel. Dat is universeel.
Spraken onze ouders niet altijd over de saamhorigheid en de humor tijdens de tweede wereldoorlog?
De boeken van Marquez zijn doordrenkt met dezelfde waarheid: de vuilheid van de burgeroorlog, de eeuwige stank van de steden en de armoede zijn niet in staat een volk eronder te krijgen, het volk leeft altijd voort.
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Multicultureel dienstverlenen
De afgelopen weken ben ik gecommitteerde geweest op het ROC Zadkine in Rotterdam.
Studenten van de opleiding sociaal dienstverlener presenteerden daar hun scriptie met behulp van audiovisuele middelen. Uit een groepje van elf deden er negen hun presentatie. Veelal ging dat over hun stage-ervaringen bij buurtprojecten, zorginstellingen, hulpverleningsinstanties etc.
Zes studenten vòòr het allemaal moest beginnen.
V.l.n.r. Naima Ben Addi, Nisha Kaur Singh, Fouzia Amkadmi,
Senait Beraki, Rajae Athmane en Ikram Serghini
ALLEEN DAMES
Het waren alleen vrouwelijke studenten -
’Jongens hebben hier geen zin in, meneer’ .
Zeer multicultureel met Nederlandse, Turkse, Marokkaanse, Surinaamse, Molukse en Eritrese roots.
Na afloop was de sfeer zeer uitbundig want ze hadden allemaal een voldoende voor hun presentatie.
Naast mij op de foto docent ‘mevrouw Heleen Smit‘.
Toen zij even het klaslokaal verlaten had, vroegen de studenten of ik niet een paar puntjes meer kon geven.
‘Weet u, mevrouw Heleen Smit is namelijk heel streng’.
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Het Vlietproject
Hoeksche Waard: Suikerbieten bij Het Kleine Gat
Uitstekende landbouwgrond
Ik woon op de Hoeksche Waard. Dat is een mooi Zuid-Hollands eiland. Het is voornamelijk akkerbouwgebied. Uitstekende landbouwgrond. Veel rechte wegen. Graan, suikerbieten, aardappelen.
Maar ook kronkelende bomen-, struiken- en kruidendijken. Slapers, dromers. Prachtige kreken, slikken, grienden en gorzen. Markante boerenhoeves, molens en kerken.
Het eiland is uitgeroepen tot Nationaal Landschap en mede daarom worden op diverse plaatsen werkzaamheden verricht, die de bedoeling hebben om het landschap nog meer te verfraaien en een veelzijdiger flora en fauna te creëren.
Dat is het zogeheten Vlietproject.
Vlak achter mijn huis zijn mannen met grote happers al weken bezig om op een gebied van bijna 7 ha. grond af te graven en te verplaatsen.
Langs de kreek, die daar Het Kleine Gat heet komt moerasnatuur.
Als het gereed is wordt het gebied ontoegankelijk.
Men hoopt op de komst van rietvogels en de Noordse woelmuis.
‘Daar heb je dan wel een hele grote kijker voor nodig’, merkte een mevrouw die ik sprak enigszins cynisch op.
FLAUWEKUL
Bij mij aan de dijk hebben ze het niet zo op dit project. Men is er nogal onverschillig over of vindt het flauwekul.
Mijn buurman Pieter, die een groot akkerbouwgebied beheert, vindt het ’typisch speeltjes van politici en ambtenaren’. Bij hem zijn ze ook langs geweest om grond te kopen, maar hij heeft stelselmatig geweigerd uit principiële overwegingen.
Hij vindt het onverstandig om goede landbouwgrond ’op te offeren’ voor dit soort projecten.
Pieter:
’Duizenden hectares moeten zo nog omgezet worden in Nederland. Onderhoud moeten we met elkaar betalen. Hoewel de overheid het ontkent, duwt zij de grondprijs met deze projecten omhoog.
Gevolg: Dure grond. Dure huizen. Arme kinderen.
Ik denk dat het allemaal niets bijdraagt aan onze leefomgeving.
En ik ben niet de enige die er zo over denkt.
Iedereen, die ik spreek vindt het onzin’.
Overigens ben ik toch nieuwsgierig hoe het wordt en mag ik zijn kano lenen als het allemaal klaar is.
Ik hoop dat 'ie er geen gaatjes inprikt.
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Zingeving
Het is meivakantie.
Ik stop er even mee, want u weet:
De zin van het leven is de zin om te leven (Remco Campert)
Hervatting op woensdag 14 mei.
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Man zonder voetstappen
Bas Treffers ( Te Gast 11) laat mij weten dat een aantal van zijn columns in boekvorm is verschenen onder de titel ‘Man zonder voetstappen‘. (Uitgeverij SIM/Writers on wheels).
Treffers had polio in zijn jeugd en is stoelroller.
'Waar loop, eh, rol ik tegenop?'
Hij is ruim dertig jaar actief in allerlei gehandicaptenorganisaties. De columns gaan vooral over trends voor mensen met een handicap: vakantie, seks, armoede, aanpassingen, techniek, bureaucratie, verkeer, de markt , politiek.
Een paar meningen:
Anja Meulenbelt:
Het zijn prachtige stukjes, mooi van toon. Ik wilde al haast schrijven: lichtvoetig. Zo zie je hoe het onderbewuste werkt, en hoe veel er in onze taal verborgen zit.
Thomas Verbogt:
Je columns heb ik met plezier gelezen. Zij zijn bekeken, licht, geestig en vertèllen daadwerkelijk iets.
Bas Treffers overhandigt zijn eerste exemplaar aan burgemeester Job Cohen van Amsterdam.
ISBN: 978-90-79529-01-8
Pagina 27 van 33