Beelden

 

 Zandstraatje in dromerig stadje

 

Arabische invloeden

Deze kleurets is gemaakt door Rolf Weijburg, een Utrechtse kunstenaar die onlangs feest vierde omdat hij 35 jaar in het vak zat.
       Het is een straatje in Massawa, een dromerige kustplaats in Eritrea in de hoorn van Afrika.
Een stadje met sterk Arabische invloeden, maar ook met Italiaanse omdat Eritrea ooit gekoloniseerd werd door dat land.

Keuken

De ets hangt sinds kort bij mij thuis aan de muur. Ik vind het een mooie prent.
      Bovendien brengt het zoete herinneringen naar boven, want ik ben twee maal in Massawa geweest. In 1993 en 1997.
Daar heb ik eerder over geschreven in Reizen 9 (Massawa Eritrea).

Op de ets zie je dat in het straatje een bordje hangt van restaurant Selam. Het bestaat nog steeds.
      Er wordt vooral vis geserveerd.
Je moet hier zoals overal in dit land met je vingers eten. In sommige restaurants worden je handen zelfs vantevoren op een rituele wijze gereinigd.

Als je even in de keuken wilt kijken, is dat geen probleem.
      Hier doet men nog aan echt handwerk.

                                          

Winterpaleis

In 1993 was Massawa nog vrijwel volledig verwoest.
      In de jarenlange onafhankelijkheidsoorlog tegen Ethiopië werd de stad meermalen aangevallen door het leger en zelfs met napalm bestookt.
Vier jaar later nadat Eritrea in 1993 onafhankelijk geworden was, was het volledig herbouwd en gerestaureerd.
      Alleen het zogeheten Winterpaleis van de voormalige Ethiopische keizer Haile Selassie lag nog in puin.
Een ruïneuze getuige van het schrikbewind dat deze keizer uitoefende.

 

Atlas

In zijn atlas L’Afrique Périférique, een atlas van de eilanden rond Afrika, schrijft Rolf Weijburg:
In het met felle TL-lampen verlichte Selam Restaurant zijn de muren beplakt met metershoge affiches van tulpenvelden en eten we vis aan een tafeltje met een plastic tafelkleed waarop de Niagara Falls staan afgebeeld.

 

 

 

Groeten uit Hansweert

 Hansweert is een verstild dorpje op Zuid-Beveland. Een eindpunt. 

      In het zuiden ligt de Westerschelde; in het oosten het Kanaal door Zuid-Beveland.
Ooit was er de wijk Hansweert-Oost met zo’n 600 inwoners. Maar in 1978 werd besloten om het Kanaal te verbreden.
      Toen moest Hansweert-Oost of -zoals de autochtone inwoners zeggen- Answest-Oost worden afgebroken.
Nog niet eens zo lang geleden was dat dus nog gewoon mogelijk.
      (Enigszins vergelijkbaar met de afbraak van een deel van Velsen-Zuid ten faveure van het Noordzeekanaal;Beelden 186)

Moderne woningen

 

Kanaal door Zuid-Beveland

 

 Aan de overkant de kerktoren van Kruiningen

 

Westerschelde

 

 Aan de overkant Perkpolder. In juli en augustus te bereiken met een fiets- voetpontje.


Voormalig haventje

 

Ooit ging het Kanaal dat geopend werd in 1866 midden door het dorp. Het was een drukke vaarroute tussen Rotterdam en Antwerpen. 

      Tot een stukje verderop naar het oosten in 1975 het Schelde-Rijn kanaal werd geopend.
Het aantal binnenvaartschepen liep toen drastisch terug; een soort doodvonnis voor de Hansweertse horeca en middenstand.

Kleine sluis

 

 Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen kerk.

 

 Oud sluizencomplex met achterland

 

Randweg langs dijk

 

 

 

Email, e-mail & emaille 

Ik ben in de mooie beeldentuin van het Kröller-Müller museum op de Hoge Veluwe. Eén van de meest in het oog springende kunstwerken daar is de Jardin d’Émail van Jean Dubuffet. Een monumentaal beeld, waar je in kunt door een smal trappetje te beklimmen.
      Het is geëmailleerd beton met grote witte golvende vlakken en zwarte strepen.
Het beeld staat er al sinds 1974.

Scholieren en de vooruitgang 

In de tuin komen veel scholieren.
      En wat blijkt; er is door de voortschrijdende technologie een merkwaardig misverstand ontstaan, want steeds meer jongeren weten niet wat email is en denken aan e-mail.

Ik hoor iemand aan een suppoost vragen waar de e-mail tuin is.
      De man, die op een fiets zit, zegt: 'het is geen e-mail maar email'.
Hij neemt de vragensteller even op en zegt dan:
      ‘Weet je wat het voordeel van een emaillen tuin is?’

De scholier zwijgt beleefd en krijgt prompt het antwoord:
      ‘Je hoeft het gras niet te knippen‘.

Boom in tuin

 

 

ROKEND HEERSCHAP AAN ZEE

Sjekkie uit de wind 

 

  

Het schilderij van een dode vriend

Geen discussie

Het was in de herfst van 1979.
      Onze vriend, de kunstenaar Ben Admiraal kwam voorrijden. Met zijn collega Marius Roos.
      En met een aanhangwagen, waarin zich dit schilderij bevond. 2.60 meter bij 2.10 meter.
In het kader van de Beeldend Kunstenaars Regeling (BKR) had hij de collage voor een smak geld verkocht aan een instantie van de gemeente Rotterdam.
      Maar omdat er daar na een paar jaar in de burelen geen plaats meer voor was, werd hij in de gelegenheid gesteld om het terug te kopen voor ‘t symbolische bedrag van
Fl 1,--.
      Ben vond dat het werk bij ons goed tot zijn recht zou komen. Daar was verder eigenlijk geen discussie over mogelijk.
Hij schroefde een paar pluggen in de muur en hing het op.

Wij raakten in de jaren daarna erg gehecht aan het werk.
      Die vogels in de lucht; dat afgeschermde vuurtorenlicht; die ruimtereis naar een oneindige einder; de mysterieuze witte vlek rechtsonder.
      Maar er waren ook momenten dat wij eraan dachten om het een andere plaats te geven.
Tot 1995. Ben ging dood. Hij was nog maar 53. 
      Vanaf die tijd hebben wij natuurlijk nooit meer overwogen om het weg te halen.

 


Spaghetti hollanase donderslag

Het is een collage. Schraal geschilderd. Ondermeer met verfrollers. Acryl op linnen.
      Het ‘hekwerk’ bestaat uit gefiguurzaagde plankjes, die zwart geverfd zijn.
Bij de ready-made stickers die schuin over het werk ‘lopen’ staan de volgende teksten:
     
                                                         spaghetti au bon patriot français,
                                              spaghetti hollanase donderslag en
                                                         carattiera italiana.

                                    

Eerbetoon op Noordereiland

Ben Admiraal had -zoals vrij veel kunstenaars in Rotterdam- zijn atelier op het Noordereiland.
      Een paar jaar na zijn dood namen zijn vrienden en vriendinnen het initiatief voor een eerbetoon.
Ben werkte zijn laatste jaren ondermeer met ‘kleirozen’.
      Daar was er nog een aantal van over.
Met steun van de bewonersvereniging Noordereiland, de stichting Volkswoningen en het CBKR (Centrum Beeldende Kunst Rotterdam) werd het mogelijk gemaakt om met die rozen een kunstwerk te maken in een ornamentenlijst. 
        Dat werk hangt sinds 22 oktober 1999 op het Burgemeester Hoffmanplein.

              

Gertrude Stein

‘Een roos is een roos is een roos’ is een vertaling van de dichtregel ‘Rose is a rose is a rose’ uit Sacred Emily van de Amerikaanse schrijfster  Gertrude Stein.
      Het lidwoord 'a' voor de eerste roos heeft zij er later zelf aan toegevoegd.