Honkbal

 

I don’t know if I cried


Groot honkballiefhebberr  

Updike was -zoals vrijwel alle grote Amerikaanse auteurs- een echte honkballiefhebber.

De volgende prachtige scène komt uit ‘Rapt by the Radio’.

(Updike groeide op in Pennsylvania en was voor de Boston Red Sox; The Cardinals komen uit St. Louis)

 

Hub Fans Bid Kid Adieu

John Updike schreef onder de titel Hub Fans Bid Kid Adieu in 1960 een mooi essay over Ted Williams (The Kid), de laatste slagman die -in 1941- een slaggemiddelde boven 0.400 haalde. (0.406).
      Ondanks zijn ongelooflijk hoge statistieken was Ted Williams een wat triest geval.
Op cruciale momenten faalde hij vrijwel altijd.

Ga hier naar toe om het te lezen.

 

 

 



Een mooie aanvallende actie


Negatief  

Het gaat mij nu even niet om die overvallen, maar om het begrip hit & run.
      Toeslaan en snel weer weggaan.
In het verkeer kent men dit begrip ook. In Amerika bijvoorbeeld spreekt men van een hit and run accident. De chauffeur veroorzaakt een aanrijding of een ongeluk en maakt zich snel uit de voeten.

In de journalistiek wordt het ook gebruikt.
      Een verslaggever verschijnt ergens, maakt daar snel een stukje of een reportage van en spoedt zich direct weer naar een ander rampgebied. Hit en run journalistiek heet dat tegenwoordig ook in Nederland.

Het zijn allemaal negatieve betekenissen.
      En dat is jammer.

Spectaculair resultaat  

Hit & Run komt namelijk uit honkbal.
      Daar is het een mooie aanvallende actie, die -als het lukt- leidt tot een vrij spectaculair resultaat.

Dat wordt uitgevoerd door twee spelers van het team dat aan slag is. Een honkloper op het eerste honk -de Runner- en de slagman -de Hitter-.
      Het wordt gespeeld bij nul uit of één uit. Bij twee uit is het nauwelijks effectief.

Groot gat

Als de werper (1) in zijn beweging is om naar de thuisplaat (2) te gooiden, vertrekt de runner ( bij 3) in een poging om het tweede honk te stelen.
      De tweedehonkman (4) en de kortestop (6) van de veldpartij zien dit en MOETEN wel richting tweede honk. Daarom ontstaat er vooral tussen het eerste en tweede honk een enorm gat.
      Daarvan probeert de slagman gebruik te maken. Hij MOET slaan -dat is zijn opdracht- en moet proberen de bal in dat gat richting rechtsveld /rode lijn/ te slaan.
      Als dat lukt bereikt de honkloper (R1) niet alleen eenvoudig het tweede honk; nee! Hij kan door naar het derde honk (bij 5).
De slagman bereikt uiteraard simpel het eerst honk (bij 3).

Een zeer gevaarlijke situatie voor de veldpartij.

God zegen de greep  

Hit & Run bij honkbal wordt vaak aangeduid als een soort ‘God zegen de greep-actie’.
      Dat is maar zeer ten dele waar.
Je kunt het goed oefenen en moet het spelen met een snelle honkloper en een bekwame slagman.

Grootste probleem is er voor de slagman. Vooral als hij rechts slaat.
      Daarom moet de coach wachten met z’n beslissing om Hit & Run te spelen tot er een voor de slagman gunstige stand is.


Sterk wapen  

Omdat een vrije loop dreigt (4-wijd) is de werper bij dit soort standen eigenlijk wel verplicht om een MOOIE slagbal te gooien.
      Hit and Run is nauwelijks te verdedigen.
Daarom is het ook zo’n sterk wapen.

MAAR…. De coach neemt grote risico’s.

Als de slagman de bal te dicht op het tweede honk slaat, krijgt de aanvallende partij vrijwel zeker een dubbelspel tegen. Dat kan ook gebeuren als de slagman een vangbal in het binnenveld slaat.
      De coach moet dit uiteraard van tevoren inschatten.

Hit and Run wordt dan ook alleen maar gespeeld als de aanvallende partij dringend één punt nodig heeft.
      Als de wedstrijd ten einde loopt bijvoorbeeld bij één punt achterstand of bij een gelijke stand.
Soms ook in het begin van de wedstrijd om te proberen snel op voorsprong te komen.

In dit instructiefilmpje wordt het allemaal rustig uitgelegd.

 
 
 
 

 

Eén balletje gooien: 9.5 miljoen$


Transfermarkt  

De Yankees hebben zich tot nu toe zeer geroerd op de transfermarkt. Vorig jaar haalden ze voor ’t eerst sinds 1993 niet eens de nacompetitie en ze hebben al sinds 2000 de World Series niet meer gewonnen.
      De leiding van de club vindt dat daar maar weer eens verandering in moet komen en haalde nog twee zeer grote spelers binnen.
      Eerste honkman Mark Texiera; een geweldige slagman, tekende een contract van 180 miljoen $ voor 8 jaar en werper A.J. Burnett bereikte een akkoord voor vijf jaar voor 82.5 miljoen $.

In de V.S. wordt zoals altijd als het om de Yankees gaat zeer verdeeld gereageerd op deze activiteiten. ‘Hoe bestaat het dat in een tijd van economische crisis en te verwachten recessie dit soort krankzinnige bedragen aan honkballers wordt uitgegeven? Vragen commentatoren en Yankee-haters zich af.
      ‘Goed koopmansschap en een prachtig gebaar voor de fans’, zeggen de Yankee-aanhangers, die over de hele wereld zitten.
      ’De Yankees moeten maar weer eens kampioen worden. En dat word je gewoon door de beste spelers aan te trekken’.

Want naast deze nieuwe aanwinsten beschikken de Yankees ook nog over derdehonkman Alex Rodriguez (275 miljoen $; 10 jaar), kortestop Derek Jeter (189 miljoen $; 10 jaar) en linksvelder Johnny Damon (52 miljoen $; 4 jaar) .

De startende line-up van de New York Yankees in de wedstrijd op 16 april tegen de Cleveland Indians ziet er dan mogelijk als volgt uit uit. Tussen haakjes het jaarsalaris.


Geroutineerd & Gelauwerd  

De eerste zes spelers in deze line-up zijn zeer geroutineerde en gelauwerde spelers, die allen op hun hoogtepunt zijn. Nady en Cano zijn wat jongere spelers, die nog kunnen groeien en Gardner is het enige echt jonge talent (24), die vorig jaar zijn debuut in de Big Leagues maakte. Hij zit op een minimum salaris.
      Het zou overigens kunnen, dat de Yankees voor hem ook nog een grote speler aantrekken.

Op de bank zal ondermeer closer Mariano Rivera zitten. (16 milj. $)
      Naast A.J. Burnett (16.5 milj. $) is ook de Taiwanees Chien Ming Wang een startende werper (5 milj. $). Dan zijn er nog twee zeer jonge ongehoord getalenteerde werpers, die mogelijk in de startende rotatie van vijf pitchers zullen staan.
      Joba Chamberlain (23): 390.000 $ en Phil Hughes (22): 406.350 $

Maar waarschijnlijker is dat Andy Petitte de plaats van één van deze twee zal innemen.
      Deze veteraan verdiende het vorig seizoen nog 16 miljoen $, maar omdat hij over zijn hoogtepunt heen is, heeft hij -ondanks zijn grote verdiensten voor de Yankees- een éénjarig contract voorgelegd gekregen van ‘maar’ 10 miljoen $.
      Hij aarzelt nog of hij zich met deze fooi zal laten afschepen.


KAARTJES 

 

Take me out to the ballgame


SIGARENDOOS 

Auteur van het lied is Jack Norworth, die het tijdens een treinreis naar New York binnen een kwartier op de achterkant van een sigarendoos schreef. Albert von Tilzer maakte er de muziek bij en Edward Meeker zong het voor ‘t eerst in 1908. Daarna werd het waanzinnig populair.
     Vrijwel iedereen vanaf een jaar of zes in de V.S. kent dit liedje uit het hoofd. Het is na het volkslied en Happy Birthday het meest gezongen lied. Er zijn duizenden uitvoeringen van.

Het gaat zo:

 

In 1927 maakte Jack Norworth een nieuwe versie.
      Het refrein blijft hetzelfde maar Katie Casey heet nu Nelly Kelly.

 

Ik heb een paar uitvoeringen voor u opgezocht.

De eerste versie uit 1908 met Edward Meeker

Frank Sinatra en Doris Day

The Andrews Sisters en Don Dailey

Dr. John

Bob Dylan (In zijn theme time radio hour)

Carly Simon

Frank Sinatra en Gene Kelly

Nog meer uitvoeringen op:

http://www.allaoijr.com/takemeout.cgi

 

Ongemeen spannend

De race om het kampioenschap in de divisie oost van de American League is bijzonder spannend. Het gaat tussen de Boston Red Sox en de Tampa Bay Rays. (De New York Yankees met al hun kapitale spelers hebben vrijwel geen kans meer).
      Vannacht werd het in de laatste inning 2-1 voor Tampa Bay, waardoor het team uit Florida nu 1 wedstrijd voor staat op Boston.

De wedstrijd van afgelopen maandag eindigde in 13-5 voor Boston. Toen werden maar liefst negen homeruns geslagen (6 voor Boston).

Als u die homeruns wil zien ga dan naar:

http://mlb.mlb.com/news/gameday_recap.jsp?ymd=20080915&content_id=3479907&vkey=recap&fext=.jsp&c_id=bos

Was dit een record?
      Nee! 
Dat staat op 12 en werd twee maal bereikt in een wedstrijd tussen de Detroit Tigers en de Chicago White Sox resp. in 1995 en 2002.

Ook dit is overigens geen record.
We moeten terug naar 1886 toen pitcher Charlie Sweeney van de St. Louis Cardinals in één wedstrijd maar liefst zeven homeruns tegen kreeg.

Maar in het hedendaagse baseball komen dit soort cijfers ook voor.

Tim Wakefield van Boston moest in 2004 in één wedstrijd zes homeruns toestaan net als Robert Dickey van Texas in 2006.