Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 11 augustus 2021

-----------------------------------------------------------------
Een verfrommeld vulkanisch eiland

__________________________________________________________________

Door Rolf Weijburg)

Kolonia, de grootste plaats op het eiland Pohnpei dat met enkele andere veel kleinere eilandjes samen één van de vier staten van de Federated States of Micronesia vormt, ligt net als alle andere nederzettingen aan de enige weg op het eiland, de Ring Road. Deze ruim zeventig kilometer lange weg die het hele eiland rondloopt, kent slechts heel af en toe afslagen, die vervolgens dan weer na enkele kilometers onherroepelijk doodlopen op de groene muren van onherbergzaamheid.
      De afstanden zijn weliswaar te overzien, maar het grillige karakter van Pohnpei en de smalle weg die voortdurend om alle dichtbegroeide vouwen langs de randen van het zwaar verfrommelde vulkanische eiland kronkelt, maken dat je gemiddeld niet meer dan 30 kilometer per uur aflegt.
      Dat geeft niets, want Pohnpei is spectaculair mooi en door de grote hoeveelheid regen die hier uit de lucht valt, zeer weelderig begroeid.  

View boven Kolonia

We vertrokken vroeg uit Kolonia en reden in oostelijke richting de Ring Road op.

De Ringweg

Vergezichten

Dichte jungle omzoomde al snel de smalle weg. Dorpjes waren niet meer dan enkele huizen die in lintbebouwing langs de weg stonden. Prachtige vergezichten over idyllische baaien trokken langs. Hier en daar een eenzame kerk of een winkeltje.
      Een duik in het frisse water van een waterval bood aangename verkoeling en toen we na dik twee uur bij een koraalkwekerij kwamen stapten we over in een geleend bootje en voeren om het eilandje Temwen heen waarachter een van de grootste mysteries van de Pacific verscholen lag.

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

Klik HIER voor alle afleveringen

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 05 augustus 2021

Het vermiste echtpaar

 
(Door Peter Flik)

Dit verhaal loopt niet goed af, U weet het nu. Maar het moet worden verteld. Voor Bretagne waren we gewaarschuwd, er zou daar een bijna magnetische sfeer hangen; een sfeer waar zaken een onvoorspelbare wending konden nemen.
       Voor de radio werkend volgde ik mijn favoriete aanpak: niets voorbereiden maar ergens zo maar naar toe gaan en dan met iets dat de moeite waard is terugkomen. Dit was in dit deel van Frankrijk een fluitje van een cent.
      We vonden een zeer authentieke harpiste die liederen in de Bretonse taal kon zingen. De opnames werden buiten op een verlaten camping gemaakt. 

Tot zover gaat dit verhaal nogal gewoon, vindt U ook niet. Maar hier komt de wending.
      We waren de enige gasten op die camping, geleid door een Frans echtpaar Louise en Jacques. Dit echtpaar benaderde ons met de mededeling dat zij de volgende dag met vakantie zouden gaan en we konden rustig blijven als we iedere avond de poort maar zouden sluiten.
      En, o ja, nog een verzoek. Zij hadden als gewoonte om iedere dag de foto's die zij die dag gemaakt hadden, polaroids, naar huis te sturen. Of wij die dan uit de brievenbus wilden halen en op een bepaalde plaats wilden neerleggen. Die volgende dag brak aan en we waren van plan om er nog tien dagen te blijven. Museum hier, kerkje daar, U kent het wel.
      De foto's komen inderdaad iedere dag binnen. Op de vijfde dag komt de politie het terrein op en moet ons dringend spreken. Of wij familie van Louise en Jacques zijn. Ze aarzelden om nu verder te gaan aangezien wij geen familie waren, maar gezien de toestand was het toch beter om ons maar in te lichten. Louise en Jacques waren op de vijfde dag van hun vakantie bij een auto-ongeluk omgekomen bij Lyon, verbrand in hun auto. Wij lieten hen de binnengekomen polaroids zien. Zij namen deze mee.
      Maar dan gebeurt het verschrikkelijke. Alle dagen die volgen blijven die polaroids binnen komen.... Louise en Jacques levend en wel. We worden er angstig van. De politie reageert koel, er zal iets fout zijn gegaan, maar we weten nog niet wat. Zelfs op de tiende dag als wij naar huis gaan komt er nog een polaroid, uit Algiers. Eenmaal in Nederland bel ik nog één keer naar het politiebureau om iets te weten te komen. Er is niemand die ons iets kan vertellen.

 (Luister HIER naar authentieke opnames van de harpiste Morgan, die voor deze gelegenheid in het Engels zingt)

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 02 augustus 2021

Een bewogen koloniale geschiedenis

(Door Rolf Weijburg)

Zeker is het niet, maar hoogstwaarschijnlijk werden de eilanden van Micronesië omstreeks 1000 voor Christus bevolkt vanuit de Filippijnen en zuidoost Azië. Misschien gedreven door hongersnood of oorlog voeren deze pioniers in grote zeewaardige kano’s de oostelijke horizon tegemoet, op zoek naar nieuwe vestigingsmogelijkheden. De Marianen en Palau waren de eerste eilanden die bevolkt werden, pas veel later volgden de eilanden die nu tot de Federated States of Micronesia behoren.
      De eerste Europeaan die Micronesië in zicht kreeg was Magellaan in 1521. Deze Portugese ontdekkingsreiziger had twee van de vijf schepen verloren bij de 38 dagen durende passage van de woeste zeeën rondom het zuidelijke puntje van Zuid Amerika en had daarna toevallig een dusdanige route westwaarts gekozen dat er op enkele kale onbewoonde eilanden van de Disappointment Islands (Frans Polynesië) en het eveneens onbewoonde eiland Vostok (Kiribati) na, in drie maanden tijd en tijdens duizenden kilometer oceaan niet één eiland in zicht kwam. Knap werk.
      Uiteindelijk landde hij op Guam maar kreeg het vrijwel direct aan de stok met de strijdlustige Chamorro die hem westwaarts dwongen naar de Filippijnen, waar hij werd vermoord.

Spaans

Er was weinig Europese interesse in de Micronesische eilanden. De Spanjaarden, die zich inmiddels op de Filippijen hadden gevestigd, startten een nederzetting op Guam in 1668 en claimden min of meer de andere Micronesische eilanden, zonder echter goed te weten wat ze er nou eigenlijk mee aan moesten. Er waren wat Spaanse forten maar van handel of grootscheepse vestiging en administratie was nauwelijks sprake.
      Toen de Duitsers in 1878 een protectoraat vestigden in de Marshall Islands en dat wilden uitbreiden naar de andere Micronesische eilanden veranderde de Spaanse houding. Spanje hernieuwde zijn wat in de vergetelheid geraakte claim over de eilanden en legde het geschil voor bij de Paus, want zo ging dat toen. De Paus oordeelde weliswaar dat de eilanden Spaans grondgebied waren, hij gaf de Duitsers tegelijkertijd ook handelsrechten over het gebied.

Duiits

(Vlag links is van het Duitse Keizerrijk)

In de tussentijd was het imperialistische Amerikaanse oog gevallen op de Filippijnen. Toen Amerika in 1898 met betrekking tot de onafhankelijkheid van Cuba in oorlog geraakte met Spanje zag het zijn kans waar en werden de Spanjaarden ook op de Filippijnen en Guam al snel door de Amerikaanse militaire overmacht onder de voet gelopen. Amerika annexeerde de Filippijnen en Guam. Spanje koos eieren voor zijn geld en verkocht de Noordelijke Marianen en alle eilanden van wat nu de staten Palau en FS Micronesië zijn aan de Duitsers voor 25 miljoen peseta’s.
      De Duitsers bestuurden het gebied vanuit Duits Papoea Nieuw Guinea en voerden, vooral in Yap en Pohnpei hun handelsactiviteiten op. Kopra bleek een lucratieve handel en ondanks verzet van de Micronesiërs wist Duitsland flink aan de eilanden te verdienen.

Duitse brug

Tot 1914, toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Duitsland had alle schepen en manschappen die de Micronesische bezittingen moesten beschermen opeens hard nodig in Europa en verliet de eilanden min of meer van de ene dag op de andere. Het zo ontstane vacuüm werd handig opgevuld door Japan, dat, overigens met goedvinden van de League of Nations, zonder bloedvergieten alle eilanden van het tegenwoordige Palau, Federated States of Micronesia en de Marshall Islands in bezit nam.

Japans

In de jaren na de Eerste Wereldoorlog begon Japan aan een systematische “Japanisering” van Micronesië. De emigratie van Japanners naar de eilanden werd enorm gestimuleerd - Japanners mochten land kopen in Micronesië - en aan het einde van de jaren dertig bestond bijna twee derde van de totale bevolking uit Japanners. De hele economie was in Japanse handen en de macht van de traditionele Micronesische chiefs was tot een minimum beperkt. Micronesië was een deel van Japan geworden met Micronesiërs als derderangs burgers, slaven en dwangarbeiders.
      In 1935 stapte Japan uit de League of Nations en begon aan een grootscheepse militarisering van de eilanden. Overal werden bases, airstrips en havens gebouwd. Japan leek zich in afwachting van oorlog alvast in te graven.

      En die oorlog zou vooral in de Pacific en in Micronesië ongelofelijk verwoestend worden. De zo lieflijke tropische eilanden werden een van de bloedigste strijdtonelen van de hele Tweede Wereldoorlog. Ruim anderhalf miljoen Japanners vond er de dood en bijna tien procent van de  Micronesiërs stierf in deze oorlog die niet de hunne was.

Trust

Na de capitulatie van Japan kwam Micronesië onder beheer van de Verenigde Naties als onderdeel van het UN Trust Territories in the Pacific dat werd geadministreerd door de VS. In 1986 werden de vier eilandgroepen Yap, Chuuk, Pohnpei en Kosrae onafhankelijk als de Federated States of Micronesia. Die onafhankelijkheid was en is nog steeds in “Free Association with the USA” wat in feite betekent dat ze helemaal niet zo onafhankelijk zijn maar onder voorwaarden zwaar financieel worden ondersteund door de VS.

Wandeling
Als je een beetje je best doet kan je in Kolonia, de weinig interessante maar grootste stad op Pohnpei - vaak genoemd als hoofdstad van de FSM hoewel die titel officieel Palikir toekomt, een cluster overheidsgebouwen eind jaren 80 speciaal gebouwd in de jungle 6 kilometer westwaarts -  een kleine wandeling uitstippelen die de Micronesische geschiedenis chronologisch volgt.

Spanish Wall

Begin in het noorden bij de Spanish Wall, overblijfselen van de muur die de Spanjaarden in 1887 optrokken rondom het inmiddels verdwenen Fort Alphonso XIII.

German Clock

Loop nog wat noordelijker naar de German Clocktower, overblijfsel van een kathedraal die Duitse Kapucijner monniken er in 1909 bouwden.

Japanse Tank

Terug naar het zuiden kom je op een parkeerplaatsje een roestende Japanse tank tegen.

Vlaggen

Vervolgens loop je vast wel ergens langs de nationale vlag van FSM, die als dank de kleur heeft overgenomen van de vlag van de Verenigde Naties.

Postkantoor

Eindig de wandeling bij het postkantoor dat de Amerikanen in Kolonia hebben neergezet. Een kopie van de postkantoren die tot voor kort ook in Palau en de Marshalls stonden, naar standaard Amerikaans model.
      De onafhankelijke FSM heeft, net als Palau en de Marshall Islands een Amerikaanse postcode, een zipcode zoals iedere plek binnen de Verenigde Staten, waardoor post tussen de FSM en Amerika voor Amerikaanse binnenlandse tarieven kan worden verstuurd.

De ansichtkaarten kunt u kopen in het toeristenbureautje om de hoek.

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

Klik HIER voor alle afleveringen

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 11 juli 2021

Pohnpei: Een spectaculair ruig eiland

(Door Rolf Weijburg)

Even geografisch inzoomen.
      De eilanden in de stille oceaan zijn opgedeeld in drie regio’s: Polynesië (Grieks: poly=veel nesos=eilanden) in het oosten en zuiden, Melanesië (melas=zwart, refererend aan de veel donkerdere huidskleur van de eilandbewoners in dit gebied) in het zuidwesten en Micronesië (mikros=klein, hoofdzakelijk kleine eilanden inderdaad) in het noordwesten.

De Regio

De regio Micronesië omvat vier eilandgroepen: de Marianen, de Carolinen, de Marshalls en de Gilberts, en één afzonderlijk eiland, het op twee na kleinste land ter wereld Nauru.
      De Marianen zijn een keten van vijftien vulkanische eilanden in het noordwesten van het gebied die politiek zijn verdeeld over The Northern Mariana Islands, een Amerikaans Gemenebest en het eiland Guam, dat in zijn eentje de Zuidelijke Marianen vormt en een Amerikaans Territorium is.
      De Marshall Eilanden, allemaal lage atollen in het oosten van Micronesië, vormen tezamen de onafhankelijke republiek Marshall Islands.

Verder oostwaarts horen ook de atollen van de Gilbert Islands, het meest westelijke district van de Republiek Kiribati, tot de Micronesische regio terwijl de twee andere districten van dit land, de Phoenix - en de Line Islands die nog verder naar het oosten liggen, Polynesisch zijn.
      De uitgestrekte Carolinen zijn verdeeld over de eilanden van het onafhankelijke Palau in het zuidwesten, en die van de onafhankelijke Federated States of Micronesia in het centrale deel van Micronesië.

Eilandgroepen

De Federated States of Micronesia, FSM, beslaat het grootste gebied in de regio en verenigt de eilandgroepen Yap, Chuuk, Pohnpei en Kosaie, die vóór de onafhankelijkheid in 1986 Yap, Truk, Ponape en Kosrae werden genoemd. Ieder van deze eilandgroepen vormt een aparte staat binnen de federatie, met eigen lokale wetgeving en een eigen lokale taal en bijvoorbeeld ook een eigen vlag.

Micronesia

Yap

Chuuk

Pohnpei


Kosaie


Het gezamenlijke landoppervlak van de vier staten is 702 km² - wat het tot het op 18 na kleinste land ter wereld maakt, iets groter dan Andorra - maar het stuk oceaan waarover ze verspreid liggen meet ruim 3000 kilometer van oost naar west.

Pohnpei eiland

Het hoofdeiland van de tot de FSM behorende federale staat Pohnpei is het eiland Pohnpei, een spectaculair ruig eiland, waar gemiddeld per jaar meer dan 10.000 mililiter regen valt. Eén van de natste plekken ter wereld. Met als gevolg dat her er ongelooflijk groen en weelderig is. Pohnpei is met zijn 330 km² verreweg het grootste van de 126 eilandjes van de gelijknamige staat, de 125 andere eilandjes meten gezamenlijk slechts 14 km².
      Pohnpei is de grootste staat van de FSM. Het hoogste punt van de hele FSM, de 782 meter hoge Mount Nanlaud ligt in het centrum van Pohnpei-eiland.

Palikir

Ook de hoofdstad van de Federated States of Micronesia ligt op Pohnpei: Palikir. Het is een in 1990 opgeleverde nieuwe “stad” in de jungle waar zich bijna uitsluitend administratieve- en regeringsgebouwen bevinden (en de Chinese ambassade!) zo’n 6 kilometer zuidwest van de grootste plaats op het eiland, Kolonia (6000 inwoners)

Kolonia

Kolonia ligt aan de noordkant van Pohnpei tussen de dichtbegroeide randen van een klein schiereiland. In het centrum ligt een aantal parallelle straten met een mengeling van winkels, kantoren en woonhuizen van maximaal twee verdiepingen hoog. Het verkeer hobbelt er met 30 kilometer per uur tussendoor.
      Er staan slechts enkele straatnamen vermeld op de kaarten van Kolonia. Met namen als Totopai Street, Kalpwuk Street en Kapwar Street kan ik nog overweg, maar bij één straatnaam dacht ik echt dat een op hol geslagen computer een drukfout had veroorzaak:

POHNUMWPWAMWPW.

Maar nee, ook op een andere kaart vond ik dezelfde naam.

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

Klik HIER voor alle afleveringen