Media (500)



(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

Since ISIS has claimed responsibility for the most recent terrorist attacks in Paris the question has again come up in the US media who exactly is responsible for ISIS. Answers are being provided on three levels. First, there are dummies who simply blame ISIS on Islam.  Although undeniably there are strong inhumane, intolerant, violent and misogynistic elements in Islam the large majority of Muslims in the world is not involved in terrorism, so apparently religion alone is not enough. Second, there are those who blame the emergence of ISIS on Dubya and Cheney. As an immediate explanation this makes a lot of sense. Without the invasion of Iraq on false premises in 2003, the subsequent disbanding of the Baath Party and the Iraqi army, and the installation of a Shiite-friendly anti-Sunni government in Baghdad, there probably would never have been Al Qaeda in Iraq, the precursor of ISIS.  Republicans have tried to shift the blame to Obama, claiming that everything was going according to plan in Iraq until he halted the surge and started pulling US troops out, but that fantasy has been effectively debunked.

And then there is a third explanation that puts the ultimate blame with the ruling cliques in the Muslim world who promote an ultra-conservative branch of Islam, Wahhabism, finance radical clerics and madrassas, are consumed by anti-Shiite paranoia, and keep Sunni populations in the Middle East uneducated and dependent.  In July 2013 the European Parliament identified Wahhabism as the main source of global terrorism, and although Obama still has some peculiar difficulty calling radical Islamic terrorists for what they are, the US Government concurs with that opinion.  But that creates a problem.  The main promoters and sponsors of Wahhabism are the Saudis, who are among America’s best customers when it comes to purchasing military equipment, and are also considered one of the US’s best ‘friends’ in the Middle East, second only to Israel.  It would appear that when your second best friend is responsible for the existence of your worst enemy it is time to either reconsider the friendship, or, if US business interests are more important than fighting terrorism, accept part of the responsibility for ISIS.

The idea that the US is partly to blame for ISIS through its support for the Saudi rulers was forcefully brought forward by author and former talk show host Dylan Ratigan on last night’s Bill Maher Show, and it contains bad and good news.  The bad: it undermines the US authority to speak critically of and act effectively against ISIS.  The good: it identifies the ultimate source of ISIS’s relative strength and gives the US more than military tools to fight it.

It is almost too absurd for words that King Salman of Saudi Arabia, the number one sponsor of Islamic terrorism in the world, is received with full protocol at the White House by Obama, and that John Kerry cannot stop lavishing praise on the Saudis for their ‘constructive role’ in the Middle East.  What is he hoping for, that miraculously his words one day will come true?

Barack Obama is right that putting US boots back on the ground in the Middle East will only make the mess in Syria and Iraq bigger, but there is no excuse for not putting maximum diplomatic and economic pressure on the sponsors of terrorism who are our ‘allies.’


Home From Abroad

1. Guns
2. Trump's Narcissism
3. Ben Carson

Ga HIER naar de blog van Hugo



(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)
It happens occasionally in the US that someone gets caught for embellishing a resume.  Often that person is in college athletics, as a coach or director, with false claims of having graduated, misstatements about athletic achievements, or the listing of positions never held.  Depending on the seriousness of the falsifications and the current record of the culprit’s team either an apology or resignation is in order, but other than that there are no serious consequences.  Of course embellishment of resumes happens in all walks of life, including the corporate world, academia and politics.  I once had to review the resume of an applicant who falsely claimed to have a graduate degree from the college where she was applying, apparently not realizing how easily that could be verified.  And it can happen to the best and the brightest: Elizabeth Warren took flak for having chosen ‘native American’ as her ethnicity at Harvard Law School, in spite of the fact that her Cherokee bloodline was only a family rumor, and if she would ever decide to run for a higher office than the one she currently holds that would certainly be recycled against her.

Ben Carson is the latest case of a would-be politician who has a complicated relationship with the truth regarding his own past.  In the autobiographic books he has written he tells the rags-to-riches story of an African-American kid from a single parent home who becomes a world famous neurosurgeon.  On the way he has to deal with his own violent nature, which makes him once attack his saintly mother with a hammer and on another occasion stick a knife in the belly of a classmate.  After that last incident he finds God, or the other way around, and he becomes a star student and a leader of the local ROTC, which earns him a scholarship to West Point.  Since Carson is now the frontrunner for the GOP nomination his life’s account is being vetted more carefully than before, and very little of it turns out to be true.  There is no doubt that he’s black and a retired neurosurgeon, but reporters are still looking for the hammer and the classmate.  Moreover, West Point has no record of anything ever having been offered to Carson, and reminds everybody that as a tuition-free institution it doesn’t give out scholarships.

For Ben Carson the scrutiny comes at a bad time.  He had already been criticized for comparing Obamacare to slavery and blaming the Holocaust on gun control, and more recently became the butt of jokes for his theory that the biblical Joseph built the pyramids to store grain rather than dead Pharaohs.  In ‘Mother Jones’ David Corn wrote a fascinating piece revealing that Seventh-day Adventists like Carson expect to be imprisoned for celebrating Sabbath on Saturday.

Of course the good doctor is not the only GOP candidate with a millstone around his neck.  Jeb! has his family, Rubio used a Republican Party credit card for private expenditures and failed to pay his mortgage, Carly Fiorina ran a high tech company into the ground, and Chris Christie can expect that the prosecution of his former staff members for Bridgegate comes back to haunt him.

The only candidate who is invulnerable for this kind of vetting is Donald Trump.  About his three marriages he says “all my wives are beautiful,” and about his four bankruptcies “everybody does it.”  He gets away with that and it gives him the freedom to make fun of all the others.


Home From Abroad

1. Guns
2. Trump's Narcissism
3. Ben Carson

Ga HIER naar de blog van Hugo




(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

The following description of Narcissistic Personality Disorder (NPD) can be found on the website of the Mayo Clinic: “Narcissistic Personality Disorder is a mental disorder in which people have an inflated sense of their own importance, a deep need for admiration and a lack of empathy for others. But behind this mask of ultra-confidence lies a fragile self-esteem that’s vulnerable to the slightest criticism.” On the PsychCentral website it says: “Narcissistic Personality Disorder is characterized by a longstanding pattern of grandiosity” and “people with NPD often display snobbish, disdainful, or patronizing attitudes. For example, an individual with this disorder may complain about a clumsy waiter’s ‘rudeness’ or ‘stupidity’ or conclude a medical evaluation with a condescending evaluation of the physician.” Wikipedia, finally, observes that people who suffer (and make others suffer) from NPD are “mentally unable to see the destructive damage they are causing to themselves and others.”  NPD was first identified by psychologists in 1968, as a combination of megalomania and egocentrism.

For those who have closely followed Donald Trump since the beginning of his business career, or only more recently, it is not hard to see that he perfectly fits the description of someone with NPD.  This hurts his chances of becoming US President in various ways.  Like every narcissist he considers himself perfect, and therefore he cannot accept the criticism from competitors and the press that is inevitable during a political campaign.  He makes the mistake of constantly lashing out at his opponents and reporters and belittling them.  Since he cannot admit mistakes and learn from them, because admitting mistakes would be a sign of imperfection, he’ll repeat them over and over.  And because he is perfect he considers himself superior to all others, ethnically and culturally different people like Mexicans and the Chinese, but also politicians, Democrats and Republicans alike, who are stupid and cannot make a deal.  True to the definition of NPD he is unable to see the damage he is causing to Hispanic immigrants, by threatening eleven million of them with deportation, and how by doing so he antagonizes an important part of the electorate.

Until November 2010 NPD was listed as a mental disorder by the US Department of Health and Social Services.  Most mental health professionals consider its de-listing a big mistake.  The reason why it happened could be that NPD is almost impossible to cure, because someone with NPD would have to realize that he or she has a problem, which doesn’t go well with perfection.  Before 2010, however, Donald Trump was officially suffering from a serious mental condition.

In 1972 the US Senator from Missouri, Thomas Eagleton, was nominated to be on the Democratic ticket.  After his party’s convention it became public knowledge that he had had multiple treatments for depression, including electroshocks.  Eagleton was forced to quit the race, and he was only running for Vice President.

Trump’s demise before the primaries is still forecasted by many pundits, but if it doesn’t happen Jeb! or Hillary can easily expose him as a former mental patient.  It would probably be slightly immoral, but not unimaginable when the White House is at stake.


Home From Abroad (1); Guns

Ga HIER naar de blog van Hugo




(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

In 20 years as an administrator in higher education in the US I have only been in a lockdown on campus once, but you don’t forget how anxious you felt after getting a call from the security office that there is someone armed with a gun on campus and that the police are chasing him, instructing you to keep your office locked and the staff inside.  You and your staff are relatively safe in one of the administrative buildings, but you are mostly concerned about your students and instructors, who are scattered all over the campus and may be at much higher risk.  However, there is nothing you can do but wait until the all clear signal is given.  In this case that was after three hours, when the gunman, a drug dealer who had first shot a policeman in the leg, had been shot and killed by the police, and the on-site investigation of the shootout had ended.  From my office I could see the whole thing unfold at a distance.  All afternoon I saw the red and blue lights of police cars and the white lights of fire trucks and heard their sirens.  Now two weeks ago there was another lockdown on the same campus, for the same reason. Fortunately I’m no longer there.

On Friday President Obama traveled to Roseburg, Oregon, to offer his condolences to the families of the nine victims of the shooting at Umpqua Community College and comfort them.  The members of one of the families refused to meet with him because they are opposed to gun control, and Obama was awaited by a sizeable crowd of gun lovers who were openly carrying their hardware, which must have given the secret service a solid headache. On the same day there were two more deadly shootings on college campuses, one in Arizona and one in Texas.  About Roseburg the usual suspects plus Donald Trump came with their obligatory statements that the shooting was caused by a mental health issue and that the availability of guns had nothing to do with it, which made me wonder why nobody in this crowd has ever proposed an overhaul of mental healthcare in the US.  GOP presidential candidate Ben Carson went entirely off the deep end by declaring that the victims should jointly have attacked the shooter and that what happened to them would never have happened to him.  Apparently he didn’t know that the shooter had been attacked.

When it comes to guns in the US insanity rules, in spite of the fact that a majority of Americans and even a majority of NRA members support what is called ‘common sense’ gun control, such as background checks and closing down the gun shows where 40% of all the guns are sold.  Obama may try to issue executive orders to that effect, and Hillary Clinton has a similar agenda, but although developed with good intentions and more than just window dressing, it is not enough.

There are well over 300 million guns in the US, one for every citizen.  Even if background checks become mandatory and loopholes are closed there are still far too many weapons in the hands of those who should not have them.  A good start would be to require every gun owner in the country to become licensed and to weed out the crazies and the crooks in the process.

An even better step would be to get rid of the second amendment altogether.  It was adopted in 1791, when people had one-shot muskets, not assault weapons, and based on an English Bill of Rights from 1689, which has long since been abandoned.  If that is not insane, what is?

Ga HIER naar de blog van Hugo



De avonturen van Mus, Yske & Tyst

In 2003 ging ik voor het radioprogramma Wereldnet naar Nieuw-Zeeland om een portret te maken van medewerker Frans Hertoghs.
      Hij was ‘een leven lang’ in Nederland leraar Nederlands. Maar in 1995 -toen hij al drie grote kinderen had- gaf hij een opmerkelijke draai aan zijn leven.

       Met zijn nieuwe veel jongere vrouw Maud vertrok hij naar Nieuw-Zeeland en vestigde zich op een wonderbaarlijk mooie plek in de Marlborough Sounds aan de noordzijde van het Zuidereiland. Daar werden nog eens drie kinderen geboren: Mus, Yske en Tyst, die toen resp. 6, 5 en 3 jaar waren.
Ik zou er een week in een ‘eigen’ huisje verblijven. De kinderen vonden dat prachtig en kwamen dagelijks een paar maal langs om wat te kletsen en te ravotten. Zij waren tweetalig.
      Frans Hertoghs schreef naar aanleiding van mijn bezoek dit leuke essay en stuurde het mij twaalf jaar later op. Het is opgenomen in zijn kinderboek "Kinderen van LandHaven".

Het mannetje van de radio


“Wanneer komt die man van Wereldnet nou precies?” vraagt mama als ze klaar zijn met eten. Ze zitten op het dek van LandHaven, de drie kinderen, papa en mama. Boven hun hoofd is de grote blauwe parasol gespannen. Maar die houdt de schuin vallende stralen van de avondzon niet tegen. Hij is er eigenlijk alleen nog voor de gezelligheid.
      “Binnenkort,” zegt papa, “ik weet het niet zo precies. Ik zal het vanavond even nakijken.”
      “Wie is dat Wereldnet, papa?” vraagt Yske. Mus weet het.
      “Dat is niet iemand, maar dat is een radioprogramma in Nederland. En daar werkt papa ook aan mee.”
      “O ja,” weet Yske ineens weer, “dan moet jij ‘s avonds laat nog wel eens een verhaaltje vertellen voor de mensen die luisteren, he?”
      “Precies,” zegt papa, “jij snapt het.”
      “Wat komt die man doen papa,” vraagt MUS.
      “Die komt een gesproken portret van papa maken,” zegt mama. “Dan mag papa van alles vertellen wie hij is en wat hij hier doet en zo.      
       Misschien mogen jullie ook nog wel op de radio.”

Dat vinden ze raar. Wat zouden zij nou te vertellen hebben?
      “Vroeger hadden we een heel raar rijmpje,” zegt papa. “Dan zeiden we: Hallo hallo, wie stinkt daar zo, het mannetje van de radio.”
      Daar moet Tyst verschrikkelijk om lachen, en ook de andere kinderen vinden het ontzettend grappig.
               “Hallo hallo!” roepen ze door elkaar, “wie stinkt daar zo, het mannetje van de radio!”
Ze komen haast niet meer bij.                                                                                                                           
      “Als je maar oplet dat je dat niet zegt als die meneer erbij is,” waarschuwt papa, “dat vindt hij vast niet zo leuk als jullie.”
      “Eigen schuld,” hikt Mus, “dan had hij maar niet bij de radio moeten gaan,”.
      “Maar ik werk toch ook bij de radio?” probeert papa nog.
      “Nou dan stink jij ook!” brullen ze en ze rollen zowat van hun stoel.


De meneer van de radio heet Ronald en hij is erg aardig. In elk geval heeft hij voor alle kinderen iets leuks meegebracht, en dat kunnen ze wel waarderen. Hij blijft een paar dagen logeren. “Normaal ga ik in een hotel,” zegt hij. “Maar dat is hier wel een beetje moeilijk.”
      Hij vindt het heerlijk in het gastenhuisje. Af en toe gaan de kinderen er naar toe en dan doen ze spelletjes. Soms gaan papa en Ronald naar de studio en dan hebben ze daar een opname. En dus glijden ze op de glijbaan en klimmen ze bij het speelhuisje. “Hallo hallo,” brullen ze, “wie stinkt daar zo?” En ze vergeten dat papa en Ronald alles kunnen horen.

Ronald gaat naar buiten. De kinderen schrikken. Zou hij boos zijn?
      Maar Ronald moet lachen.
      “Ik hoor dat in Nederland heel vaak,” lacht hij. “Maar ik had nooit gedacht dat ik dat aan de andere kant van de wereld ook nog zou horen.”
De kinderen kijken een beetje beteuterd. Ze hadden nog zo hun best gedaan om het niet te roepen als Ronald in de buurt was.

Een eiland vol luisteraars

Na een paar dagen zijn de opnames af. De kinderen hebben ook iets mogen zeggen.
      “Dan komen jullie ook op de radio,” belooft Ronald.
      “Luisteren er veel mensen naar jouw radio?” vraagt Yske.
Ronald weet dat heel precies.
      “Zevenhonderdvijftigduizend,” zegt hij.
De kinderen kunnen lang niet zover tellen, maar het lijkt ze ongelooflijk veel.
      “Dat is net zoveel als alle mensen van het hele zuidereiland bij elkaar!” roept Mus. “Met Nelson en Christchurch en Blenheim erbij!”
Yske kan het bijna niet geloven.
      “En horen die dan allemaal wat wij zeggen?”
      “Allemaal,” belooft Ronald.
      “Kunnen wij dat dan ook horen?”
      TYST & YSKE
       “Als het uitgezonden wordt, natuurlijk wel,” zegt Ronald. “Maar eerst moet ik het nog klaarmaken. En dat duurt nog wel eventjes.”

Een leuk plannetje

      “Wat vind je ervan om morgen als afsluiting van het bezoek naar Titirangi Bay te gaan?” vraagt papa aan mama.
      “Leuk,” zegt die. Maar dat is niet te horen door het opgewonden lawaai dat de kinderen alle drie tegelijk aanheffen. Jaaah, leuk! en of er weer harde eieren mee mogen, en chocolademelk en of ze de grote strandbal mee mogen nemen en de opblaasboot en de emmertjes en nog veel meer dingen.
      “Wat is dat voor een baai?” vraagt Ronald. En papa vertelt, dat het een prachtig groot zandstrand is, op een uurtje rijden, helemaal aan het eind van de Sounds. Alleen al de weg ernaartoe is prachtig. En het is er niet druk. In feite is er niets anders dan een onbemande camping met vers water, een koude douche en keurige toiletten. Met papier.
      “Nieuw-Zeeland op z’n best,” zegt papa. Een van de mooiste stranden die ik ooit gezien heb. En geen kip te bekennen.”
Dat lijkt Ronald ook wel leuk.
      En meteen beginnen ze met de voorbereidingen. Mama kookt de eieren en papa maakt zalmsalade. De veranda komt vol te staan met koelboxen, strandtenten, een grote parasol, picknickmanden en badlakens, klapstoeltjes en zonnebrandspul.
      Die avond duurt het lang voor de kinderen ingeslapen zijn. En allemaal dromen ze van het strand.

Een bergrit

De volgende dag is het stralend weer, echt strandweer. De kinderen zijn al om zeven uur op en sjouwen met speelgoed dat ze mee willen nemen. Na het ontbijt wordt de auto geladen. Helemaal achterin wordt een stoeltje uitgeklapt. Daar mag Mus zitten, op de derde rij. Die wordt toch nooit wagenziek. Door dat stoeltje is er maar net genoeg plaats voor alle bagage. Maar ze krijgen het er toch allemaal in. Ronald mag voorin en mama gaat tussen Yske en Tyst zitten. En dan gaan ze op weg. Ze rijden naar het eind van de Kenepuru Road, waar de Kenepuru Sounds begint.
      “Nee, eindigt,” zegt Mus. “Kijk maar, tot zover kun je maar varen.” Dat is ook weer waar. Het is maar hoe je het bekijkt.
De weg gaat over in een rotsig zandpad, dat langzaam de bergen in klimt. En dan rijden ze ineens in een schaduwrijk oerbos, een paar honderd meter boven de zee. Hier en daar kunnen ze het water zien met duizenden inhammen, eilandjes en stranden. Er is geen huis te bekennen. Ronald heeft zoiets nog nooit gezien en hij maakt wel honderd foto’s.
      “Hoe hoog zouden we nou zitten?” vraagt hij.
Papa weet het precies, dat staat op het hoogtemetertje van de auto.
      “Rond de zevenhonderd meter hoog,” zegt hij. “Meer dan twee Eiffeltorens.”
En dan, na een uurtje rijden, komen ze op de rand van een steile helling, die bijna naar beneden valt. Ze zien het pad naar beneden slingeren als een slordig weggegooid touw. De strakblauwe baai is aan drie kanten omsloten door groene heuvels. Er is maar één eenzame boerderij te zien, half verscholen op de helling.
      “Net armen, die de baai vasthouden,” zegt papa.

Camping aan zee

Als ze beneden zijn, staat er ineens een groot hek over het pad.
      “Camping” leest Mus, “vier dollar per nacht.” Hij kijkt even rond.
      “Die moet je in dat doosje doen, daar.”
      “Moeten wij niet betalen?” vraagt Ronald.
      “Alleen als we willen overnachten,” zegt papa. “Het strand is hier van iedereen.”
Ronald duwt het hek open. En dan rijden ze een hobbelig veld op. Er staan een paar grote bomen met lekkere schaduw. En er lopen tientallen weka’s rond, grote loopvogels die veel op kiwi’s lijken, en blauwe moerashennen. Een eindje verderop zien ze een witgeverfd toiletgebouwtje met wasbakken. Daarachter is een echt duinenrijtje.
      “Gaan jullie hier wel eens kamperen?” vraagt Ronald.
      “Tot nu toe nog niet,” zegt papa, “maar dat wilden we dit jaar zeker nog doen.”
      “Wat is het hier ongelooflijk mooi,” zegt Ronald. Hij kijkt naar de hoge bergwand waar ze net van afgereden zijn. Behalve een stukje van de boerderij en een grote schuur is er geen huis te zien. Op de helling zijn een paar stukken met gras waar een paar schapen grazen. Voor de rest zijn er alleen maar bomen en rotsen.
      Papa parkeert de auto vlak bij een overstapje over het pikkeldraad en al gauw lopen ze allemaal zwaar beladen naar het strand. Hun voeten zakken diep weg in het rulle zand. Als ze boven op het lage duin staan zien ze het eerst de hemelsblauwe zee en de groene heuvels er omheen. Voorbij de baai liggen drie kleine rotspunt-eilandjes. Daarachter is de Tasman Zee. En daarachter weer Australië. Maar dat kun je natuurlijk niet zien. Aan hun voeten ligt het witte strand. Het is heel breed, wel drie kilometer. Er is helemaal niemand.
      “Het best bewaarde geheim van Nieuw-Zeeland,” zegt papa. “Hier komen geen toeristen.”
      “Hier komt zo te zien helemaal niemand,” zegt Ronald. “Echt ongelooflijk!”



Het is heet in de zon, maar gelukkig staat er een lekker briesje. Er wordt gezwommen en gespeeld met strandballen en speelgoedbootjes, er worden zandkastelen gemaakt. Mus zoekt grote schelpen en fossielen. Yske heeft een aantal heremietkrabben in een plastic emmer verzameld. En Tyst zoekt allerlei kleuren stenen.
      Dan gaan de picknickmand en de koelbox open. Die zitten vol heerlijke dingen. Hardgekookte eieren, zalmsalade, koek en krentenbrood, fruit en limonade. Zelfs een echt ijsje! Ze eten en drinken er een flinke bres in.
      Ze gaan mosselen rapen. Ze trekken sandalen aan en pakken een paar plastic zakken. Ze moeten over een grote rots klauteren die het rechter eind van het strand vormt. En aan de andere kant liggen de grote mossel- en oesterbanken, waar je op blote voeten niet graag overheen wil lopen. In een mum van tijd hebben ze drie grote zakken mosselen geraapt en ook nog een kleinere zak oesters.
      Als ze weer terug zijn en lekker liggen uit te rusten in de schaduw van een grote parasol, zien ze dat Tyst er niet is. Mama is ongerust, maar Mus ziet hem helemaal aan het eind van het strand over de rotsen klauteren. Op zijn dooie akkertje. Hij is al best hoog.
      “Zou hij er niet af vallen?” vraagt mama bezorgd, “moeten we er niet naar toe?”
      “Welnee,” zegt papa, “het is niet voor niets een echte kiwi.”
Maar mama is toch een beetje ongerust.
      “Ik ga hem wel halen,” zegt Yske en ze holt er al heen.

Hallo hallo

En dan is de lange middag ten einde. De zon zakt achter de heuvels. Ineens wordt het frisjes. Ze sjouwen alle spulletjes weer over het duin. Het kan bijna niet in de auto. Een heleboel spullen gaan op de vloer, waardoor de knieën van de oudste kinderen bijna tegen hun kin komen.
      “Moet kunnen,” zegt mama, “het is maar een uurtje.”
      “Wat raar dat het nou ineens zo vol is,” zegt Yske, “en we hebben nog wel zoveel opgegeten!”
      “Dat komt van al die kilo’s zand die overal in zitten,” zegt mama, “maar dat is niet erg, want dat is goed voor de groentetuin.”
      “Vergeet de mosselen niet,” zegt papa. “En de fossielen, de schelpen en de stenen!”
Op de terugweg wordt het al behoorlijk donker. Iedereen is moe van de zon, het zand en de zuurstof. Ronald en Tyst vallen in slaap. De auto bromt tevreden.
En als ze bijna thuis zijn hoort papa van helemaal achter in de auto een zacht stemmetje: “Hallo hallo!”
      En Yske antwoordt ook heel zachtjes: “Wie stinkt daar zo?”
En ze stikken bijna van het lachen als ze samen roepen: “De papa van de radio!”

Uitzicht vanuit gasthuis