Beelden

 
LATEN WE HEM S. NOEMEN

 

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Hij houdt niet van enige bekendheid. Keek vroeger wel eens naar zo'n teeveeprogramma waarin bijzondere mensen worden getoond, zij die een beetje buiten de normale paden opereren. Hij was daar zeker één van, maar hij wilde met die teevee niks van doen hebben. Hij leefde buiten de paden en dat was soms al moeilijk genoeg. Bovendien had hij een handicap en dus vonden de meeste mensen hem zielig. Hijzelf niet. Het was bijna onmogelijk om met die handicap een normale baan te vinden, dus verzon hij er één.
      Hij woonde in een natuurgebied waar nogal veel mensen kwamen wandelen en het was hem opgevallen dat heel veel van die mensen totaal sjachrijnig de natuur tegemoet traden. Door gesprekken met die lui was hij tot een soort conclusie gekomen: verreweg de meeste mensen houden helemaal niet van wandelen in de natuur, slechts een minderheid. De meesten doen het uit een soort verplichting, je moet wat.
      Hier ging H. nu op inspelen. Hij kocht een lange jeep die op accu's reed en vervoerde iedere dag mensen door die natuur. Drank was aan boord, want zonder drank is de natuur heel vaak saai. De fatale combinatie van natuur en wandelen was geslecht. Na afloop nodigde hij zijn gasten bij hem thuis uit om een kop soep te gebruiken. Ook hier ontdekte hij dat de meeste mensen niet van koken hielden en daar had hij zo zijn oplossing voor.

 

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 


KOBUS ÉÉNTAND

  
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

 

                                                               Was hij een zonderling

                                                                      Ja dat was hij

                                                                      En dat wist hij

                                                                 Hij vond het niet erg

                                                                   Je moest toch wat

                                                        Zelden sprak iemand tegen hem

                                                                  Gaf niks vond hij

                                                        Dan hoefde hij ook niks te zeggen

                                                             Gooide hij ooit iets weg

                                                                  Nooit deed hij dat

                                                                    Hij kon het niet

                                                          Hij had toch een grote zolder

                                                 Op het laatst woonde hij in een caravan

                                                                   Bij zijn eigen stolp

                                                             Omdat de stolp te vol was

                                                                 Toen ging Kobus dood

                                                                    Erg alleen, dat wel

                                                               Ook dat vond hij niet erg

                                                                   Je moest toch wat

                                                                  Maar nu die spullen

                                                               Spullen die niemand wil

                                                                   Ik neem een foto

                                                                   Je moet toch wat

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

WAARNEMINGEN

  
(Door Peter Flik, phtosooph te Hongarije)

Van Geert Mak geleerd: je kan de toestand in een bepaald land goed aflezen van soms zeer simpele waarnemingen. Geert kan de economische toestand duiden op grond van het kijken hoe de kinderwagens eruit zien. Zo beschrijf ik nu de toestand in drie landen van Europa op grond van een treinreis van Boedapest via Bratislava in Slowakije naar Praag in Tsjechië. 

      Men stapt in op een klassiek negentiende eeuws station in de hoofdstad van Hongarije. Mooi van opzet, maar tot op de naad vervuild. Als de trein zich in beweging zet, begeef ik me naar de restauratiewagen. Men heeft een menukaart en ik wil daar iets uit kiezen. Het meeste dat ik aanwijs is er helemaal niet. Uiteindelijk blijkt dat er maar twee gerechten aanwezig zijn en dat kan het personeel geen ene reet schelen. Ook de conducteur doet precies mee om de landerigheid en lusteloosheid van Hongarije goed aan te wakkeren. Hij bekrast met een slecht werkende balpen de plaatsbewijzen, roept nooit iets om, heeft daar eenvoudig geen zin in.
      Diverse keren staat de trein op en enkel spoor een aantal minuten stil. Ik heb ooit van een spoorwegman gehoord dat als zoiets op een enkel spoor gebeurt en daarna komt er geen dubbelspoor, dit te maken heeft met achteloosheid. Iemand zit te bellen of ergens buiten te roken en vergeet het sein op groen te zetten.
      De snelheid is er één van de vorige eeuw. Honderden jaren onderdrukking eerst door de Turken, daarna door de Oostenrijkers, dan door de Duitsers en toen nog eens door de communisten hebben zo hun sporen achtergelaten in Hongarije.

      Dan komt Bratislava en de sfeer verandert. Er wordt nu wel iets omgeroepen, maar omdat de microfoon van de conductrice stuk is kan je haar niet verstaan. Er wordt koele witte wijn aan boord gebracht en de snelheid van de trein wordt opgevoerd. Buiten is goed te zien hoe armoedig dit land buiten de steden moet zijn. Verveloze huizen, in elkaar gevallen gebouwen en domme grafiti. Het personeel is vriendelijker dan in Hongarije.

      De overgang van Slowakije naar Tsjechië is meer dan zichtbaar. We gaan een welvarender land binnen, de trein gaat 160 kilometer per uur rijden en aan alles is te merken dat Duitsland niet meer ver weg is; we worden in drie talen welkom geheten en elk station wordt omgeroepen. Als klap op de vuurpijl verschijnt er een uit operette weggerukte dame die gratis koffie namens de trein aanbiedt. De slappe lach ligt op de loer.

 

 

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

  
IN EIGEN GLAS VERDRONKEN

  (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

Was hij eigenlijk wel sympathiek? Als je hem maar zijn gang liet gaan wel, maar werk hem niet tegen. Vanaf het begin zat alles meteen mee: geld genoeg van voorouders die iets in Indië hadden opgezet. Werken hoefde hij nooit. Toen hij twintig werd nam hij een besluit: alleen dat doen waar je plezier in hebt en onaangenaamheden vermijden.
      Zijn eerste projekt was het wonen tussen de varkens. Verhuurde zijn grote huis en trok in bij de dieren. Dit loste meteen ook een ander probleem op. Geen vrouw zou ooit bij hem intrekken en als dat onverhoeds wel mocht gebeuren dan was het een bijzondere mens. Er kwam nooit iemand. Varkens hebben een hekel aan televisie, ze hebben dus wel degelijk een goede smaak, en hij schafte er nooit één aan. Las geen kranten en luisterde ook niet naar de radio.
      Koken was voor hem een fluitje van een cent; hij maakte éénmaal per maand in de grote pan een maaltijd. Die maaltijd begon als soep en na drie dagen begon hij die soep te verdikken met aardappelmeel en rijst. Wederom na drie dagen voegde hij zoveel water toe dat er weer een soort soep ontstond. Dit systeem ging de hele maand zo door. Alles kon je er in gooien, rookworsten, vissen, garnalen. Ook hier kwam weer een voordeel om de hoek kijken. Er kwam never iemand eten. Ging hij uit? Niet veel maar als hij uit ging was het naar kermissen en dan speciaal een bezoek aan spookhuizen, hij kon er niet genoeg van krijgen.
      Toen Gerrit, want zo heette hij, dertig werd nam hij weer een besluit. Hij verliet de varkens en ging zijn grote huis bewonen. Dit huis liet hij ombouwen tot het grootste spookhuis ter wereld. Geraamtes, doodskoppen, bloedende bedelaars, open wonden, stank van rottend vlees. Hij bouwde iedere dag meer kamers. De naam: Onheil. De aantrekkelijkheid van zijn projekt bezorgde hem beroemdheid in gans Europa. Tienduizend bezoekers per jaar. Zo af en toe ging er wel eens iemand van schrik dood in zijn huis, maar dit trok op den duur steeds meer bezoekers.

 

      

 

Toen hij veertig werd, en inmiddels flink aan de drank, kwam hij op het idee om in een glas wijn te gaan wonen. Huurde een architect in die een huis in de vorm van een glas wijn ontwierp. Er werd een openingsfeest georganiseerd en Gerrit sprong op die avond vanaf tien meter hoog in het zwembad dat tot de nok gevuld was met Chablis. Was gewoon vergeten dat hij nooit zwemles had genoten en verdronk in het zicht van bijna iedereen binnen een paar minuten.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 
OERSOEP

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

Ik ben dol op wetenschapsbijlages van onze kranten. Snap er vaak heel veel niet van, maar dat maakt me nieuwsgierig. Soms blijft iets bij me hangen; bijvoorbeeld dat er een rechtstreeks verband kan worden gezocht tussen het onderzoeken van de macrokosmos, het heelal dus, en het onderzoeken van de microkosmos, de wereld van de atomen en nog kleinere delen. Het Higgsdeeltje! Door mij steevast het zoeken naar de oersoep genoemd.
      Nu is het wel zo dat die onderzoeken niet echt gratis zijn, er gaan miljarden en miljarden mee gemoeid om bijvoorbeeld beelden vast te leggen van ons zonnestelsel enige tijd terug: zo'n miljard lichtjaren. Voor alle duidelijkheid lichtjaren zijn afstanden. Het licht verplaatst zich per seconde 300.000 kilometer, een jaar heeft 31.622.400 secondes. Ruw berekend is dat in één jaar een afstand van 9 miljoen kilometer. Onze huis-tuin en keukenmachines kunnen de laatste vermenigvuldiging niet aan: 1 miljard maal 9 miljoen kilometer!

      Maar goed om die beelden van ons heelal van zoveel jaar terug te kunnen vastleggen sturen we raketten de lucht in, laten de grote Hubbletelescoop kijken naar de randen van het heelal en krijgen dan af en toe een foto van de oersoep. En zoals ik zei: dat kost veel geld. Ik heb een foto van de oersoep kunnen maken voor 2 euro 95! Ik deel het geheim met U. Mijn vrouw verft heur haar met Henna en spoelt na enige tijd heur haar uit in de badkuip. Van die neerslag maak ik dan een foto. De oersoep in huis.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën