Vroeger duurde het marathoninterview 5 uur. Deze zomer was het 'slechts' 3 uur. Het is de vraag of dat zo'n achteruitgang is. Ik heb behoorlijk genoten van de interviews deze zomer en ik kan ze vergelijken met een aantal oude, doordat de VPRO ze eveneens als podcast on line is gaan zetten. Zodoende kwam ik Freek de Jonge tegen, waar ik eerder over schreef. Ondanks een lichte teleurstelling begon ik vol goede moed aan de anderen. In de interviews met Kees Fens en Johnny van Doorn is men kennelijk op voorhand al moe van de lange zit en is lamlendigheid troef in het eerste uur, zodat ik het vervolg maar meteen heb opgegeven.
Ik begon al bijna te denken dat 5 uur, in alle gevallen teveel van het goede is, maar toen begon ik aan het interview dat Ronald van den Boogaard in 1986 had met Jan Wolkers. Dat begint niet alleen goed, dat wordt ook steeds beter. Zo onvoorstelbaar goed zelfs, dat Cor Galis bij de aankondiging van een volgend uur de heren vraagt of het niet wat minder kan. Waarom zo'n oproep, dat snap ik niet helemaal, maar het is, hoe krom ook, wel een sterke indicatie hoe dit sprankelende radio is, die je aan je oordopjes gekluisterd houdt.
Wat mij geweldig bekoort in het interview is het onverstoorbare zelfbewustzijn van Wolkers. Hij stelt dat hij zich niet voorbereid heeft en zo komt het ook over. En zo gedraagt hij zich impromptu en zo vers van de lever is hij geweldig authentiek en authentiek geweldig. Voeg daarbij dat de interviewer zich uitstekend ingelezen heeft en Wolkers waardeert, zonder te vervallen in ademloze bewondering en de twee heren gaan geanimeerd op pad en laten elkaar niet meer los. Op zeker moment laten ook de radiopauzes (nieuws op het hele uur een een kleine storing) de heren niet meer van hun a propos brengen. Je zit er als stille deelnemer aan het intieme gesprek bij. Wat een delicaat genoegen.
Algemeen
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Overlevingshumor
Van Goof de Jong ( Te Gast 13) ontving ik bijgaande foto. Een volgens hem geheel nieuwe betekenis voor de uitdrukking ‘Shopping on line’. De foto is genomen in het centrum van Harare, de hoofdstad van Zimbabwe in zuidelijk Afrika. Een rij wachtenden -een zogenoemde food queue- voor een supermarkt van de keten OK. Dit in verband met de enorme voedseltekorten in het land.
De mensen lijden; ze hebben het in veel opzichten moeilijk en er is een duizelingwekkende inflatie. Dat leidt tot ‘overlevingshumor‘.
De keten OK heet nu KO (knock out).
Een andere keten TM. Dat wordt ook omgedraaid (MT) en uitgesproken als empty (leeg).
De Spar heet nu Sparse (schaars).
De Makro is de Mikro geworden.
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Een delicaat genoegen
Mijn vaste briefschrijfster Anja de Regt wees mij op de site: http://www.anneisaman.blogspot.com
Geestelijk eigendom van Anne Frid de Vries, een Nederlander die in Israël woont. Hij volgt daar op z'n i-Pod de Nederlandse radio erg goed. Vooral de marathon-interviews en Martin Simek hebben zijn belangstelling.
Bijgaand het vleiende stukje dat hij schreef over mijn marathon-interview met Jan Wolkers in 1986.
Zie Media 11: Marathon-interviews.
Overigens is Anne een Friese jongensnaam. Buiten Friesland denken ze vaak dat Anne een vrouw is. Vandaar zijn site-naam.
Hij zit er overigens niet mee en heeft nooit overwogen ziijn naam te wijzigen.
Marathon interview Jan Wolkers
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Boekverfilmingen in Vlissingen
Kleinschalig & overzichtelijk
Het gebeurt allemaal in Cine City, een complex waar zeven bioscoopzalen zijn. Overigens draaien er nooit zeven films tegelijk, want het festival is kleinschalig en zeer overzichtelijk.
Naast films, zijn er talkshows, interviews met regisseurs en acteurs, discussies, cursussen, workshops, quizzen, muziekoptredens en dansavonden . Ook wordt de Film by the Sea Award uitgereikt. Daarvoor zijn acht boekverfilmingen genomineerd. De jury bestaat uit Rinus Ferdinandusse, Chiem van Houweninge, Sylvia Kristel, Tessa de Loo, Peter van Straaten en Alex van Warmerdam. Ben Kingsley zal trouwens een special Award ontvangen voor zijn gehele oevre.
Bij de opening was er de wereldpremière van de eerste film van de Zeeuwse muziekgroep Bløf: Een Manier Om Thuis Te Komen- UMOJA LIVE! Voor de opnames van het project UMOJA (regie Chiem van Houweninge jr.) reisde de band vier jaar lang de hele wereld over op zoek naar bijzondere plekken en inspirerende muzikanten.
Als u het hele programma wilt weten ga dan naar:
Vlissingen is overigens een kleine gezellige stad. De boulevard is lang en plezierig. Het strand breed genoeg om uit te waaien. In de binnenstad zijn winkels van niveau en er zijn een paar uitstekende restaurants. Bijgaand een kleine impressie.
Boulevard & strand
Alzheimer Rookblues
Even helemaal weg
Belgische loods
Frans Naerebout: Een held
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
Van Kok de Geus ( Te Gast 6) ontving ik de volgende bijdrage
Nieuwe Tijden
Toch is een groot deel van de charme verdwenen.
Geen kaarten op schoot en geen gewissel bij de grens. Geen spanningen bij het tonen van de paspoorten. Je had nooit gekke dingen bij je; maar dat moet ook uit je gezichtsuitdrukking blijken. Dus strak voor je uit kijken en beleefd zijn. Allemaal auto’s aan de kant met de kofferbak open en de koffers naast de auto. Mijn gezicht zat gelukkig steeds in de juiste plooi.
Het is nu nauwelijks te merken dat je de grens over gaat. Wij hebben ons deze vakantie vooral verbaasd over de werking van de TomTom. Het was net of we met zijn drieën waren. Ga rechts, ga links, bij rotonde 2e afslag. Keer om ga terug, hebben we vaak gehoord omdat ik toch een ander idee had. In de meeste gevallen zat ik fout en al snel leerde ik te gehoorzamen.
Misschien was de charme van ooit ook wel dat wij geen woord Italiaans spraken. Met armen en benen moesten wij ons eten bestellen. Was nu anders, 4 maanden lang elke avond aan het blokken. Ik kon treinkaartjes kopen en eten en drinken bestellen en steeds de mensen gedag zeggen. Kortom we hebben weer een fantastische vakantie gehad. Rome, Firenze, Siena en nog wat meren in het noorden.
Het lijkt alleen of de Italianen steeds botter worden. In Italië kleeft iedereen aan je bumper en dat geeft aardig weer hoe de Italianen in het leven staan. Ik sprak hierover met een Nederlander die dezelfde conclusie trok. Hij merkte echter op dat dit komt door het verleden. “Je moet de geschiedenis van de Italianen kennen om te begrijpen waarom ze zich zo gedragen. De Italianen zijn vaak aangevallen en daardoor gedragen ze zich zo bot”. Zo lust ik er nog wel een paar.
Misschien hebben onze bumperklevers als peuter te lang in de box gelegen.
- Details
- Hoofdcategorie: Algemeen (571)
- Categorie: Algemeen
De Relmuis of Zevenslaper
De dood van een kleine eekhoorn
In (G.M. 16: Kiwi's & peren) maakte ik er melding van, dat wij ’s nachts wakker werden van gestommel in de huiskamer. Toen ik naar beneden ging vond ik een aangevreten kiwi, die uit een hoge fruitschaal was gehaald. Bij nadere inspectie bleken er drie kiwi’ s en twee peren verstopt in een kast. Ik vroeg u wat voor beesten in staat zijn om dit te doen. De antwoorden: muizen, ratten, hamsters dan wel vleermuizen.
Maar nu heb ik het waarschijnlijk definitieve antwoord gekregen van Edith van der Poel. Volgens haar is het een relmuis. Een zogeheten slaapmuis , die ’s nachts op pad gaat en dan ondermeer fruit zoekt. Het beestje is ongeveer 15 centimeter lang en heeft een brede staart, waardoor de muis erg lijkt op een kleine eekhoorn .
De relmuis slaapt zo’n zeven maanden per jaar en wordt daarom ook wel zevenslaper genoemd. Edith had ook zo’n beestje in huis en was daar erg van geschrokken.. Zij woont in het buitenland en huurde een buurman in, die het beest heeft doodgeschoten. Ze heeft daar nu erg spijt van, want het zijn ‘mooie lieve diertjes’.
Meat Loaf
Naar aanleiding van mijn verhaaltje over Paradise by the dashboard light (Honkbal 6 ben ik er van diverse kanten op gewezen, dat Meat Loaf deze week een concert in Nederland geeft. Dat gebeurt in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Het optreden is uitverkocht.
Meat Loaf is nog steeds ’alive and kicking’ schrijft Joost Bijleveld die nog met moeite een kaartje heeft veroverd. Zijn vrouw Jane kon indertijd Karla DeVito goed nadoen.
Ingrid van Steenhoven gaat er ook naar toe en heeft gehoord dat het nummer ’Paradise by the dashboard light’ zeker opgevoerd wordt en misschien wel dertig minuten zal duren. Dat wordt dan een aanslag op het uithoudingsvermogen. En wat dat voor het honkbalverslag zal betekenen hoopt zij in Amsterdam te ontdekken.
Te Gast 10: Ingrid van Steenhoven
Bossche bollen en de etiquette.
Alice Dekker heeft onlangs in Den Bosch een echte Bossche Bol gegeten. ( Eten & drinken 13)
Zij pakte de met slagroom gevulde chocoladesoes in haar handen en hapte erin. Dat gaf , schrijft zij, ’vet gekledder’. Stamgasten in dit Bossche etablissement wezen haar erop, dat een Bossche bol met mes en vork dan wel met mes en lepel moet worden gegeten. Het schijnt zelfs zo te zijn dat nieuwe werknemers bij Van Lanschot Bankiers in Den Bosch tijdens een introductiecursus les krijgen in het eten van een Bossche Bol.
Horatius & Ars Poetica
Eerder plaatste ik drie gedichten onder de titel Ars Poetica naar het werk van Horatius. Arthur van Schendelen wees mij op de site De Contrabas (vertaalde poëzie) waarin ondermeer een gedicht is opgenomen van de Spanjaard Juan Ramón Barat Dolz. Vertaling Fa Claes.
Ars Poetica
Ik schrijf verzen. Dat beken ik. Verzen
van alle kleur en vorm.
Niet ontcijferbare zoals Egyptische
hiërogliefen. Doorzichtige.
Verzen met slecht humeur. Slijmerige verzen.
Verzen die doodgaan van liefde.
Met tranen doorkneed.
Overdekt met schaduw. Ik schrijf verzen
die aan strikte metrische controle onderworpen zijn.
Of ongedisciplineerde gelijk vogels.
Hermafroditische verzen.
Voor alle soorten publiek.
Pathologisch depressieven.
Economisch beklagenswaardigen.
Verzen schrijf ik. Dat beken ik. Hoewel
ze nergens toe dienen
En eindigen zoals ik opgevreten
door de hardnekkige mot van de vergetelheid.
Pagina 30 van 33