Beelden

 

Kapel op hoogte

 

Een wit plekje

Vorige maand zaten wij in een huis in Ligurië Italië . Met uitzicht op zee en op de uitlopers van de Maritieme Alpen.
     
Dat witte plekje daar boven op die berg?
      
Wat kon dat zijn?

Ook door een verrekijker bleef het onduidelijk.
Ik moest ernaar toe en kocht een stafkaart van het gebied.
      Het duurde allemaal vrij lang. Een paar keer verkeerd gereden op wegen die steeds smaller werden.
Het laatste stuk ging over een pad met erg veel kuilen.
     
Maar toen verscheen dit witte pand.

 

Opschrift

Een kapelletje.
      Met dit opschrift: Te deprecamur vespere

 

 Wat zou dit in deze context betekenen?
     Ik nam contact op met mijn vriend en voormalig collega Klaas Vos, die inmiddels al weer ruim twee jaar predikant is van de Protestantse Gemeente Woensdrecht.
      Zijn antwoord:

Dag Ronald,

Het betekent vrijwel letterlijk: in de avond ( bij het vallen van de avond) vragen we u om vergiffenis.

Was het een Mariakapelletje? Zeer waarschijnlijk. Dan is het ook te vertalen als: in de avond vragen we U = Maria om voorspraak, namelijk om onheil af te weren of positief geformuleerd om genade af te smeken.

Maria is voor de katholiek degene die namens ons voorspraak doet. De moeder Gods kan je niets weigeren, zei de grote Gerard altijd. En als Maria iets vraagt kan God je dat ook niet weigeren. Dus een betere bemiddelaar is er niet.

Klaas

 

Bellen

Toen wij daar een tijdje waren hoorden we bellen rinkelen. Koeien, die nieuwsgierig waren.
      Misschien wilden ze wel onheil afweren.

We zaten ongeveer 600 meter hoog.
     
Op niet meer dan vijf kilometer waren besneeuwde bergtoppen, die tot over de 2.000 meter reikten.

 

 

 

 Fraai plein met teveel blik

   

Gezichtsbepalend

De Grote Markt van Oudenaarde in de Vlaamse Ardennen is ontegenzeggelijk een mooi plein.
      Zeer gezichtsbepalend is het laatgotische stadhuis uit de eerste helft van de zestiende eeuw.
Maar er is meer. Fraaie winkels in fraaie panden, veel horecagelegenheden, terrasjes en ander vertier.
      Dit weekend wordt het heel druk in Oudenaarde, want zondag is het de HOOFDPLAATS van België
, omdat daar de finish is van de Ronde van Vlaanderen.
      Vele tienduizenden mensen gaan zich op de Markt en omstreken verdringen. Café's, restaurants en terrassen zullen bomvol zitten. Op grote beeldschermen kunnen de mensen de koers volgen. Vlaanderens Mooiste -De Hoogmis-  is voor België net zoiets als voor ons de Elfstedentocht. Maar de Belgen hebben geluk, want die koers is er ieder jaar. Zondag voor de 99ste keer.   

Hinderlijk uitzicht

En toch is er iets mis met dit plein. Het is er -ook zonder wielerronde- te druk. Teveel verkeer.
      Auto‘s die zich over smalle banen tussen geparkeerde auto’s moeten wringen.
Het gevolg: hinderlijk uitzicht en herrie. Jammer.
      Veel mensen in Oudenaarde vinden dat ook.
Uit onderzoek blijkt dat men de geparkeerde auto’s het liefst ziet verdwijnen naar plekken buiten het centrum of desnoods in ondergrondse parkeergarages.
      Plannen worden uitgevoerd om het plein ''voor tweederde'' autovrij te maken.

 

Markant Belfort

 

Het markante stadhuis werd gebouwd tussen 1525 en 1536. Midden voor is het Belfort dat boven het dak uitstijgt.
      Dit Belfort werd in 1999 uitgeroepen tot Werelderfgoed van de Unesco.
Op de toren boven de keizerskroon bevindt zich het beeldje van de stadswachter Hanske de Krijger.

 

Centrum Ronde van Vlaanderen

Aan het plein bevindt zich ook het Centrum Ronde van Vlaanderen, achter het pleintje met diezelfde naam.
      In de etalage kasseien met daarop de namen van de Rondewinnaars.
Sinds een paar jaar is Oudenaarde de finishplaats. Dat betekent dat de Muur Van Geraardsbergen niet meer in het parcours is opgenomen.
      Dat is jammer. Maar de koers blijft zwaar genoeg. Kasseien & heuvels. Het gaat maar door. In de laatste zestig kilometer bijvoorbeeld moeten achter elkaar genomen worden: de Koppenberg, Steenbeekdries, Taaienberg, Kruisberg, Oude Kwaremont en Paterberg. Hier winnen alleen de grote coureurs. Vlamingen. Heel vaak Vlamingen. 

 

Een aristocratische innemer

      Maar wat?
In het museum bleef ik ermee bezig, maar ineens wist ik het.
      Dat beeld stond in Rotterdam.
      Op de Coolsingel.
Vroeger had ik daar vaak naar gekeken.
      Zou het beeld verplaatst zijn?
      Zou het in bruikleen zijn?

Informatie leerde dat het beeld zich al sinds 1959 in het museum bevindt.
      Ik ging dus maar naar de Coolsingel en daar stond het nog altijd op dezelfde plaats.

Diverse beelden 

Er zijn gewoon diverse beelden gegoten, want ook in Heerlen -de geboorteplaats van Wenckebach- staat Monsieur Jacques. Zij het dat hij daar de hoed op heeft en een wandelstok aan de arm heeft. Toen ik wat verder ging zoeken bleek er eind vorig jaar een boekje verschenen te zijn over Monsieur Jacques. 
      Met verzen van Chrétien Breukers, tekeningen van Damiaan Renkens, een essay van Marjoleine de Vos en een epiloog van dichter Manuel Kneepkens, die in Rotterdam woont, maar in Heerlen geboren werd.
      Een fraai boekje dat in 750 exemplaren is verschenen bij AFdH uitgevers. 

      (Mijn nummer is 0000663).

      Waarom heet dit beeld zo?

Volgens de Rotterdamse publicist Peter Bulthuis heeft Wenckebach ergens in de buurt van St.Tropez dit beeldje in klei gemaakt.
      Gezien het mistroostige trekje bij de mondhoek vertoonde het enige gelijkenis met de dichter Jacques Bloem.
Het beeld dat op de Hoge Veluwe staat was in 1958 een Nederlandse bijdrage aan de Wereldtentoonstelling in Brussel. Dat idee kwam van de Rotterdamse stadsarchitect J.Oud. Misschien dat daarom besloten is om een copy op de Coolsingel te plaatsen.
      Het werd daar in 1959 onthuld door wethouder Nancy Zeelenberg.

 

 Zandstraatje in dromerig stadje

 

Arabische invloeden

Deze kleurets is gemaakt door Rolf Weijburg, een Utrechtse kunstenaar die onlangs feest vierde omdat hij 35 jaar in het vak zat.
       Het is een straatje in Massawa, een dromerige kustplaats in Eritrea in de hoorn van Afrika.
Een stadje met sterk Arabische invloeden, maar ook met Italiaanse omdat Eritrea ooit gekoloniseerd werd door dat land.

Keuken

De ets hangt sinds kort bij mij thuis aan de muur. Ik vind het een mooie prent.
      Bovendien brengt het zoete herinneringen naar boven, want ik ben twee maal in Massawa geweest. In 1993 en 1997.
Daar heb ik eerder over geschreven in Reizen 9 (Massawa Eritrea).

Op de ets zie je dat in het straatje een bordje hangt van restaurant Selam. Het bestaat nog steeds.
      Er wordt vooral vis geserveerd.
Je moet hier zoals overal in dit land met je vingers eten. In sommige restaurants worden je handen zelfs vantevoren op een rituele wijze gereinigd.

Als je even in de keuken wilt kijken, is dat geen probleem.
      Hier doet men nog aan echt handwerk.

                                          

Winterpaleis

In 1993 was Massawa nog vrijwel volledig verwoest.
      In de jarenlange onafhankelijkheidsoorlog tegen Ethiopië werd de stad meermalen aangevallen door het leger en zelfs met napalm bestookt.
Vier jaar later nadat Eritrea in 1993 onafhankelijk geworden was, was het volledig herbouwd en gerestaureerd.
      Alleen het zogeheten Winterpaleis van de voormalige Ethiopische keizer Haile Selassie lag nog in puin.
Een ruïneuze getuige van het schrikbewind dat deze keizer uitoefende.

 

Atlas

In zijn atlas L’Afrique Périférique, een atlas van de eilanden rond Afrika, schrijft Rolf Weijburg:
In het met felle TL-lampen verlichte Selam Restaurant zijn de muren beplakt met metershoge affiches van tulpenvelden en eten we vis aan een tafeltje met een plastic tafelkleed waarop de Niagara Falls staan afgebeeld.

 

 

 

Groeten uit Hansweert

 Hansweert is een verstild dorpje op Zuid-Beveland. Een eindpunt. 

      In het zuiden ligt de Westerschelde; in het oosten het Kanaal door Zuid-Beveland.
Ooit was er de wijk Hansweert-Oost met zo’n 600 inwoners. Maar in 1978 werd besloten om het Kanaal te verbreden.
      Toen moest Hansweert-Oost of -zoals de autochtone inwoners zeggen- Answest-Oost worden afgebroken.
Nog niet eens zo lang geleden was dat dus nog gewoon mogelijk.
      (Enigszins vergelijkbaar met de afbraak van een deel van Velsen-Zuid ten faveure van het Noordzeekanaal;Beelden 186)

Moderne woningen

 

Kanaal door Zuid-Beveland

 

 Aan de overkant de kerktoren van Kruiningen

 

Westerschelde

 

 Aan de overkant Perkpolder. In juli en augustus te bereiken met een fiets- voetpontje.


Voormalig haventje

 

Ooit ging het Kanaal dat geopend werd in 1866 midden door het dorp. Het was een drukke vaarroute tussen Rotterdam en Antwerpen. 

      Tot een stukje verderop naar het oosten in 1975 het Schelde-Rijn kanaal werd geopend.
Het aantal binnenvaartschepen liep toen drastisch terug; een soort doodvonnis voor de Hansweertse horeca en middenstand.

Kleine sluis

 

 Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen kerk.

 

 Oud sluizencomplex met achterland

 

Randweg langs dijk