Reizen (385)


Gelige huizen en bombastische kerken

(Door Rolf Weijburg)

Omdat Napoleon geld nodig had om zijn acties in Egypte te financieren, werden rijkdommen uit de Maltezer kerken weggehaald en verkocht of geveild. Toen de grote Karmelietenkerk in Mdina aan de beurt was, werd het de Maltezers te gortig. Er brak over de hele archipel een opstand uit. Het Franse garnizoen in Mdina overleefde het niet, maar in Valletta hielden de Franse soldaten stand.
      Op zustereiland Gozo gaven de 217 Fransen die zich hadden teruggetrokken in de Citadella, het huidige Victoria, zich op 28 oktober 1798 over zonder dat er een schot werd gelost. Met Malta nog steeds bezet, greep Gozo zijn kans en riep het met steun van Sicilië de onafhankelijkheid uit.

La Nazione Gozitana was geboren!

Het duurde nog twee jaar tot de Fransen op Malta de aanhoudende belegering van de Maltezers, die inmiddels de hulp hadden gekregen van de Britten, niet meer konden weerstaan. Op 2 september 1800 gaf Frankrijk zich over. Ongeveer 20.000 Maltezer burgers hadden tijdens het twee jaar durende beleg het leven gelaten.
      De Britten namen de boel over en haalden ook Gozo weer bij de les.
Gozo’s onafhankelijkheid had twee jaar geduurd …  

In 1987, in het toeristenkantoor in Valletta, was er weliswaar geen twijfel over de onafhankelijkheid van Gozo, maar het was toch een hele tour om iets op het eiland te kunnen huren. Na diverse bezoekjes en veel heen en weer gebel was het dan eindelijk gelukt: we konden een week een huisje huren in het dorp Kercem, niet ver van de “hoofdstad” Victoria. De eigenaar, Mr. Dingli zou ons bij aankomst in de Gozotiaanse haven Mgarr komen ophalen.
      De “Melitaland” vertrok met een halfvolle lading auto’s, vrachtwagens en passagiers vanuit Cirkewwa in het uiterste noorden van Malta. We voeren over een rustige zee langs de westkust van Comino en Cominotto, de twee eilanden die tussen Malta en Gozo liggen.
      De wateren tussen deze twee eilanden met hun grillige kusten, waren ideale schuilplaatsen voor Turkse en Arabische piraten en in de 16 en 17e eeuw kon je niet zo maar van Malta naar Gozo varen. Menig schip viel er ten prooi aan de piraten. De Ridders bouwden ter bescherming van de scheepvaart Comino Tower aan de steile noordwestelijke kust van Comino tegenover Cominotto, dat tot op de dag van vandaag nog de omgeving domineert.

CominoTower

Er woonde toen, in 1987, nog een vijftiental mensen op Comino, zo zei men, maar toen we er tien jaar later rondliepen waren er nog maar drie over.
      In de zomer wordt het druk op Comino.

Cominotto

Het Comino Hotel, één van de weinige gebouwen en het enige hotel op het eiland, draait dan overuren en op het beroemdste stukje strand en water van heel Malta, Blue Lagoon aan de noordkust, ziet het dan zwart van de mensen. Maar de rest van het eiland blijft leeg.

Mgarr

Na  een uurtje varen  legden we aan in de haven van Mgarr. We pakten onze tassen en gingen aan land. Mr. Dingli had ons snel gespot. We namen plaats in zijn rammelende Ford Cortina en trokken met veel geraas de helling op, Gozo in.
      Mr. Dingli was een wat gezette man van, pakweg, achter in de vijftig. Zijn Engels had een Italiaanse tongval en terwijl hij de Cortina over de bochtige weggetjes stuurde gaf hij al wijzend commentaar op alles wat er zoal aan ons voorbijtrok.
      “Daar zie je een winkel met redelijke prijzen, je kan er goed inkopen doen, het zijn mijn vrienden.”of “Dat is een veel te dure plek, ik ga er nooit heen”en “Dat café zou ik maar niet bezoeken, als ik jullie was. Ik kom er nooit”. Maar ook “Die weg moet je nooit nemen, de mensen daar zijn niet vriendelijk.”en “Dat is de mooiste kerk van het land.” Af en toe stopte hij om zijn verhaal te kunnen afmaken voordat we bij het volgende vermeldingwaardige punt aan zouden komen.
      Het was duidelijk dat Mr. Dingli zo zijn voorkeuren had. Later begrepen we dat heel Gozo met onzichtbare grenzen was bedekt. Waar je je drankje dronk of je inkopen deed, naar welke kerk je ging en op welke partij je stemde en voor welke voetbalclub je was natuurlijk, het was allemaal heel belangrijk. Op Gozo moest je op je tenen door het sociale leven lopen.
      Het huis in Kercem was simpel, rudimentair zelfs, maar het had een fantastisch dakterras met uitzicht over het hele eiland. We bleven een week.

Uit mijn notitieboekje:

 
Zondag 14 Juni 1987

Gozo is gehuld in vlaggen. Vanaf de citadel van Victoria zie ik tientallen vlaggen wapperen boven het prachtige uitzicht van tafelbergen en dorpen. Victoria zelf lijkt verlaten op dit hete middaguur. Anders dan op Malta hangen hier rieten matten voor de ramen en zitten de sleutels gewoon in de voordeuren. In een bar staren drie oude heren in stilte naar de tegelvloer.

‘s Ochtends nog waren de wegen gevuld met Ford Anglia's en Morris Minors die hokkend en ploffend hun zondagstochtjes maakten. Pa achter het stuur, het rechter armpje tevreden uit het raam en de rest van de auto vol met de rest van de familie, hobbelen ze naar familiefeestjes en picknick plekjes.

We komen ze hier en daar tevreden lunchend tegen als we door het vredige landschap lopen. Langs de restanten van een Romeins aquaduct. Langs velden met courgettes, tomaten en aardappelen. Door stille plaatsjes met namen als Gharb, Birbuba en San Lawrenz, vol gelige huizen en bombastische barokke kerken. Afdalend naar Dwerja Bay waar midden in de baai een eilandje ligt dat vroeger begroeid was met een bepaald soort paddenstoel die werd gebruikt in de strijd tegen dysenterie en aambeien. De paddenstoelen zijn verdwenen maar de naam is gebleven: Fungus Rock.

“Fungus Rock”, 1987, tekening Rolf Weijburg

Via een pad tussen terrassen waar graan al geoogst is en komkommers nog moeten groeien en verderop langs amandel en vijgenbomen, lopen we terug naar huis. We komen voorbij de als mystieke tempels in het eiland uitgegraven steengroeven bij Ghajn Abdul. Hier wordt het gelige zachte kalksteen in rechthoekige blokken uit de grond gesneden om later overal op Gozo weer zodanig te worden opgestapeld dat er in gewoond, aanbeden of geparkeerd kan worden.

's Avonds in Fontana wordt Jezus aan het kruis door de straten gedragen en maakt vuurwerk klappen zoals ik ze nog nooit gehoord heb. De straten zijn vol op z'n zondags geklede mensen, lachende kinderen, confetti en serpentines, gebak, ice cream, frisdrank en bier. Als een soort kermis zonder kermis. Gillende keukenmeiden en kleurenregens worden overheerst door die enorme, met duizenden lampjes volgehangen kerkgevel waar Jezus uiteindelijk in thuiskomt. Het is het feest van The Heart of Jesus, één van de vele religieuze feesten, de Festas, die Malta rijk is. Ieder dorp heeft wel zijn eigen patroonheilige, met zijn eigen dag waarop het festa wordt gevierd en het normale leven tot stilstand komt.

Als we teruglopen begint boven in de straat een band te spelen. Flarden muziek worden met de wind meegevoerd over het kapotte glimmende asfalt tot in de verlaten straatjes van Kercem waar zowel de Teenager's Bar als Bar Manini nog open zijn maar waar de enkele bezoekers allang niet meer praten.

 

Maandag 15 Juni 1987

In de deuropeningen van de huizen op weg naar Victoria zitten kant klossende vrouwen. De kooitjes aan de muren zijn bevolkt met putters, kanaries, sijsjes en zelfs een roodborstje.

Langs de weg naar Ta'Cenc staat een huis dat "God Bless Australia" heet. Andere huizen heten Sydney, Madonnina, God Bless Home of gewoon Ma Maison.

Bij Ta'Cenc zijn geen huizen. Op de winderige desolate vlakten dwarrelen afgeworpen slangenhuiden in de wind. Aan de rand van de vlakte vallen kliffen 150 meter recht naar beneden de zee in. Hier staan geen vissers ingeklemd tussen de zware golfslag en de torenhoge kliffen rustig een dagje te hengelen zoals we aan de noordkust in de buurt van Marsalforn zagen waar ze aan lange touwen zó vanaf de kliffen de afgrond in roetsjen. Maar misschien waait het daar wel te hard voor.

Hangend tegen de wind lopen we over een smal paadje langs de steile afgrond richting Xlendi. In Xlendi stormt het. Het is er koud en verlaten De terrasjes die hier waren, zijn inderhaast weggehaald. De golven, hoog opgestuwd als ze door de storm de lange smalle baai van Xlendi worden ingedreven, slaan tegen de huizen. Snel de rotsen op naar huis.   

“Ghawdex (Gozo)”, 1996, 40x50 cm, kleurets Rolf Weijburg

 

 

 

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

 KliHIER voor alle afleveringen

 

 

 

 

 

 

Najaar 1995

Een Olifantenbot

Godfrey heeft het niet op olifanten. 
       ‘Ze kunnen heel agressief worden. En dan moet je echt maken dat je weg komt’.


         

De weg door de Savannen is onverhard en slecht. Kuilen, stenen. Soms moeten we rotsen op de weg ontwijken. 
      Zebra’s zien we, herten, impala’s , giraffes, bisons en gnoes. Apen, veel apen. 
Bij een waterplaats een enkele leeuw. Struisvogels. Arenden.

     

En dan zijn er die zwarte olifanten. Ze steken af en toe de weg over. 
      
Als ze blijven staan blijft Godfrey ook staan. Hij laat een ruimte open van zeker 50 meter. Neemt nauwkeurig de weg op en taxeert hoe hij weg kan rijden als een olifant ineens op de auto zou willen afrennen.
      Godfrey komt uit het kleine stadje Victoria Falls in Zimbabwe. Vlakbij de beroemde watervallen.
 
In het koloniale witte Victoria Falls hotel had ik hem ontmoet. Ik wilde naar Botswana, Namibië en Zambia en zo weer terug naar Zimbabwe.
        Bovendien moest ik ontdekken of hier inderdaad het enige vierlandenpunt  ter wereld bestaat. 

      (Zie: Reizen 75)
Godfrey had de juiste auto en wilde dolgraag een leuk bedrag verdienen.
      ‘We moeten wel improviseren’, zei hij. ’Bij die grensovergangen doen ze soms behoorlijk vervelend’.

BASTARDS. BLOODY BASTARDS  

           

Dat bleek direct bij de grensovergang Kazungula tussen Zimbabwe en Botswana. 
      De auto moest door een plas met desinfecteringsmiddel rijden en wij moesten daarna in een bak met datzelfde spul gaan staan. Achter ons kwam een auto met een Botswaans kenteken. De chauffeur mocht over een ander deel van de weg gewoon doorrijden.
      ‘Ze zijn een beetje gek hier’, zei Godfrey. 
      ‘Alle buitenlanders moeten door die bak rijden, maar hun eigen mensen niet. Die kunnen kennelijk niets oplopen. 
'Bastards, zei hij.'Bloody bastards.’

We rijden in Botswana door het Chobepark. In de Chobe Game lodge kunnen we logeren voor 300 US $. Per persoon!
      Een krankzinnig hoog bedrag. Een gemiddeld jaarsalaris in dat land. 
We kunnen ook de ‘Koninklijke suite’ nemen voor 2.500 US $. Daar hebben Richard Burton en Elizabeth Taylor nog geslapen’, meldt de portier trots. 
      ’Er staat een foto van hen op de kamer’.

‘Zie je wel’, zegt Godfrey. ’Ze zijn gek die Botswanen. Hartstikke gek’. 
      
We kunnen uiteindelijk voor niet meer dan 15 US$ p.p. terecht in een hotelletje in Kasane. Een zeer armoedig stadje met heuse krottenwijken. Als Botswana inderdaad het rijkste land van zwart Afrika is, dan is die rijkdom aan Kasane voorbijgegaan. 

GEOGRAFISCH FENOMEEN  

De Caprivi-strip is een geografisch fenomeen. Tot de eerste wereldoorlog was Namibië Duits Zuidwest Afrika. De Duitsers hadden ook Tanganyika (globaal het huidige Tanzania) in hun bezit. 
      In hun koloniale expansiedrift wilden ze dwars door Afrika een corridor maken, zodat je voortdurend over Duits grondgebied van de ene kolonie naar de andere kon gaan. Ze ruilden Zanzibar voor de Caprivistrip en kregen er Helgoland ook nog bij. 
      Het is ze overigens maar ten dele gelukt omdat de Brit Cecil Rhodes het hen onmogelijk maakte.

EEN ILLEGAAL BOTJE

DRIJVENDE BAR & KROKODILLEN 


(Eerder geplaatst 26-06-'08)

Ontmoetingen in de lucht: 

1. Jevgeni, een Oezbeek
2. Mira, een Zuid-Afrikaanse
3. Harald, een Noor
4. Ilse, een Vlaamse
5. Jolande, een Hollandse
6. Joe, een Samoaan


Ontmoetingen in de open lucht:

1. De kapitein, een Montenegrijn
2. Salomon, een Mozambikaan
3. Meri-Tuuli, een Finse 
4. Lama Tsultrim, een Bhutanees
5. De viskoopster, een Malta-ganger
6. Marco, een Boliviaan
7. Dominee Kiss, een Hongaar in Roemenië
8. Mevr. Sobolovic, een Joegoslavische
9. Uncle Basil, een indiaan in Guyana
10: Boris, een Siberiër
11: Mr. Omar, een Soedanees
12: Arvid, een Gotlander
13: Mr. T.F. Keohane Jr. een Yank
14: Stefan, een tovenaar
15: De Museumdirecteur, een Mauritiaan
16: Godfrey, een Zimbabwaan

 

 

 

Fier symbool van zelfstandigheid


(Door Rolf Weijburg)

De Britten die de Fransen waren opgevolgd als heersers over Malta, waren zich bijzonder bewust van het strategisch belang van de kleine archipel. Ze bouwden verder aan de verdedigingswerken en breidden de havens uit met grote scheepswerven. Na de opening van het Suezkanaal groeide de Maltezer hoofdstad Valletta uit tot één van de belangrijkste havensteden in het Middellandse Zeegebied. Een essentiële stopplaats voor schepen op de routes naar India en het Verre Oosten waar reparaties konden worden uitgevoerd en proviand, goederen en diensten konden worden ingekocht. Malta én de Britten profiteerden daarvan.
      Maar diezelfde strategische ligging en formidabele havens zorgden er, óndanks diezelfde kapitale verdedigingswerken, voor dat Malta in de Tweede Wereldoorlog heviger door Duitse en Italiaanse bommenwerpers werd gebombardeerd, dan welk ander doel ter wereld ook.
      Maar Malta gaf zich nooit gewonnen. Voor de getoonde moed ontving de burgerbevolking het George Kruis van de Britse koning George IV, dat sindsdien de vlag van Malta siert.

 

Valletta

Malta werd in 1964 onafhankelijk van Groot-Brittannië, eerst nog als Commonwealth Nation met Koningin Elizabeth II als symbolisch staatshoofd, maar sinds 1974 is het land, na een door de socialistische premier Dom Mintoff geïnitieerd referendum waarin het gros van de bevolking vóór afschaffing van de monarchie stemde, een Republiek.


Ik liep de hoofdstad van de kersverse Republiek in. Tussen de uitgebreide verdedigingswerken, de bastions en de stadswallen vond ik een rechthoekig stratenplan van hoge gelige huizen van wel zes, zeven, acht verdiepingen hoog.  Arabische erkers hingen als zwaluwnesten aan de gevels terwijl op iedere straathoek een katholieke heilige waakte. Kerken genoeg, prachtige gebouwen te over.
      In de rechte straten waren winkels merchants of retailers  en ze droegen namen als Grech, Cassar, Zappa of Muscat.


“Home: Valletta, Malta”
(Kleurets Rolf Weijburg, 2003; 50x60 cm)

Ook de oude Engelse vrachtwagens droegen namen. Ave Maria, Bruce Lee of Ghadaffi stond er in sierlijke letters op motorkappen geschilderd.
      Het verkeer reed aan de linker kant van de weg en werd door Bobby’s geregeld.
Rode telefooncellen en pillarbox brievenbussen maakten de herinnering aan de Britse kolonisator compleet.

Aan de randen van de stad veranderden veel zijstraten in steil aflopende trappen vaak met treden met een lagere en diepere stap dan gebruikelijk, dit om het trappenlopen voor soldaten in zware bepakking of zelfs ridders in zware harnassen te vergemakkelijken. Valletta was gebouwd voor verdediging. Nu zag ik in het zwart geklede dames de trappen afdalen op weg naar zware deuren met handjes en leeuwen als kloppers.
      Vanaf de zuidelijke muren van dit geweldige gefortificeerde schiereiland, had je grootse uitzichten over Senglea, Vittoriosa en Kalkara, The Three Cities die als vingers naar Valletta wezen en werden omzoomd door havens, scheepswerven en dokken met enorme zeeschepen die uittorenden boven de beige-gele gebouwen.

Op het ronde Tritonplein, vlak bij de grote Valletta poort die toegang bood tot de stad, was het Valletta busstation. Het plein stond vol met vijftigerjaren bussen.  Het waren groene gevaartes met een voorkant als een jukebox en het interieur van een kerk, er waren er geen twee gelijk. Chroom en disco lampjes buiten en stemmige kaarsverlichting met Mariabeeldjes binnen.
      Handgemaakte carrosserieën leken het wel, als ware het kermisattracties. Heel Malta werd doorkruist door honderd  busroutes met deze oude vermoeide vehikels die steunend en puffend zwarte wolken over het landschap kuchten .


“Transport Pubbliku ta’Malta”(Kleurets Rolf Weijburg 1994, 37x52 cm)

Ik ben na die eerste keer nog diverse keren naar Malta terug geweest en heb de eilanden langzaam zien dichtslibben met bebouwing, wegen, toeristen en vooral auto’s.
      De oude bussen zijn vervangen door nieuwere die niet eens meer groen zijn. Auto’s zijn Japans  of Italiaans of Frans en de vrachtwagens hebben hun namen verloren. The Vincent’s House is afgebroken, Marco is naar Australië geëmigreerd en Bugibba lijkt nu aan de Costa Brava te liggen.
      Nadat Malta zich in 2004 bij de EU aansloot zijn de fraaie Maltezer Pondbiljetten vervangen door Euro’s. De rode Britse telefooncellen zijn onnodig geworden door de mobiele telefonie en, zo goed als verdwenen. De Britse brievenbussen zijn vervangen door bussen van een eigen Maltees design.

Maar Valletta, de kleinste hoofdstad in de Europese Unie,  blijft het fiere symbool van zelfstandigheid. Een onneembare vesting omringd door grandioze uitzichten over de meedogenloos oprukkende verandering.

 

 

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

 KliHIER voor alle afleveringen

 

 

 

 

 

 

 

De Walgvogel van de Admiraal

 


Zomer 1996

Een aandoenlijke dodo

Wij zijn die ochtend de enige bezoekers in het scheepvaartmuseum van Mahébourg, een stadje op Mauritius, eiland in de Indische Oceaan. 
      Een mooi museum in een vorstelijk pand, dat daar door de Nederlanders is opgericht.
Je vindt er prachtige oude scheepswrakken, kaarten en mappen -o.a. van Abel Tasman- , schelpen , beeltenissen van Paul & Virginie, de Romeo & Julia van het zuidelijk halfrond en fossielen van vissen.
      En uiteraard zijn er reconstructies van dodo’s, het nationaal symbool van dit eiland.
Overal vind je souvenirs met de –vermeende – afbeelding van deze vogel, die alleen op Mauritius voorkwam. 
      Een wat onbeholpen, aandoenlijke dikke vogel met een rudimentaire staart en onderontwikkelde vleugels. 
De vogel die uiteraard niet kon vliegen, stierf uit in de zeventiende eeuw. 
      Dat gebeurde door de activiteiten van de Nederlanders, die toen de scepter zwaaiden op het eiland.

Alice in Wonderland  

Onzin; grote onzin  


Ontmoetingen in de lucht:
 

1. Jevgeni, een Oezbeek
2. Mira, een Zuid-Afrikaanse
3. Harald, een Noor
4. Ilse, een Vlaamse
5. Jolande, een Hollandse
6. Joe, een Samoaan


Ontmoetingen in de open lucht:

1. De kapitein, een Montenegrijn
2. Salomon, een Mozambikaan
3. Meri-Tuuli, een Finse 
4. Lama Tsultrim, een Bhutanees
5. De viskoopster, een Malta-ganger
6. Marco, een Boliviaan
7. Dominee Kiss, een Hongaar in Roemenië
8. Mevr. Sobolovic, een Joegoslavische
9. Uncle Basil, een indiaan in Guyana
10: Boris, een Siberiër
11: Mr. Omar, een Soedanees
12: Arvid, een Gotlander
13: Mr. T.F. Keohane Jr. een Yank
14: Stefan, een tovenaar
15: De Museumdirecteur, een Mauritiaan

 

 

Een kapotte voorruit

De weg van Szigetvar naar Vásárosbéc in het zuidwesten van Hongarije is niet zo best. De laatste paar kilometer gaan over een zand-en stenenpad vol kuilen, drempels en verzakkingen, door plassen en gaten. Hoewel twee auto’s elkaar nauwelijks kunnen passeren raast de plaatselijke bevolking met onvoorstelbare snelheden over dit pad. 
      Dat doet niet alleen veel stof opwaaien; het zorgt ook voor steenslag.
Gevolg: Een barst in de voorruit van mijn Citroen XM. Zo’n vijftien centimeter.

Je kunt dan twee dingen doen. Ter plaatse proberen een reparatie te laten verrichten of wachten tot je weer thuis bent. Ik koos voor ’t laatste, maar moest de weg toen nog een aantal malen rijden.
      Gevolg: de barst werd steeds groter. Bij vertrek een halve meter; bij thuiskomst over de hele breedte van mijn ruit (Foto boven).
Ik nam contact op met Autotaalglas. Al de volgende dag kon ik terecht bij het dichtstbijzijnde filiaal op een industrieterrein in Hoogvliet. 

Ik kwam daar ‘s middags om één uur en werd geholpen door Stefan. Een zeer energieke man met getatoeëerde armen. Hij was vrij klein, had weinig haar en een gedrongen postuur. Precies Wesley Sneijder. Dat vond hijzelf trouwens ook. Maar ‘die tuinkabouter’ stond wel terecht in de basis van het Nederlands elftal. Dat vonden wij allebei.


Stefan was een vakman. Een soort tovenaar. Dat was vanaf het eerste begin duidelijk. 
      Ook was duidelijk dat de voorruit vervangen van een Citroen XM (1997) meer dan een routineklusje was. De grote ruit was er nog op een ouderwetse manier in gelijmd en de lijst moest behouden blijven, want die was niet voorradig. 



Er werd gesneden, geslepen, gezaagd, geboord, geduwd en getrokken. Toen om twee uur een volgende klant kwam voor een nieuwe ruit, was de mijne er nog steeds niet uit. Vanaf dat moment ging Stefan in looppas van de ene naar de andere auto, beantwoordde telefoontjes, rookte shagjes en maakte geintjes met andere automobilisten die sterretjes in hun voorruit hadden. 
      Om drie uur kwam een volgende klant voor een nieuwe ruit, zodat Stefan vanaf dat moment zijn aandacht op drie auto’s moest richten. Hij werd er geen moment zenuwachtig van. En ach die Wesley Sneijder zou het wel goed doen op het wereldkampioenschap. Maar hij moest ook niet al te goed worden, want Stefan was getrouwd met een Braziliaanse. En ja: ook bij dat voetbal moest hij zijn aandacht op twee teams tegelijk richten. Hij sprak trouwens behoorlijk goed Portugees. Zei hij.
      Ik geloofde hem onmiddellijk.

        

Nog voor vijf uur zat mijn nieuwe voorruit erin. Ik hoefde maar de helft van mijn eigen risico af te dragen. En alle vignetten die ik de afgelopen jaren op mijn voorruit had geplakt -Tsjechië, Slowakije, Slovenië (2x), Oostenrijk (2x) en Zwitserland (2x)- was ik ook kwijt.

(Eerder geplaatst: 06-06-'14) 

 

Ontmoetingen in de lucht: 

1. Jevgeni, een Oezbeek
2. Mira, een Zuid-Afrikaanse
3. Harald, een Noor
4. Ilse, een Vlaamse
5. Jolande, een Hollandse
6. Joe, een Samoaan


Ontmoetingen in de open lucht:

1. De kapitein, een Montenegrijn
2. Salomon, een Mozambikaan
3. Meri-Tuuli, een Finse 
4. Lama Tsultrim, een Bhutanees
5. De viskoopster, een Malta-ganger
6. Marco, een Boliviaan
7. Dominee Kiss, een Hongaar in Roemenië
8. Mevr. Sobolovic, een Joegoslavische
9. Uncle Basil, een indiaan in Guyana
10: Boris, een Siberiër
11: Mr. Omar, een Soedanees
12: Arvid, een Gotlander
13: Mr. T.F. Keohane Jr. een Yank
14: Stefan, een tovenaar 

 

 

Subcategories

Domar: Noord Bangladesh