Beelden

 

Email, e-mail & emaille 

Ik ben in de mooie beeldentuin van het Kröller-Müller museum op de Hoge Veluwe. Eén van de meest in het oog springende kunstwerken daar is de Jardin d’Émail van Jean Dubuffet. Een monumentaal beeld, waar je in kunt door een smal trappetje te beklimmen.
      Het is geëmailleerd beton met grote witte golvende vlakken en zwarte strepen.
Het beeld staat er al sinds 1974.

Scholieren en de vooruitgang 

In de tuin komen veel scholieren.
      En wat blijkt; er is door de voortschrijdende technologie een merkwaardig misverstand ontstaan, want steeds meer jongeren weten niet wat email is en denken aan e-mail.

Ik hoor iemand aan een suppoost vragen waar de e-mail tuin is.
      De man, die op een fiets zit, zegt: 'het is geen e-mail maar email'.
Hij neemt de vragensteller even op en zegt dan:
      ‘Weet je wat het voordeel van een emaillen tuin is?’

De scholier zwijgt beleefd en krijgt prompt het antwoord:
      ‘Je hoeft het gras niet te knippen‘.

Boom in tuin

 

 

ROKEND HEERSCHAP AAN ZEE

Sjekkie uit de wind 

 

  

Het schilderij van een dode vriend

Geen discussie

Het was in de herfst van 1979.
      Onze vriend, de kunstenaar Ben Admiraal kwam voorrijden. Met zijn collega Marius Roos.
      En met een aanhangwagen, waarin zich dit schilderij bevond. 2.60 meter bij 2.10 meter.
In het kader van de Beeldend Kunstenaars Regeling (BKR) had hij de collage voor een smak geld verkocht aan een instantie van de gemeente Rotterdam.
      Maar omdat er daar na een paar jaar in de burelen geen plaats meer voor was, werd hij in de gelegenheid gesteld om het terug te kopen voor ‘t symbolische bedrag van
Fl 1,--.
      Ben vond dat het werk bij ons goed tot zijn recht zou komen. Daar was verder eigenlijk geen discussie over mogelijk.
Hij schroefde een paar pluggen in de muur en hing het op.

Wij raakten in de jaren daarna erg gehecht aan het werk.
      Die vogels in de lucht; dat afgeschermde vuurtorenlicht; die ruimtereis naar een oneindige einder; de mysterieuze witte vlek rechtsonder.
      Maar er waren ook momenten dat wij eraan dachten om het een andere plaats te geven.
Tot 1995. Ben ging dood. Hij was nog maar 53. 
      Vanaf die tijd hebben wij natuurlijk nooit meer overwogen om het weg te halen.

 


Spaghetti hollanase donderslag

Het is een collage. Schraal geschilderd. Ondermeer met verfrollers. Acryl op linnen.
      Het ‘hekwerk’ bestaat uit gefiguurzaagde plankjes, die zwart geverfd zijn.
Bij de ready-made stickers die schuin over het werk ‘lopen’ staan de volgende teksten:
     
                                                         spaghetti au bon patriot français,
                                              spaghetti hollanase donderslag en
                                                         carattiera italiana.

                                    

Eerbetoon op Noordereiland

Ben Admiraal had -zoals vrij veel kunstenaars in Rotterdam- zijn atelier op het Noordereiland.
      Een paar jaar na zijn dood namen zijn vrienden en vriendinnen het initiatief voor een eerbetoon.
Ben werkte zijn laatste jaren ondermeer met ‘kleirozen’.
      Daar was er nog een aantal van over.
Met steun van de bewonersvereniging Noordereiland, de stichting Volkswoningen en het CBKR (Centrum Beeldende Kunst Rotterdam) werd het mogelijk gemaakt om met die rozen een kunstwerk te maken in een ornamentenlijst. 
        Dat werk hangt sinds 22 oktober 1999 op het Burgemeester Hoffmanplein.

              

Gertrude Stein

‘Een roos is een roos is een roos’ is een vertaling van de dichtregel ‘Rose is a rose is a rose’ uit Sacred Emily van de Amerikaanse schrijfster  Gertrude Stein.
      Het lidwoord 'a' voor de eerste roos heeft zij er later zelf aan toegevoegd.

  

 

 

De Karelische Suite 

Meewarig & Mysterieus

Bakermat van Finse cultuur

 

EVEN IEMAND AAN DE KAAK STELLEN

IJzeren band om de nek

Als je even buiten de vesting van Heusden bij de Bergsche Maas je auto parkeert kom je zomaar deze paal tegen.
      Kijk er eens naar en kijk er dan nog eens goed naar. Het is een schandpaal, een zogeheten kaak.
Misdadigers en criminelen konden hier aan de kaak worden gesteld.
      Zij kregen dan de ijzeren band (foto hieronder) om hun nek.
Het is een paal van het voormalige waterschap De Hoge Maasdijk. (Gerenoveerd in 1992)

Radbraken

Waar het aan de kaak stellen oorspronkelijk vandaan komt is niet duidelijk. Het werd al in de Middeleeuwen gebruikt.
      Toen werd volgens het Etymologisch Woordenboek van het Nederlands de term op de kaak stellen gebruikt.
De kaak zou dan een schavot zijn geweest, waarop wetsovertreders ’tentoongesteld’ werden.
      Dit schavot zou later vervangen zijn door een schandpaal.

De Heilige Catharina

Het rad boven aan de paal komt in Heusden veel voor. Het zit in het stadswapen.
      Ook de herkomst van dit rad is niet duidelijk. Er circuleren een paar mogelijkheden.

 

De aardigste in dit verband is een verwijzing naar de patroonheilige van Heusden, de Heilige Catharina van Alexandrië. Een uitermate intelligente mevrouw, die leefde in de vierde eeuw na C.

 Keizer Maxentius wilde met haar trouwen, maar dat weigerde ze omdat ze haar maagdelijkheid aan de Heer had toebedeeld. 

      De keizer liet haar toen radbraken, een foltering waarbij het slachtoffer op een rad wordt gebonden, waarna de botten worden gebroken met hulp van ijzeren staven.

 

 Michelangelo Carvaggio maakte in 1595 dit schilderij van Catharina. 

      Kijk eens naar het rad op dit schilderij en vergelijk het met het wiel op de schandpaal.

 

 Zou kunnen. Toch?