Beelden (1169)
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
DWDD
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Natuurlijk heb ik ook vaak gedacht: de titel is eigenlijk Matthijs draait door. Dat tempo, die haast.
Maar eerlijk is eerlijk; een geweldige prestatie , en dat gedurende vijftien jaar, vijf dagen per week. Een uur lang. Een normaal mens zou er op zijn minst gek van worden.
Zijn er dan geen puntjes? Ja er zijn puntjes. In de loop der jaren zijn de beeldwisselingen absurd snel geworden. Minuten lang is er geen enkel beeld langer dan een seconde op het scherm. Soms nog korter/ De reden? Het bestaan in huis van de afstandsbediening. Men is bij de teevee zo bang voor het verlies van kijkers, dat men de afstandsbediening omzeilt. De teevee wisselt zo snel dat de kijker niet naar zijn dwingeland kan grijpen.
Nog een puntje? Vooruit:
Aan het einde van iedere aflevering is er live muziek. En hoor: die lui zijn heel vaak NIET TE VERSTAAN. Zo je al zou kunnen bepalen in welke taal ze zingen. Lang heb ik gedacht dat ik dover aan het worden was. Maar na een proef met liedjes of liederen uit de jaren zeventig en tachtig die ik woord voor woord kon volgen, wist ik het zeker: ik ben niet doof, dit wordt opzettelijk zo gedaan. Of het interesseert ze niks of ze kunnen het niet.
Hoogtepunt: het bezoek van Reinbert de Leeuw, componist en dirigent. Bewonderaar van de componist Erik Satie. Aan het einde van het gesprek met hem vroeg Matthijs of hij achter de vleugel wilde gaan zitten, Reinbert stond op, nam plaats. Er volgde een stilte van drie minuten en veertig secondes, Geen noot, niets.
Complimenten Matthijs. Ooit werd je door de VPRO benaderd of je hoofdredacteur bij onze radio wilde worden. Goed dat je dat niet hebt gedaan. Neem een lange pauze en keer terug op het scherm.
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
FASCINATING HISTORICAL PHOTO’S
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Dit kan iedereen gemakkelijk zelf vinden. Via google of zoiets. Het is een Amerikaanse reeks foto’s die onderling geen enkele samenhang vertonen.
De Amerikanen zetten er muziek onder, muziek die je vaak in liften hoort. Uitzetten dus, maar dan ben je in de tijdmachine.
Marilyn Monroe, de bouw van de Eiffeltoren, dode paarden, grappige kinderen, executies, Lenin van de wereld, bomen die uit mist water maken.
Het is bijna hallucinerend.
Ik schrijf er deze woorden bij:
Water waar het niet moet zijn
Bomen in je hoofd
Aan alles komt een eind
De foto is niet voor niets
Bewaard voor even en dan weer weg
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
ZOMAAR UIT HET NIKS
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
We gaan regelmatig naar Kroatië. Ligt hier maar een uur met de auto rijden vandaan. Om verse zeevis te kopen. Hongarije kent dit niet meer, behalve dan in de vriesvakken. Een leuke tocht naar de lelijkste stad ter aarde. VIROVITICA.
Verschrikkelijke flats, aftandse winkels, zendmasten. En overals auto’s in straten die er niet op berekend zijn.
Virovitica
Zij naar de vis, ik ga ergens koffie drinken. Op een leeg terras. Eerst maar eens naar het toilet. Geen deurgrendel, geen licht. Dan maar zo.
Terug op het terras zie ik dat naast mij een groep mannen is gaan zitten. Probeer hun gesprek te volgen, maar versta geen woord. Na een kwartier vraag ik welke taal ze spreken. Servisch misschien? Dan gebeurt er het vreselijke. Alsof ik een lont had aangestoken… Ze beginnen te schreeuwen. Ook in die taal. Waar ik vandaan kwam begrijp ik. AMSTERDAM schreeuw ik terug. Dat loste veel op, want de hele riedel Ajax, Cruyff, van Basten barst los, ze bieden me een bier aan.
Het kwartje valt en ik besef dat ik hier tussen de ethnische zuiveraars zit en een bier met ze drink. Toen wij in Hongarije kwamen wonen was de Balkanoorlog nog in volle gang, we konden de bommen horen vallen. Kroaten verdreven de Serviërs en verwoestten hun huizen.
Het wordt tijd om maar weg te gaan. Hvala, dank. Het enige woord dat ik in die taal ken en daar kom je toch een eind mee. Terug naar de gelegenheid waar ik altijd met haar afspreek. Ook daar zitten veel van die karpatenkoppen te schreeuwen; tegen het geluid van de tv in, waar niemand overigens naar kijkt.
Ik vertel haar van mijn ontmoeting en stel voor om maar een klein uitje hieraan te verbinden. Ja, zegt zij, maar alsjeblieft niet weer naar dat gebied met al die kapotgeschoten Servische huizen waar de bomen uit het dak groeien. Ik beloof het, we zullen nu naar rechts gaan.
Het wordt een absolute misser. Want wat blijkt nu weer. Nog meer vernielde huizen, maar ook een groot kerkhof waar alle Servische graven kapot zijn gemaakt. Zo diep zit de haat dus.
Subcategorieën
Beelden Aantal artikelen: 408
Pagina 65 van 169