Beelden

 

 

Meneer Koekkoek tekent een koekoek

 

Deze plaat hing vroeger bij mij in de zesde klas van de P.H. v.d. Leyschool in Haarlem-Noord. Het is een aquarel uit een serie van 12 schoolplaten. Gemaakt door M.A. (Marinus) Koekkoek (1873-1944). Titel: In de weide.
      Meester Mol vertelde er graag over en zei dan dat deze weide in de Hekslootpolder lag tegenover de school.
Inderdaad leek het er een beetje op, maar meester Mol maakte het wel eens vaker een beetje mooier dan het in werkelijkheid was.

Wat zien we op deze prent?

In het centrum twee kieviten. Eenvoudig te herkennen door de zwarte kuif. Daarachter zitten kraaien.
      Recht voor de kieviten springt een kikker de sloot in. Die moet natuurlijk erg oppassen voor de ooievaars, waarvan er één al op jacht is. De ander cirkelt nog in de lucht.
      Over het water scheert een oeverzwaluw. Daarvoor een echtpaar wilde eenden. Het vrouwtje wijst de weg aan vijf kleintjes. Het is volop lente.

Linksvoor op het plankier zit een kwikstaartje.
     
Maar opmerkelijker is het vogeltje rechtsboven op het hek.
Dat is een grapje van tekenaar Koekkoek, want het is een koekoek. Een vogel die je overal hoort, maar bijna nooit ziet.

Nog opmerkelijker is het zwarte beestje rechtsonder. Dat is een mol. Meester Mol wist het zeker. Mollen zijn blind en leven ondergronds.
      Ze eten wormen, die voor zo’n 90% uit vocht bestaan. Toch las ik op internet dat mollen goed kunnen zwemmen en soms water uit de sloot drinken.

Langs de oever staan drie knotwilgen; in de weide ondermeer madeliefjes, boter- en paardenbloemen.
      In de sloot drijven lelies en links achter het plankier staat -geloof ik- een zwanenbloem. De plant aan de oever midden onder lijkt mij -na wat vergelijkingen- smalbladig waterweegbree.

De plank over de sloot spreekt ook tot de verbeelding.
      De kindertjes, die in de boerderij wonen gaan er graag overheen bijvoorbeeld om in de wei het eerste kievitsei te zoeken.

 

 

De Hors; een wandelende zandvlakte

 

Wandelend zand wordt het genoemd. En het gebeurt aan de zuidpunt van Texel. Daar is de Hors. Een uitgestrekte zandvlakte, waar zich nieuwe duintjes vormen.
      Je kunt er lange wandelingen maken. En dat je soms tot je enkels wegzakt in drijfzand moet je maar op de koop toenemen.
Er zijn uitgestippelde routes, maar je kunt natuurlijk ook je eigen plan trekken.
      Het is dan wel slim om je eigen voetsporen ook op de terugweg te volgen, want het is een enorm uitgebreid gebied waar je aardig kunt verdwalen. Alles lijkt dichtbij en veel lijkt hetzelfde.

                               

Kijk eens naar dit kaartje.
      De zandplaat De Hors slibde in de achttiende eeuw aan. Verhelen heet dat. Onrust volgde in het begin van de twintigste eeuw.
En De Razende Bol komt eraan. Nog een jaartje of vijftig schat men op Texel. Een beetje jammer in zekere zin, want De Razende Bol is nog een echt onbewoond eiland voor onze kust.
      Een romantische plek waar ik in 1976 in zeer onstuimig weer een paar dagen tussen onontplofte granaten gekampeerd heb.
Reportages 1; Een Razende Bol.

Razende Bol (Achter de vloedlijn)

 

De Horsvlakte vormt zich omdat de ebstroom uit de Waddenzee in het Marsdiep botst op de vloedstroom uit de Noordzee.
      Daardoor bezinkt zand en ontstaan er zandplaten, die richting Texel wandelen door de getijdenstromingen.
En de zuidwestenwind zorgt ervoor dat er duintjes ontstaan.
      Als je die met helm beplant vormen zich zoals nu voor de zandvlaktes grote duinen.
Dat is trouwens toch een interessant gebied met niet alleen duinen en valleien, maar ook met duinmeertjes, waar veel vogels zijn.

Vogels

 

Er zitten hier volgens lokale informatiebronnen ondermeer dwergsterns, wintertalingen, smienten, diverse soorten eenden, futen, brilduikers, kleine karekieten, rietgorzen en rietzangers, baardmezen, blauwborsten, sprinkhaanzangers, bruine kiekendieven, roerdompen, kieviten, graspiepers en tureluurs.

Planten

 

En er groeit bijvoorbeeld: ruwe bies, tweerijige zegge, zwarte zegge, waterzuring, watermunt, wolfspoot, blauw pijlkruid, oeverzegge, padderus, waterbies, kruipwilg, puntmos, parnassia, groenknolorchis, moeraswespenorchis, dwergbloem, waterpunge, melkkruid, strandduizendguldenkruid, waternavel, stijve ogentroost, duinkruiskruid en orchideeën als de brede-, riet- en vleeskleurige orchis.
     
En om het nog vollediger te maken zijn er ondermeer de volgende paddenstoelensoorten: wasplaatje, gordijnzwam, duinstinkzwam en het zeldzame bekerzwammetje.

Voetstappen

 

 
Vuurtoren

 

 Midden achter de vuurtoren van Den Helder, die op veel plekken op de Hors te zien is.

 Duin & meer

 

 
Stuifduin & plas

 

 
Jutterijpaal

                 

 

 

Bled revisited

Ik schreef gisteren een stukje over mijn ervaringen in 1982 aan het meer van Bled, dat toen nog gewoon bij Joegoslavië hoorde.
      In het najaar van 2009 ben ik daar nog eens teruggeweest en schreef toen dit stukje.


EEN PITTORESK MEER, ZEG!

Allemachtig prachtig 

Anderhalf uur 

Pandjes 

Afbraakpand 

 

 

30 februari 8228


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

Dit heb ik allemaal zelf veroorzaakt. Niemand kan ik erop aanspreken, alleen mijzelf. En dat is soms een rot gevoel.
      Eens in de vier jaar is kleinzoon R. op de goede dag jarig, want hij is een schrikkelkind. Ik wist eigenlijk helemaal niet waarom die extra dag er iedere vier jaar bij komt, maar hij legde me het haarfijn uit. De aarde draait behalve om zichzelf ook om de zon en doet daar ongeveer 365 dagen over.

De werkelijkheid is dat de aarde er iets langer over doet maar dat laten we zo gedurende vier jaar. En als we dan na vier jaar een dag hebben opgespaard voegen we die in februari toe, de schrikkeldag.

Maar nog is het niet helemaal in orde; in de loop der eeuwen wordt er toch nog een dag opgespaard: 30 februari!
"Ik zal voor je kijken wanneer dat is", stelde R. voor. Het bleek in het jaar 8228 te zijn, ongeveer 250 generaties verder.....

 

Toen de avond wat verder gevorderd was kon ik mijn fantasie niet meer stopzetten. We stelden een felicitatiebrief op aan de nazaat die op die dag jarig zou zijn.
      De problemen stapelden zich spoedig op; in welke taal moest die brief zijn!
Ik denk dat wij voorouders uit het jaar nul ook niet meer zouden kunnen verstaan. We besloten tot een tekening.
      Maar hoe die te bewaren of te verzenden en op welk materiaal...
R. dacht dat het maar het beste was de boodschap het heelal in te zenden. Hoe dat moest, daar zou hij nog over nadenken.

 

Uw bloghouder tekent hierbij aan:

 

Ik vertelde dit verhaal aan mijn kleinzoon Luc (12).
     
Tot mijn stomme verbazing kende hij ook dat jaartal 8228.
Sterker: Hij wist ook nog dat er een extra schrikkeljaar zou komen in het jaar 4905.
     
Toen ik vroeg hoe hij dat in godsnaam wist, zei hij : ''Uit de Donald Duck''.

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

GEO-TRIVIA (22)


Gezocht: Meest bochtige weg ter wereld (Niet straat)

Gevonden: The Ladder of Kotor (Montenegro)

 

  


In mei 2012 was ik daar en schreef er dit stukje over


De beklimming van een Zwarte Berg

 

 Hier in de buitenwijken van Kotor aan de Adriatische Zee in Montenegro begint The Ladder. De meest bochtige weg ter wereld, zeggen ze daar. 

      De ‘beklimming’ is 17 kilometer en voert naar de top (zie foto) op ruim 1700 meter hoogte van deze Zwarte Berg, waarnaar Montenegro vernoemd is.
      Het wegdek is goed, maar de weg is smal. Er moeten 25 haarspeldbochten genomen worden.
Die hoef je zelf niet te tellen, want ze staan genoteerd op de vangrails.

Als je de weg niet kent is het vrij vermoeiend allemaal. 

      De bochten zijn onoverzichtelijk en soms komt er een lokale automobilist aan, die iets teveel testosteron heeft aangemaakt.
Je moet dan uitwijken en voorzichtig manoeuvreren, want twee auto’s kunnen elkaar nauwelijks passeren.
      Soms kom je ook een autobus van de firma Blue Line tegen. Dan wordt het nog ingewikkelder.
En als twee bussen elkaar tegenkomen wordt het tovenarij, maar het lukt iedere keer weer.

 Je wordt overigens wel beloond. De uitzichten worden mooier en mooier en zijn uiteindelijk zeer spectaculair. 

      Op de top kun je een consumptie gebruiken en dan moet je je afvragen of je dezelfde weg terug neemt of dat je de afdaling neemt richting de oude hoofdplaats Cetinje.
      Die afdaling is makkelijker want er zitten veel minder haarspeldbochten in.

 

 

Hier beneden begon het allemaal.