Honkbal

 

Mijn tip: Yankees & Phillies

 

De Playoffs in de Amerikaanse profhonkbalcompetitie komen in een beslissend stadium. Vandaag begint de eerste wedstrijd om het kampioenschap van de American League (De Pennant).
      Het gaat in een serie best of seven tussen de New York Yankees en de Texas Rangers.
De Yankees zijn zwaar favoriet. Dat is niets bijzonders want dat zijn de Yankees altijd.
      Volgens mij is het ’t meest succesvolle sportteam in de wereld.


Morgen is de eerste wedstrijd om het kampioenschap van de National League.
      Tot die eindstrijd zijn de Philadelphia Phillies en de San Francisco Giants doorgedrongen.
Hier geef ik de Phillies de meeste kans.


Dat is ook wishful thinking want dan krijgen we in de World Series de Yankees tegen de Phillies.
      Een -zoals dat tegenwoordig in sportkringen heet- wonderschoon affiche.


Waarom gaan de Yankees winnen?
     
De belangrijkste reden is ‘gevoel’.
     
De Yankees magic.
Dit team stijgt bijna altijd boven zichzelf uit als het er echt om gaat. De tegenstander weet dat ook. En voelt dat. En daarmee staan ze al achter.
     
Verder is het team gewoon sterker.


C.C. Sabathia            

 

Grote vorm


Het heeft drie startende werpers, die in de eerste ronde van de playoffs hebben laten zien, dat ze de grote vorm hebben.
      Grootste troef is C.C. Sabathia, die dit seizoen 21 wedstrijden won. Dat is heel veel.
Veteraan Andy Pettitte gooit altijd goed in de playoffs en Phil Hughes brak dit jaar door met 18 overwinningen.
      Zorgen zijn er bij de Yankees over de vierde startende werper  A.J. Burnett, die volgende week dinsdag in de vierde wedstrijd  aan de beurt komt.
Hij heeft 10 wedstrijden gewonnen, maar verloor er 15 en heeft een hoog ERA 5.26.
     

Verder beschikken de Yankees over goede relievers (vervangende werpers) en is closer Mariano Rivera de beste in de wereld.

Als je dan ook nog bedenkt dat de slagploeg van de Yankees zeer op dreef is dan zijn de Rangers inderdaad niet te benijden.
      Op vrijwel alle onderdelen zijn ze in de minderheid.
Alleen startende werper Cliff Lee van Texas, die waarschijnlijk pas in de derde wedstrijd in New York op de heuvel komt (hij gooide namelijk dinsdag nog tegen Tampa Bay en heeft vier rustdagen nodig), zou wel eens een te groot obstakel kunnen zijn.
      4-1 voor de Yankees dus.


Roy Halladay                 

 

Werpersstaf

 

Min of meer hetzelfde geldt voor de finale in de National League. De Phillies hebben de beste werpersstaf van de Major League.
      Aas is Roy Halladay.
Die won ook 21 wedstrijden, gooide in de reguliere competitie een perfect game (het allerhoogste voor een werper) en een No-Hitter (het op één na hoogste voor een werper) in de playoffs.
      Daarnaast hebben ze in Roy Oswalt en Cole Hamels startende werpers, die dit seizoen eveneens grote indruk maakten.

San Francisco heeft als beste startende werper Tim Lincecum, een kleurrijke jongeman, die als bijnaam The Freak heeft.
      Hij werd de afgelopen twee seizoenen gekozen tot beste werper van de National Leaugue.


Tim Lincecum                  

 

Formaliteit

4-1 voor de Phillies dus.
     
Eigenlijk zijn die pennants een formaliteit.

Ik verheug me nu al op de World Series.

 

 

 

 

 

Een meer dan spectaculair debuut

 

 

Het meest spectaculaire debuut dit seizoen maakte Stephen Strasburg. Een werper van 22 jaar, die al jarenlang een meer dan groots talent was.
      Een werper die alles in zich had om één van de allergrootsten te worden. Een werper, die met niemand vergeleken werd, want hij was Stephen Strasburg.
      Een werper die al eens een No-Hitter gooide en in één wedstrijd 23 keer drieslag.
Bij zijn debuut stond hij onder zeer grote druk. Hij moest de hype rond zijn persoon waarmaken. En hij deed dat.

Op 8 juni startte hij op de heuvel voor de Washington Nationals tegen de Pittsburg Pirates.
      Hij won die wedstrijd, gooide in zeven innings maar liefst veertien keer drie slag (direct een clubrecord), niet één keer vier wijd en kreeg twee verdiende punten tegen.
      Kapitale cijfers.
Bijna ongelooflijk voor een debutant.

Strasburg startte daarna diverse wedstrijden met wisselende resultaten maar hij bleef grote indruk maken.
      Hij raakte geblesseerd aan zijn schouder, keerde terug en moest op 21 augustus opnieuw geblesseerd een wedstrijd verlaten.
Ditmaal was het zijn elleboog en was het ernstiger. Stephen moest een zogeheten Tommy John-operatie ondergaan en zal minstens een jaar of wellicht anderhalf jaar nodig hebben om te revalideren.
      Het zal voorlopig onduidelijk blijven hoe hij terug zal komen.

Een Tommy John operatie komt eigenlijk alleen maar bij honkbalwerpers voor.
      Oorzaak is waarschijnlijk de wijze van gooien met de elleboog van de werparm boven de schouder.
Tommy John was in 1974 de eerste werper die deze operatie onderging. Een aantal gerenommeerde werpers volgde daarna.
      Als je de resultaten ziet hoeft Strasburg bepaald niet te wanhopen.
Sommige werpers kwamen er na de operatie zelfs beter uit.
      Josh Johnson bijvoorbeeld. Voor de operatie had hij een ERA (Verdiende Punten Gemiddelde) van 3.50. Erna: 2.98.
Chris Carpenter (4.10 om 2.55), Tim Hudson (3.48 om 2.54), Ryan Dempster (5.08 om 3.57) deden het ook beter na de operatie.
     
Maar dat geldt niet voor A.J. Burnett (3.86 om 3.95), Francisco Liriano (2.74 om 4.39) , Carl Pavano (4.38 om 4.68) en Jake Westbroek (4.31 om 4.54).

 

Stephen Strasburg tekende in augustus vorig jaar een vierjarig contract voor 15.1 miljoen US$, ook al een record voor een Rookie. 
      Hij gooide dit seizoen 12 wedstrijden, 68 innings, 92 keer drie slag en had een ERA van 2.91.

Als hij terugkomt zal hij nog één tot anderhalf jaar voor de Washington Nationals gooien.
      Als hij goed herstelt zal hij daarna een contract tekenen bij één van de grote clubs.
Ik denk dat hij naar de Boston Red Sox gaat, waar hij zijn plek in de Hall of Fame gaat verdienen.


 

 

Debutanten 2: Aroldis Chapman

Debutanten 1: Kenley Jansen

 

Cubaans vluchteling wordt held

 

 

Absoluut record


Vorige week op 24 september werd in de Amerikaanse profcompetitie een bal gegooid met een snelheid van 105 Mijl per uur (168.9 km per uur).
      Dat was een absoluut record. Werper was de pas 22-jarige Aroldis Chapman, reliever (vervangend pitcher) voor de Cincinnati Reds.
Nog geen maand geleden (31 augustus) maakte Chapman zijn debuut op het hoogste niveau.
      Hij is een in alle opzichten zeer spraakmakende debutant.

Aroldis Chapman komt namelijk uit Cuba, een land waar honkbal de nationale sport is. In het voorjaar van 2008 deed Chapman een vergeefse poging om uit zijn land te vluchten.
      Hij werd toen ontboden door president Raul Castro, die hem verbood om voor Cuba naar de Olympische Spelen in Peking te gaan.
Vorig jaar mocht hij echter wel mee met het Cubaanse team naar het World Port toernooi in Rotterdam.
      Nog voor de eerste wedstrijd gespeeld was vluchtte hij uit zijn hotel en werd opgepikt door een kennis in een auto.
Hij woonde daarna enige tijd in Andorra en tekende in januari dit jaar een profcontract van zes jaar ter waarde van 30.25 miljoen US$.
     
Daar werden door sommige honkbalcommentaren vraagtekens bij gezet.
Chapman gooide dan wel enorm hard, maar zijn andere worpen - een slider en een change-waren niet heel bijzonder.
      Toch kreeg hij zijn kans en zijn voorlopig hoogtepunt bereikte hij dus in die wedstrijd van 24 september tegen de San Diego Padres.
Hij gooide 25 ballen; allemaal harder dan 100 mijl per uur.


Chapman gooide tot nu toe 10 1/3 innings, kreeg acht honkslagen tegen en gooide 14 keer drie slag.
      Hij heeft een ERA (verdiend punten gemiddelde) van 2.61 en dat is goed.
Het is te verwachten dat Cincinnati dit seizoen in de Play-offs uitkomt en dan zal Chapman een heel nuttige kracht zijn.


Toekomst

Hoe zijn toekomst eruit zal zien is nog niet duidelijk.
      Mogelijk gaan de coaches proberen een startende werper van hem te maken. Hij zal dan een curve-bal moeten ontwikkelen en ook zijn change (een relatief langzame bal, die lijkt op een harde bal) moet verbeterd worden.
      Andere commentatoren zien echter een closer in hem, een werper die aan het eind van de wedstrijd op de plaat komt om een voorsprong vast te houden.

Het publiek vindt het overigens allemaal prachtig.
      Na iedere worp verschijnt de snelheid van de gegooide bal op een groot scherm en iedere keer gaan er dan aaah’s en ooh’s door het stadion.
De belangrijkste zorg in zijn geval is zijn mentale instelling.
      Zijn familie zit uiteraard in Cuba. Hij heeft daar ook een vriendin en een klein kindje. Bezoek over en weer is niet mogelijk.
Er zijn meer gevluchte Cubanen die daar grote problemen mee kregen.


Op dit moment spelen er overigens nog elf andere Cubanen in de Amerikaanse Major League.

Dat zijn Yonder Alonso (Cincinnati Reds, Eerste Honk); Danys Baez (Philadelphia Phillies, Relief Pitcher); Yuniesky Betancourt (Kansas City Royals, Korte Stop); José Contreras (Philadelphia Phillies, Relief Pitcher); Yunel Escobar (Toronto Blue Jays, Korte Stop); Livan Hernandez, (Washington Nationals, Starting Pitcher); Juan Miranda (New York Yankees, Eerste Honk); Brayan Pena (Kansas City Royals, Catcher); Alexei Ramirez (Chicago White Sox, Korte Stop); Raul Valdes (New York Mets, Relief Pitcher); Dayan Viciedo (Chicago White Sox, Derde Honk).

 

Debutanten 1: Kenley Jansen

  

De droom ontstegen

 

    Kenley Jansen heet ‘ie.
                Hij is van Curaçao en wordt deze week 23 jaar. 
Hij heeft dit jaar een onwaarschijnlijke droom beleefd.
    

Hij maakte namelijk op 23 juli van dit jaar zijn debuut als relief-pitcher (vervangende werper) voor de Los Angeles Dodgers in de Amerikaanse Major  League.

Tot nu toe gooide hij 23 2/3 innings in 22  wedstrijden.
      Hij maakte 32 hitters uit met 3-slag, kreeg tien honkslagen tegen en liep slechts twee verdiende punten op.

 

Ongehoord laag

 

Dat zijn uitzonderlijke prestaties.
      Zijn ERA (Verdiende Punten Gemiddelde) is 0.76 en ook dat is ongehoord laag. 

Wat de droom zo onwaarschijnlijk maakt, is dat Kenley Jansen vorig seizoen nog catcher was.
      Hij speelde vorig jaar als achtervanger voor het Nederlands team in de World Baseball Classic en stond in de basis toen dit team zeer verrassend de Dominicaanse Republiek versloeg.
      Jansen gooide toen in de negende inning Willy Taveras uit, die probeerde het derde honk te stelen.
Dat was een prestatie die grote indruk maakte, omdat Taveras de beste honkloper is in de Amerikaanse profcompetitie.


Omdat hij zo’n harde bal kon gooien en ook omdat zijn slagprestaties onder de maat bleven werd Kenley Jansen omgevormd van catcher tot een pitcher, die niet hoeft te slaan.
      Met als resultaat dat hij nu furore maakt in de big leagues. Hij heeft inmiddels ook twee saves en een overwinning achter zijn naam staan.


Verstand


Waarom is dit nu zo bijzonder?

       Wel!
    

Vrijwel ieder jongetje dat begint met honkbal wil werper worden. Ontegenzeggelijk de belangrijkste plaats in een team.
      “Pitching is the name of the game’’.
Zonder goede werpers is een honkbalteam nergens.


Veel jongetjes mogen het proberen, maar een coach die verstand van de sport heeft ziet al snel of zo’n jongetje genoeg talent heeft om een echte werper te worden. En dat zijn er niet veel.
      Als je een pupillengroep van zo’n zestien spelers hebt, mag je blij zijn als er twee zijn die het een beetje kunnen leren.
En de kans dat deze spelers later ook echte werpers zullen worden, is dan ook nog steeds erg klein.

Inderdaad: de spoeling is dun.
     
Daarom is het uiterst zeldzaam dat in het Amerikaanse profhonkbal spelers pas op latere leeftijd worden omgeturnd van veldspeler tot pitcher. Er is dan iets zeer opmerkelijks met zo’n speler gebeurd.


Van catcher naar pitcher

Ik heb het even nagegaan en heb vier Major League-spelers gevonden, die op latere leeftijd van achtervanger tot werper werden omgevormd.
     

     

Carlos Marmol. Closer bij de Chicago Cubs.


   

Randy Wells. Reliever bij de Chicago Cubs.
     


Jason Motte. Starter bij de St. Louis Cardinals



Rick van den Hurk

En dan is er nog Rick van den Hurk uit Eindhoven.
      Die vertrok op zijn zestiende jaar naar de V.S. als catcher.
Daarna werd hij buitenvelder, maar in de proforganisatie van Florida Marlins werd ook van hem een werper gemaakt.

      

Hij startte in drie seizoenen 32 wedstrijden voor de Marlins, gooide in totaal 155 2/3 innings, maar brak in feite niet echt door.
 

 Dit jaar verhuisde hij naar de Baltimore Orioles.
      Daar is hij een reliever, maar vanavond mag hij voor het eerst een wedstrijd beginnen.
Van den Hurk gooide dit seizoen 13 2/3 innings , liep 7 verdiende punten op en heeft een ERA van 4.61. 
      

 

 

 

 

 

 

Een ontstolen perfect game

 

Deze week gooide een werper in de Amerikaanse profcompetitie voor de derde maal binnen een maand een perfect game. (Een wedstrijd waarbij in negen innings alle 27 slagmensen uit gaan; ZEER uitzonderlijk)).
      Het was de Venezolaan Armando Galarraga van de Detroit Tigers in de wedstrijd thuis in het Comerica Park tegen de Cleveland Indians.

Alleen: de perfect game werd GEEN perfect game omdat scheidsrechter Jim Joyce een onbegrijpelijke blunder maakte.

 

Kijk eens naar dit filmpje:

 

 

 

 

Griekse tragedie 

 

Een compleet drama. De wedstrijd is in de laatste inning. Galarraga is perfect en heeft 26 slagmensen uitgemaakt.
      Er zijn twee uit. Nog maar één te gaan.

De bal wordt geslagen tussen het eerste en tweede honk. Eerste honkman Miguel Cabrera (ook een Venezolaan!) pakt de bal en gooit hem naar Galarraga die het eerste honk heeft overgenomen.
      Slagman Jason Donald is uit. Dik uit. Hij komt zeker een halve meter tekort.

Maar dan gebeurt het: scheidsrechter Jim Joyce, een gelouterd man met ruim 20 jaar ervaring, geeft de slagman in.
      Hij is de enige in het hele stadion die het zo ziet.
De verbijstering is groot.
      Galarraga begrijpt het niet en lacht verlegen.
Manager Jim Leyland van Detroit protesteert vergeefs.

Als Jim Joyce even later de televisiebeelden ziet geeft hij onmiddellijk zijn fout toe.
      Hij wordt emotioneel. Net als Detroit-manager Jim Leyland.

Een dag later als de Tigers opnieuw tegen Cleveland spelen en Jim Joyce hoofdscheidsrechter is, mag Galarraga bij wijze van grote uitzondering de Line Up van Detroit aan de referee geven.
      Op deze manier dwingt manager Leyland de twee mannen om elkaar de hand te geven.
En..... we zien de scheidsrechter in tranen

Kijk maar even

 

 

Amerikaanse oplossing

Een Amerikaanse oplossing, die overigens geen einde maakt aan de discussies.
      Kan deze beslissing nog worden teruggedraaid?
      Wordt het geen tijd om de instant replay in te voeren?

Nu kan dat bij honkbal alleen in geval van twijfel of er wel of geen homerun is geslagen.
      Maar de roep is nu om het uit te breiden en de manager per wedstrijd twee challenges te geven, waarbij ze een beroep kunnen doen op televisiebeelden.

Volkomen terecht natuurlijk.

Bij voetbal moet het ook mogelijk worden.
      Jammer dat het nog niet bij het komend wereldkampioenschap kan.