Beelden

 SCHAAMTE

  

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Het was avond en ik had net koffie gezet. Op de achtergrond stond de teevee aan. 
Ja op de achergrond, dat gebeurt de laatste jaren steeds vaker, eigenlijk ben ik op weg om hem nooit meer aan te doen. Zoveel narigheid en kleurloosheid begint me te veel te worden.
      Maar op de één of andere manier was Jantje Smit al uren aan het zingen, nou ja als we dit zingen kunnen noemen. Ahoy zat vol, voornamelijk met dames die nat werden van onze Jantje. 
En dan gebeurt het; ik loop naar het toestel om dit zingzeuren de das om te doen, maar het duurt even voor dat ik de afstandsbediening kan vinden. Batterijtjes op, dat zal je altijd zien. 
Voordat ik besluit het apparaat met de hoofdkraan tot zwijgen te brengen hoor ik onze Jantje ( vooruit, ook jouw Jantje) de volgende zin uitkramen:

De zomer begon
Toen ik zag wat ze kon
Dit hoor ik niet goed, was mijn eerste gedachte.
      Maar dankzij de alomtegenwoordige tekstluiheid worden die zinnen soms wel twintig keer herhaald.
En ja hoor hij zong het echt.
      Niet wat ze precies kon, dat moest je zelf maar invullen.

Zelf dacht ik dat ze kon girotellen, maar dat zal het wel niet geweest zijn.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

KULTUURVERSCHILLEN
Ik wen er maar niet aan hier in Hongarije. Gebeurt er iets raars, dan komt steevast de wending, uitgesproken door diegene die je erover aanspreekt: Ja jôh, dat zijn nu eenmaal de kultuurverschillen. Ik zal een voorbeeld geven. Wilde iets laten drukken in de eerstvolgende grote stad hier in de buurt, Szigetvár. Wist de drukker niet te vinden en vroeg een inlichting in de plaatselijke boekhandel. Het meisje wijst naar de overkant van de straat en zegt: daar bij het witte hek. Als ik even later het hek benader is dat hek op slot. Terug naar het meisje. Het hek is op slot, breng ik naar voren. Ja, zegt het meisje, de drukker is dood... Maar waarom stuur je mij dan naar een dode drukker, vraag ik. Zij zegt alleen maar dat je het nooit kan weten. Ja jôh, daar gaan we weer. Nu deze twee foto's. Ik stop de eerste keer dat ik door de hoofdstraat van Szigetvár rijd bij die twee toch wel lelijke en tegelijk fascinerende torens. Ga naar binnen en vraag wat dit voor een gebouw is. De man die me te woord staat kijkt of hij water ziet branden en stamelt: dat ziet U toch, dit is een theater. Nou ik zag het niet en vraag maar eens wanneer er voorstellingen zijn. Die bleken er niet te zijn en vreemder nog: nooit geweest ook. Het gebouw werd afgeleverd in 1989 en toen was het geld op. We hebben er toen maar een restaurant van gemaakt, maar dat hebben we ook weer gesloten omdat er geen gasten kwamen. De man vindt het niet leuk om te vertellen, maar het was de waarheid. Ik vraag of ik de theaterzaal mag zien. Dat mocht wel maar dan moeten we buitenom, want er is nooit een toegangsdeur tussen foyer en zaal geweest. Ik krijg een absoluut vreemd gebouw te zien en komt te weten dat de theaterzaal nu gebruikt wordt voor het opslaan van bouwmaterialen en ehbo-oefeningen. Ja jôh!

KULTUURVERSCHILLEN

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 Ik wen er maar niet aan hier in Hongarije. Gebeurt er iets raars, dan komt steevast de wending, uitgesproken door degene die je erover aanspreekt: Ja jôh, dat zijn nu eenmaal de kultuurverschillen.
      Ik zal een voorbeeld geven.
Wilde iets laten drukken in de eerstvolgende grote stad hier in de buurt, Szigetvár. Wist de drukker niet te vinden en vroeg een inlichting in de plaatselijke boekhandel. Het meisje wijst naar de overkant van de straat en zegt: ''daar bij het witte hek''. Als ik even later het hek benader is dat hek op slot. Terug naar het meisje. Het hek is op slot, breng ik naar voren. ''Ja'', zegt het meisje, ''de drukker is dood..''.
''Maar waarom stuur je mij dan naar een dode drukker'', vraag ik.
Zij zegt alleen maar dat je het nooit kan weten. Ja jôh, daar gaan we weer.

Nu deze twee foto's. 
   

                  

 Ik stop de eerste keer dat ik door de hoofdstraat van Szigetvár rijd bij die twee toch wel lelijke en tegelijk fascinerende torens. Ga naar binnen en vraag wat dit voor een gebouw is. De man die me te woord staat kijkt of hij water ziet branden en stamelt: ''dat ziet U toch, dit is een theater''.
Nou ik zag het niet en vraag maar eens wanneer er voorstellingen zijn. Die bleken er niet te zijn en vreemder nog: nooit geweest ook.
      Het gebouw werd afgeleverd in 1989 en toen was het geld op.'' We hebben er toen maar een restaurant van gemaakt, maar dat hebben we ook weer gesloten omdat er geen gasten kwamen''. 
      De man vindt het niet leuk om te vertellen, maar het was de waarheid. Ik vraag of ik de theaterzaal mag zien. Dat mocht wel maar dan moeten we buitenom, want er is nooit een toegangsdeur tussen foyer en zaal geweest. Ik krijg een absoluut vreemd gebouw te zien en komt te weten dat de theaterzaal nu gebruikt wordt voor het opslaan van bouwmaterialen en ehbo-oefeningen. Ja jôh!

 

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 
LATEN WE HEM S. NOEMEN

 

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Hij houdt niet van enige bekendheid. Keek vroeger wel eens naar zo'n teeveeprogramma waarin bijzondere mensen worden getoond, zij die een beetje buiten de normale paden opereren. Hij was daar zeker één van, maar hij wilde met die teevee niks van doen hebben. Hij leefde buiten de paden en dat was soms al moeilijk genoeg. Bovendien had hij een handicap en dus vonden de meeste mensen hem zielig. Hijzelf niet. Het was bijna onmogelijk om met die handicap een normale baan te vinden, dus verzon hij er één.
      Hij woonde in een natuurgebied waar nogal veel mensen kwamen wandelen en het was hem opgevallen dat heel veel van die mensen totaal sjachrijnig de natuur tegemoet traden. Door gesprekken met die lui was hij tot een soort conclusie gekomen: verreweg de meeste mensen houden helemaal niet van wandelen in de natuur, slechts een minderheid. De meesten doen het uit een soort verplichting, je moet wat.
      Hier ging H. nu op inspelen. Hij kocht een lange jeep die op accu's reed en vervoerde iedere dag mensen door die natuur. Drank was aan boord, want zonder drank is de natuur heel vaak saai. De fatale combinatie van natuur en wandelen was geslecht. Na afloop nodigde hij zijn gasten bij hem thuis uit om een kop soep te gebruiken. Ook hier ontdekte hij dat de meeste mensen niet van koken hielden en daar had hij zo zijn oplossing voor.

 

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 


KOBUS ÉÉNTAND

  
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

 

                                                               Was hij een zonderling

                                                                      Ja dat was hij

                                                                      En dat wist hij

                                                                 Hij vond het niet erg

                                                                   Je moest toch wat

                                                        Zelden sprak iemand tegen hem

                                                                  Gaf niks vond hij

                                                        Dan hoefde hij ook niks te zeggen

                                                             Gooide hij ooit iets weg

                                                                  Nooit deed hij dat

                                                                    Hij kon het niet

                                                          Hij had toch een grote zolder

                                                 Op het laatst woonde hij in een caravan

                                                                   Bij zijn eigen stolp

                                                             Omdat de stolp te vol was

                                                                 Toen ging Kobus dood

                                                                    Erg alleen, dat wel

                                                               Ook dat vond hij niet erg

                                                                   Je moest toch wat

                                                                  Maar nu die spullen

                                                               Spullen die niemand wil

                                                                   Ik neem een foto

                                                                   Je moet toch wat

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

WAARNEMINGEN

  
(Door Peter Flik, phtosooph te Hongarije)

Van Geert Mak geleerd: je kan de toestand in een bepaald land goed aflezen van soms zeer simpele waarnemingen. Geert kan de economische toestand duiden op grond van het kijken hoe de kinderwagens eruit zien. Zo beschrijf ik nu de toestand in drie landen van Europa op grond van een treinreis van Boedapest via Bratislava in Slowakije naar Praag in Tsjechië. 

      Men stapt in op een klassiek negentiende eeuws station in de hoofdstad van Hongarije. Mooi van opzet, maar tot op de naad vervuild. Als de trein zich in beweging zet, begeef ik me naar de restauratiewagen. Men heeft een menukaart en ik wil daar iets uit kiezen. Het meeste dat ik aanwijs is er helemaal niet. Uiteindelijk blijkt dat er maar twee gerechten aanwezig zijn en dat kan het personeel geen ene reet schelen. Ook de conducteur doet precies mee om de landerigheid en lusteloosheid van Hongarije goed aan te wakkeren. Hij bekrast met een slecht werkende balpen de plaatsbewijzen, roept nooit iets om, heeft daar eenvoudig geen zin in.
      Diverse keren staat de trein op en enkel spoor een aantal minuten stil. Ik heb ooit van een spoorwegman gehoord dat als zoiets op een enkel spoor gebeurt en daarna komt er geen dubbelspoor, dit te maken heeft met achteloosheid. Iemand zit te bellen of ergens buiten te roken en vergeet het sein op groen te zetten.
      De snelheid is er één van de vorige eeuw. Honderden jaren onderdrukking eerst door de Turken, daarna door de Oostenrijkers, dan door de Duitsers en toen nog eens door de communisten hebben zo hun sporen achtergelaten in Hongarije.

      Dan komt Bratislava en de sfeer verandert. Er wordt nu wel iets omgeroepen, maar omdat de microfoon van de conductrice stuk is kan je haar niet verstaan. Er wordt koele witte wijn aan boord gebracht en de snelheid van de trein wordt opgevoerd. Buiten is goed te zien hoe armoedig dit land buiten de steden moet zijn. Verveloze huizen, in elkaar gevallen gebouwen en domme grafiti. Het personeel is vriendelijker dan in Hongarije.

      De overgang van Slowakije naar Tsjechië is meer dan zichtbaar. We gaan een welvarender land binnen, de trein gaat 160 kilometer per uur rijden en aan alles is te merken dat Duitsland niet meer ver weg is; we worden in drie talen welkom geheten en elk station wordt omgeroepen. Als klap op de vuurpijl verschijnt er een uit operette weggerukte dame die gratis koffie namens de trein aanbiedt. De slappe lach ligt op de loer.

 

 

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën