Bureaucratie, corruptie en hilariteit

Grensgevallen is de veelzeggende titel van een werkelijk prachtig boek, dat geschreven is door Rolf Weijburg.
      Als u vaste lezer bent van mijn blog, kent u hem van zijn serie over de 25 kleinste landen in de wereld.


 


Veertig jaar reizen

Het boek is een selectieve weerslag van veertig jaar reizen. Rolf Weijburg gaat grenzen over in Afrika, in het Midden-Oosten, in Oost-Europa en in de Atlantische Oceaan. Er is altijd wat en vrijwel overal is bureaucratie, corruptie, machtsmisbruik, intimidatie en klein gewin.
      En het zijn altijd mannen -vaak in uniform- die aan hem -witte man- en in een aantal gevallen ook zijn vriendin -witte vrouw- willen verdienen.  Je kunt je natuurlijk voorbereiden, maar in de praktijk is het toch altijd anders.

       En in Afrika geldt C‘est pas pratique, mais c’est l’Afrique.       

Mensen, die wel eens wat gereisd hebben in problematische (ontwikkelings)-landen zullen bepaalde situaties herkennen. Dat had ik tenminste zelf.      
      Vaak moest ik glimlachen, omdat het me bekend voorkwam.  Maar ook voelde ik verbazing of zelfs ongeloof naar boven komen.
’Waarom ga je in godsnaam juist hier naar toe? Wat moet je daar? Je weet dat je daar in de problemen komt. Dat er narigheid van komt''.


Malabo

Neem Malabo. Dat is de hoofdstad van Equatoriaal Guinee, een voormalige Spaanse kolonie net boven de Evenaar in West-Afrika.
      Een zeer arm en uitermate corrupt land.  De stad ligt niet op het vasteland, maar op het eiland Bioko voor de kust van Kameroen.

       Rolf Weijburg was daar in 1981 met zijn Catherine. Zij vliegen van de kustplaats Douala in Kameroen naar Malabo. En dan ontrolt zich de volgende veelzeggende scene:

Citaat

‘’Wij, de enige twee blanken op de vlucht, waren een vette kluif. Als een zwerm uitgehongerde musketiers stortten de douaniers, de militairen, de ambtenaren en het hele beveiligingsapparaat zich op ons.
      Wisten wij niet dat voor de visa bij aankomst extra leges moesten worden voldaan? Het geld dat we op de ambassade in Douala hadden betaald, was slechts voor de administratieve kosten aldáár. 
      Nu we de visa ook daadwekelijk gingen gebruiken moest natuurlijk ook voor de kosten van controle en beveiliging hier ter plaatse worden betaald. En wat dachten we van al het grondpersoneel op het vliegveld? Nou dan, daar is de luchthavenbelasting voor, die kunt u straks bij dat loket betalen. Wij hebben ook geconstateerd dat uw vaccinatieboekjes van een verouderd model zijn. Ongeldig, dus eigenlijk. Dat gaat u helaas een boete kosten.
      En die fototoestellen, die zijn eigenlijk verboden, maar u kunt ze tegen betaling van een kleine vergoeding toch mee het land in nemen. U mag er echter niet mee fotograferen voor dat u bij het Ministerie van Binnenlandse Veiligheid een fotografievergunning heeft aangeschaft.
      En dan dat zakmes hier. De man draaide mijn Swiss Army Knife met een vies gezicht tussen zijn vingers. Hij hield het mes voor mijn gezicht en keek me berispend aan. Hiermee kunt u doden. Dit is een moordwapen meneer. Een objeto para matar. Triomfantelijk legde hij het zakmes terug op tafel. In het belang van de nationale veiligheid moet ik dit mes confisqueren”.


Geen oordeel

Het boek kent veel meer van dit soort voorvallen. Maar het gaat niet alleen over grensproblemen.
       Rolf Weijburg is een echte reiziger, die zeer goed situaties opneemt en met een vlotte pen nauwkeurig beschrijft.
Hij duidt af en toe politieke situaties, maar geeft geen oordeel, laat staan dat hij veroordeelt.

      

 

Low budget

Rolf reist zoveel mogelijk over land en ontmoet op die manier veel mensen. Gelukkig zijn er ook veel mensen, die helpen. Hij reist met vrachtwagens, bussen, een enkele trein. Lift en moet soms lopen. En dan komt hem weer een fietser achterop en mag hij zijn reistas op de bagagedrager plaatsen.

      Hij reist vrijwel altijd met een klein budget en logeert in kreupele hotels. Slaapt op bedden zonder matras, of op bedden met matrassen waar de spiralen doorheen komen. Soms slaapt hij buiten of onder een trap.
      Regelmatig kan hij bij mensen logeren, die dan weer vol verhalen zitten. Hij wordt diverse keren beroofd en moet dan weer naar veel verder gelegen Nederlandse consulaten of ambassades om een nieuw paspoort aan te vragen.     

       Soms is de grens tijdelijk gesloten omdat een aantal hotemetoten een conferentie houdt in de hoofdstad.  Hij moet dan een week of tien dagen wachten op een snikhete en onmogelijke plek waar verder niets te doen is.    

Regelmatig leidt zijn reisdrift tot hilarische toestanden.
    
     
Jongensboek

      Nog in de tijd van het IJzeren Gordijn krijgt hij bij de Turks-Bulgaarse grens te horen dat zijn haar eerst geknipt moet worden. 
       In Nicosia op Cyprus vraagt hij een visum aan voor Libanon en vult bij religie ‘geen' in.           
  ‘’Maar meneer dat gaat niet. U moet echt een religie invullen. Als u dat niet doet vullen wij Jood in”. 
      In het Islamitische Mauritanië krijgt hij van zijn gastheer een illegaal flesje bier. De man spoort hem aan het onmiddellijk op te drinken. Dan kan hij zelf zien hoe zijn gast dronken wordt en ongetwijfeld heel rare dingen gaat doen.

      Het gaat maar door zo. Eigenlijk is het ëën grote avonturenroman. Een spannend jongensboek. En dat wordt verluchtigd met foto’s, tekeningen, etsen, kaarten en afbeeldingen van tickets, visa en andere parafernalia.
         Als ik sterren zou mogen uitdelen -en waarom zou ik dat niet mogen- gaf ik er vijf. 


Het boek is voor 19.95 Euro verkrijgbaar in iedere boekwinkel. Ook te bestellen bij Libris bijvoorbeeld.

      Rolf Weijburg wil het u ook zelf opsturen. De portokosten zijn dan voor zijn rekening.
En -wie weet- voegt hij er dan nog een peroonlijke noot aan toe.