Beelden

  
IN EIGEN GLAS VERDRONKEN

  (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

Was hij eigenlijk wel sympathiek? Als je hem maar zijn gang liet gaan wel, maar werk hem niet tegen. Vanaf het begin zat alles meteen mee: geld genoeg van voorouders die iets in Indië hadden opgezet. Werken hoefde hij nooit. Toen hij twintig werd nam hij een besluit: alleen dat doen waar je plezier in hebt en onaangenaamheden vermijden.
      Zijn eerste projekt was het wonen tussen de varkens. Verhuurde zijn grote huis en trok in bij de dieren. Dit loste meteen ook een ander probleem op. Geen vrouw zou ooit bij hem intrekken en als dat onverhoeds wel mocht gebeuren dan was het een bijzondere mens. Er kwam nooit iemand. Varkens hebben een hekel aan televisie, ze hebben dus wel degelijk een goede smaak, en hij schafte er nooit één aan. Las geen kranten en luisterde ook niet naar de radio.
      Koken was voor hem een fluitje van een cent; hij maakte éénmaal per maand in de grote pan een maaltijd. Die maaltijd begon als soep en na drie dagen begon hij die soep te verdikken met aardappelmeel en rijst. Wederom na drie dagen voegde hij zoveel water toe dat er weer een soort soep ontstond. Dit systeem ging de hele maand zo door. Alles kon je er in gooien, rookworsten, vissen, garnalen. Ook hier kwam weer een voordeel om de hoek kijken. Er kwam never iemand eten. Ging hij uit? Niet veel maar als hij uit ging was het naar kermissen en dan speciaal een bezoek aan spookhuizen, hij kon er niet genoeg van krijgen.
      Toen Gerrit, want zo heette hij, dertig werd nam hij weer een besluit. Hij verliet de varkens en ging zijn grote huis bewonen. Dit huis liet hij ombouwen tot het grootste spookhuis ter wereld. Geraamtes, doodskoppen, bloedende bedelaars, open wonden, stank van rottend vlees. Hij bouwde iedere dag meer kamers. De naam: Onheil. De aantrekkelijkheid van zijn projekt bezorgde hem beroemdheid in gans Europa. Tienduizend bezoekers per jaar. Zo af en toe ging er wel eens iemand van schrik dood in zijn huis, maar dit trok op den duur steeds meer bezoekers.

 

      

 

Toen hij veertig werd, en inmiddels flink aan de drank, kwam hij op het idee om in een glas wijn te gaan wonen. Huurde een architect in die een huis in de vorm van een glas wijn ontwierp. Er werd een openingsfeest georganiseerd en Gerrit sprong op die avond vanaf tien meter hoog in het zwembad dat tot de nok gevuld was met Chablis. Was gewoon vergeten dat hij nooit zwemles had genoten en verdronk in het zicht van bijna iedereen binnen een paar minuten.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 
OERSOEP

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

Ik ben dol op wetenschapsbijlages van onze kranten. Snap er vaak heel veel niet van, maar dat maakt me nieuwsgierig. Soms blijft iets bij me hangen; bijvoorbeeld dat er een rechtstreeks verband kan worden gezocht tussen het onderzoeken van de macrokosmos, het heelal dus, en het onderzoeken van de microkosmos, de wereld van de atomen en nog kleinere delen. Het Higgsdeeltje! Door mij steevast het zoeken naar de oersoep genoemd.
      Nu is het wel zo dat die onderzoeken niet echt gratis zijn, er gaan miljarden en miljarden mee gemoeid om bijvoorbeeld beelden vast te leggen van ons zonnestelsel enige tijd terug: zo'n miljard lichtjaren. Voor alle duidelijkheid lichtjaren zijn afstanden. Het licht verplaatst zich per seconde 300.000 kilometer, een jaar heeft 31.622.400 secondes. Ruw berekend is dat in één jaar een afstand van 9 miljoen kilometer. Onze huis-tuin en keukenmachines kunnen de laatste vermenigvuldiging niet aan: 1 miljard maal 9 miljoen kilometer!

      Maar goed om die beelden van ons heelal van zoveel jaar terug te kunnen vastleggen sturen we raketten de lucht in, laten de grote Hubbletelescoop kijken naar de randen van het heelal en krijgen dan af en toe een foto van de oersoep. En zoals ik zei: dat kost veel geld. Ik heb een foto van de oersoep kunnen maken voor 2 euro 95! Ik deel het geheim met U. Mijn vrouw verft heur haar met Henna en spoelt na enige tijd heur haar uit in de badkuip. Van die neerslag maak ik dan een foto. De oersoep in huis.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

DE SPAARLAMP EN DE WENDING

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

 

                         

 

Natuurlijk ben ik me er van bewust, dat plotselinge wendingen in je bestaan zomaar veroorzaakt kunnen worden door een boek, een flard muziek, een gesprek of zelfs door een geur. Maar door een spaarlamp.... Nee daar had ik nooit aan kunnen denken. En toch gebeurde het, het begon zo gewoon.
      We hebben hier een buitenlamp in Hongarije, en die is hard nodig omdat de straatverlichting wel eens uitvalt en dan is het aardedonker. Eens in de drie maanden ging steeds de lamp stuk, eerst waren dat de gloeilampen, die nu uit de gratie zijn, en daarna energie-arme lampen. Die deden er weliswaar wat langer over maar sneuvelden ook regelmatig.
      Ik begeef me naar een winkel en vraag naar LED lampen. In de reklame gezien en dus moeten die goed zijn. Thuis gekomen de aanschaf er in geschroefd. Nog steeds niks aan de hand, zo leek het. Maar de wending lag op de loer, dat zie ik nu achteraf. Ik wil het doosje van de lamp gaan weggooien als mijn oog valt op een tekst aan de voorkant. Hij is maar 3 1/2 watt. Lekker zuinig.
      Er staat ook nog een andere tekst: levensduur 25 jaar ofwel 50.000 uren! Die jaren heb ik zeer waarschijnlijk niet meer... De spaarlamp gaat mij overleven! De klap kwam hard aan en ik spoedde me naar een kast waar alle foto's in albums zijn bewaard die ik de laatste vijftig jaar heb gemaakt. Wat moet ik daarmee, in godsnaam. Een paar foto's voor de kinderen, dat wel. Maar hele albums met alleen voor mij interessante foto's. Die moeten dus weg. Er ligt ook de camera waarmee ik de laatste jaren heb gewerkt. Wat moet ik daarmee? Foto's voor later hoeft niet meer, want er is misschien wel niet zo veel later.
      Dit allemaal opgekomen door die spaarlamp. Ik zet een Portugese fado op, maar enige vrolijkheid komt niet.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

DE VRIJHEID VAN MENINGSUITING


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

Er is een groot misverstand over dit grondrecht. Het is allereerst een beetje bizar dat dit grondrecht moest worden opgeschreven, het is een te grote vanzelfsprekendheid daarvoor. Je legt toch ook niet in een wet vast dat je mag ademen of dat er water in de zee mag zitten!
      Maar goed , het is vastgelegd en dan komt er al spoedig een moeilijkheid. Je maakt van het grondrecht gebruik door naar voren te brengen dat de concentratiekampen nooit hebben bestaan. Achteraf word je daarvoor gestraft en maak je bekend dat je grondrecht (de vrijheid van meningsuiting dus) is ingeperkt.
      Wilders past die truc ook soms toe. Totale onzin dus, want je kon je toch uiten?

      Een vergelijking, die zoals de meeste vergelijkingen een tijdje opgaan maar daarna niet meer: er zijn verkeersregels, je mag bijvoorbeeld een éénrichtingstraat niet ingaan tegen het verkeer in. Zodra je tegen een agent zegt dat je dat toch GAAT doen mag hij je niet bekeuren. Hij mag dat pas doen NADAT je die overtreding hebt begaan. Niemand mag je vooraf beletten je mening over iets te geven. Pas nadat je dat hebt gedaan kan bekeken worden of de uiting strafbaar is.

      Er bestaat ook zoiets als de vrijheid om in de openbare ruimte te gaan en staan waar je wilt. Maar je kan niet aanvoeren nadat je in Haren of Arnhem of Amersfoort de ruiten van winkels hebt ingeslagen en je daarvoor bestraft werd dat je vrijheid om te gaan en staan waar je wilt is ingeperkt.

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

STRAATMUZIKANT TE PRAAG

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

                                

 

Toen hij na een kwartier uitgespeeld was, ik gaf hem wat kronen, begon hij te spreken.
     
"Ik weet dat U me wat wil vragen, maar ik zal U de antwoorden geven zonder Uw vragen. Ik heb de laatste tien jaar alle vragen al gehad, U hoeft ze heus niet opnieuw te stellen. Nee het is geen eerzaam beroep, je maakt er niemand blij mee en als het regent dan wel sneeuwt is het helemaal verschrikkelijk. Ook mag je maar een kwartier op een bepaalde plek staan, anders worden de mensen die daar wonen stapelgek.
      Maar of ik krankzinnig word van die ellendige muziek, daar houdt niemand zich mee bezig. Hoeveel liedjes ik heb? Een stuk of twintig.
Wie de ergste toeristen zijn? Dat zijn zonder twijfel de Japanners. Altijd chagrijnig en lachen ho maar. Vandaar dat in hun land ook de camera op de markt is gebracht die alleen mensen op de foto zet als ze lachen. En gul geven is er ook niet bij, nooit papiergeld. En heel vaak hun eigen munt, de yen. Wat moet ik daar toch mee.
      Hoe lang ik dit nog volhoud? Zo kort mogelijk. Alstublieft, dit was het dan. "

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën