Honkbal (117)

 

Een epische homerun & een dansende bal

Aaron Boone is de nieuwe hoofdcoach van de New York Yankees. Dat voorspelde ik een paar dagen geleden al. Van alle zes de kandidaten, die urenlange sollicitatiegesprekken voerden, had hij -zo meldden veel kranten in de V.S.- de beste indruk gemaakt.    
      Maar er was nog iets wat meetelde, nee sterker… wat waarschijnlijk de doorslag gaf.
Aaron Boone speelde twaalf jaar in de Majors en presteerde toen hij voor de Yankees speelde iets ongelooflijks. En dat filmpje werd de laatste weken keer op keer afgespeeld. Op allerlei niveaus.

Kijk er eerst even naar: HIER

               

 
De ultieme jongensdroom

Het was 16 oktober 2003. De zevende en laatste wedstrijd om het kampioenschap van de American League. We zijn in Yankee Stadium. De stand tussen de New York Yankees en aartsrivaal Boston Red Sox is 5-5.  Er moet verlengd worden.

      In de elfde inning komt Aaron Boone aan slag. Werper voor de Red Sox is Tim Wakefield, een knuckleball-specialist. Een bijna niet te raken pitcher.
Maar Aaron Boone slaat de bal over de hekken voor een beslissende homerun. De Yankees worden kampioen van hun league en komen in de World Series.

Tja. Ga daar maar eens overheen als solliciterende kandidaat-manager.

Kijk HIER nogmaals naar de epische homerun van Aaron Boone met commentaar van spelers en coaches, die er bij waren onder het motto: ‘’I WAS THERE’’.


Over Tim Wakefield en zijn wonderbaarlijke dansende knuckleball schreef ik ruim tien jaar geleden al eens het volgende stukje.

  

KnuckleDe dansende knuckleball

In de zomer van 1995 zag ik hem voor ‘t eerst pas goed. De dansende knuckleball. Een wonder. 
      Het was in een café in Boston waar zo’n 200 honkbalfans -veelal met baseballpetjes op- naar een groot scherm keken. Daarop werd live de wedstrijd van hun Red Sox uitgezonden. Ze speelden in The Dome, het stadion van de Minnesota Twins in Minneapolis. Ze hadden alle vertrouwen in een goede afloop, want Tim Wakefield was de startende werper voor Boston. Een knuckleballer, die een fantastisch seizoen draaide.
Op het scherm werden de knuckleballs voortdurend vertraagd in herhaling gebracht en uiteraard was er deskundig commentaar. 

Wat is een knuckleball; ook wel knuckler, ghostball of butterfly ball?


Een werper zet twee, drie soms zelfs vier vingertoppen op de bal. Zijn knokkels drukt hij naar voren. En dan duwt hij de bal als het ware vooruit.

      Een bal die op deze wijze wordt gegooid, roteert veel minder dan een normaal geworpen bal. Soms helemaal niet. De bal ‘hangt’ en de aërodynamica gaat ermee aan de haal. Atmosfeer, luchtdruk, vochtigheid, vuiltjes, de wind; al die elementen zorgen ervoor dat de bal onvoorspelbare dingen gaat doen. DE BAL GAAT DANSEN…, zoals ze in Amerika zeggen. Vergelijk het met een bijtje dat om een bloemetje zoemt, met een vlinder die in de lucht danst.
      Een goed gegooide knuckleball is vrijwel niet te slaan. 'You’re better off trying to hit Wakefield when you’re in a drunken stupor’, zei de eerste honkman van de New York Yankees, Jason Giambi vorig jaar nog.
      De knuckleball wordt verschrikkelijk gehaat en is zeer moeilijk om goed te gooien. Er zijn genoeg werpers, die het een beetje kunnen. Maar ECHTE knuckleballers zijn er zeer weinig. Volgens een honkbalvriend in Amerika niet meer dan vijf.

      Als jongetje droomde ik ervan om catcher in Amerika te worden. Die middag was ik -heel even- blij, dat ‘t niet gelukt was. Mijn god: wat zijn die ballen lastig te vangen

De Dome is een overdekt stadion. Het geluid blijft daar hangen. Als Minnesota het goed doet wordt het lawaai enorm versterkt. Die middag werd het daar alleen maar stiller en in het café rumoeriger. Zeven innings lang kreeg Tim Wakefield niet één honkslag tegen. Hij leek op weg naar een no-hitter, een complete wedstrijd waarin een werper niet één honkslag tegen krijgt. Een zeer zeldzame prestatie. 
      In de achtste inning gebeurde het toch nog. Twins-hitter Jeff Reboulet sloeg de bal min of meer per ongeluk weg voor een honkslag. Je zou denken dat het toen rumoerig werd in het stadion. Maar nee. Een klein applausje. Honkbalpubliek in Amerika bestaat uit kenners. Ook veel supporters van Minnesota vonden het jammer, want ze hadden het Tim Wakefield best gegund. Bovendien: een werper een no-hitter zien gooien is weinigen gegund. Nu bleef het voor de pitcher bij een complete shut-out wedstrijd, die door Boston met 7-0 gewonnen werd.
      Tim Wakefield speelt nog steeds. Zijn knuckleball gaat niet hard -65 tot 69 mijl per uur- en is geen zware belasting voor de werparm. Waarschijnlijk staat hij aan het begin van de honkbalcompetitie in april voor de Boston Red Sox in de rotatie van vijf startende werpers. Hij is inmiddels 41 jaar.

 

 

Aaron Boone of Hensley Meulens?

Eén van de meest prestigieuze ‘’baantjes’’ in de sport is hoofdcoach van de New York Yankees, één van de grootste, rijkste en meest populaire sportorganisaties ter wereld. Die baan is sinds enige tijd vacant nadat Joe Girardi tot verrassing van nogal wat liefhebbers na veel jaren trouwe dienst rücksichtslos aan de kant werd gezet.  
      Het is een lange en diepgaande procedure, waarbij kandidaten in eerste instantie urenlang door een commissie van tien leden worden ondervraagd alsof ze voor een tribunaal zijn gedaagd. ‘’Verhoren’’ van zo’n vijf tot zes uur zijn doodnormaal.

Tot nu toe zijn vijf kandidaten verschenen. De meest interessante kandidaat voor Nederland is Hensley (''BamBam") Meulens. Een man met een Nederlands paspoort, want hij werd geboren op Curaçao. 
      Hij is nu bankcoach bij de San Francisco Giants nadat hij een aantal jaren hitting-coach bij die organisatie was geweest.  In die periode wonnen de Giants driemaal de World Series.


     
Meulens speelde zelf in de Majors voor de Yankees en kent de organisatie dus heel goed. Hij was voorts hoofdcoach van het Nederlands team bij wereldkampioenschappen en bij de World baseball Classics in 2013 en 2017. In de Amerikaanse pers wordt bovendien voortdurend benadrukt dat Hensley Meulens vijf talen spreekt: Nederlands, Engels, Papiaments, Spaans en Japans. (Daar was hij ook actief als prof)   
      Vooral dat laatste kan van belang zijn omdat sterwerper Masahiro Tanaka daar vandaan komt en een andere Japanner Hideki Matsui al in de coachingstaf zit.  .

Ik heb een aantal Amerikaanse kranten gelezen en kom tot de conclusie dat Meulens tot nu toe een goede tweede is in de pikorde van kandidaten. Voornaamste kandidaat is Aaron Boone (onder), hoewel hij nog geen ervaring heeft als coach. Maar Boone speelde 12 jaar in de Major Leagues (een half seizoen bij de Yankees) en maakte grote indruk bij het sollicitatiegesprek.
       

De overige kandidaten maken weinig of geen kans. Rob Thomson is de huidige bankcoach bij de Yankees. Hij zit al 28 jaar bij die organisatie. Zijn grote nadeel is dat hij zelf nooit op het hoogste niveau speelde.
Eric Wedge heeft coach ervaring bij diverse organisaties, maar verloor meer wedstrijden dan hij won. Hij heeft een bescheiden staat van dienst als speler.
Chris Woodward is nu binnnenveld-coach bij de Los Angeles Dodgers. Hij speelde twaalf seizoenen in de Majors, maar wordt met zijn 41 jaar nog te jong bevonden.

 

  

 

Op zijn Houtkamps

Vannacht (onze tijd) is de vijfde wedstrijd in de World Series tussen de Houston Astros en de Los Angeles Dodgers. De stand in deze serie best-of-seven is 2-2. 
      Op de heuvel staan twee van de grootste pitchers uit het Amerikaanse baseball. Clayton Kershaw voor de Dodgers.

Voor de Astros is dat Dallas Keuchel.
Die naam spreek je uit als Keuikel. Luister HIER

Morgen komt er een samenvatting van die wedstrijd op de Nederlandse televisie.
      Het commentaar wordt verzorgd door Andy Houtkamp. Dat doet die man al tientallen jaren. 

Hij zal de naam Keuchel weer uitspreken als Koitsjel.  

      Dat irriteert mij nogal. want dan heb je je halfslachtig voorbereid en nooit goed naar een Amerikaans commentaar geluisterd.


Goedemorgen!


Catch of  the year

Zelfs als je niets van honkbal weet, zelfs als je een sporthater bent, ja zelfs als je nog erger bent, kijk dan even naar deze vangbal. Dit is meer dan honkbal, veel meer dan sport. Dit is ART. Performing art. 
      De artiest is Austin Jackson van de Cleveland Indians. De bal wordt geslagen door Hanley Ramirez. Hij weet het zeker. Dit is een homerun.
Maar dan verschijnt Jackson. En kijk dan eens HIER hoe zijn timing is, hoe hij die bal vangt, hoe hij over het hek valt, een sierlijke radslag maakt, op zijn pootjes terecht komt en er in slaagt om die bal in zijn handschoen vast te houden. ONGELOOFLIJK.

   

De mooiste vangbal van dit seizoen. De commentatoren in Amerika zijn het erover eens. Eén van de mooiste vangballen ooit. Misschien wel de mooiste. Ook dat vindt een ieder, die er een beetje verstand van heeft. 

 

 

Scooter Gennett slaat vier homeruns

Een mens zit wel eens in een flow. Alles lukt, alles gaat goed en naar wens; het kan niet kapot.
      Vooral in de sport wordt de term regelmatig gebruikt. Een team zit in een flow. Maar ook een individuele speler kan in een flow zitten. Soms zit zo’n speler in een superflow. Een vorm van goedaardige waanzin.

      Scooter Gennett, linksvelder van de Cincinnati Reds verkeerde gisteren in zo’n superflow. Hij sloeg in de wedstrijd tegen de St. Louis Cardinals vier homeruns. En daarmee evenaarde hij het record in het Amerikaanse Profhonkbal. Hij was de 17e speler die dit kunststuk volbracht. De eerste was Bobby Lowe, die de vier homeruns bij elkaar sloeg op 30 mei 1894. Scooter Gennett deed het echter nog iets beter. Zijn eerste homerun was een Grand Slam, een homerun dus met alle drie de honken bezet. 
En dat had nog nooit een ''4-homers in 1 game'' speler gepresteerd.

Kwam dit als een verrassing? Nou en of.
      Scooter is een goede speler, maar geen ster laat staan een superster. Hij is 27 jaar en maakte zijn debuut in 2013. Sindsdien speelde hij 503 wedstrijden, waarin hij ‘’slechts’’ 38 homeruns sloeg. Hij heeft over die periode een slaggemiddelde van .281. Dat is niet meer dan redelijk.

Kijk HIER naar de homeruns van Scooter.

En HIER wat hij daar zelf over te vertellen heeft.   

Bestaat er ook een anti-flow of een contra-flow?. Niets lukt; alles zit tegen. Veel mensen zullen dit herkennen en erkennen.

Laten we bij honkbal blijven. Daar noemen ze dat een slump.

      Vorige week zat werper Jason Grilli van de Toronto Blue Jays in de wedstrijd tegen de New York Yankees in een superslump.
In de achtste inning sloegen vier spelers van de Yankees een homerun tegen deze
relief pitcher. Zelfs de coach van de Yankees, de uiterst ervaren Joe Girardi moest toegeven dat zoiets zeer ongebruikelijk is.

Kijk HIER naar de anti-flow van Grilli contra de flow van het Yankees-team. 

Coach van Toronto John Gibbons moest voor de verzamelde pers uitleggen waarom hij zijn ongelukkige werper niet had vervangen.
HIER 



Subcategorieën

Knuckleball (Druk up F5 om de beweging nog eens te zien)