Josefien

 

Underground Rock Club & disco Halikarnas

 

Cruisedagboek 4: Athene- Mykonos- Bodrum

Dinsdag 1 september: Athene Griekenland

10.30 uur

 

Zo. Ik ben een beetje bijgekomen. Gisteravond was me wel een avond zeg. We gingen met z’n allen eten in een tentje op de Plaka en daarna naar een nachtclub. De Underground Rock Club Café .
      Met z’n allen zei ik, omdat Josje van Dijk dat wilde. Zij had ’s middags namelijk verteld dat zij zich zo eenzaam voelde. Wij hadden allemaal contacten en zij niet.
      Maar ja dat komt natuurlijk omdat zij aan haar man Wout van Dam beloofd heeft, dat ze niet naar andere mannen zou omkijken.
      Tja. Wat moet je dan op zo’n cruiseschip?

Maar goed. We gingen. Laila met haar stuurman Fabio en ik met Ernesto, de kok.
      Rietje, die ook haar Noorse vriendje Sven aan de kant heeft gezet, ging met Ria. Daphne heeft een Duitse vriend gevonden, Heinrich. Die ging natuurlijk ook mee.
      En dan was er nog Josje.

 

18.00 uur

De Acropolis & een nieuwe bikini 


Rietje en Ria waren weer samen. Die hebben zomaar een soort lesbische verhouding aangeknoopt. Van Rietje had ik dat wel vaker gedacht, maar Ria? Nou ja.
      We gingen snel weer terug naar ons schip. Lekker een beetje in het zwembad hangen. Fabio en Ernesto moeten vanavond werken. Eindelijk eens een beetje slapen. En even niet varen, want we blijven hier nog een dag.
 


Woensdag 2 september: Athene Griekenland

Een dagje rust



Donderdag 3 september: Mykonos Griekenland

Eiland van plezier


 

 

Vrijdag 4 september: Bodrum Turkije

Het wonder van Halikarnassos 

 

Mausollos 

 

 

 

Open lucht disco 

 

 

Mannen, cultuur & ruzie



Cruisedagboek 3: Pylos- Nauplion- Athene

Zaterdag 29 augustus: Pylos Griekenland

Ik krijg toch wel veel leuke reacties van jullie. Alleen verschillen ze nogal.
      Sommigen vinden dat ik wat meer over mijn vriendinnen moet vertellen, anderen willen veel meer weten over de relaties met al die mannen, maar er zijn gelukkig ook mensen die juist meer willen weten over de steden en landen die wij aandoen en over de mensen die daar wonen.

Nou. Die dikke Noor, die Sigurd ga ik een soort bons geven. Een soort, omdat het natuurlijk nooit ’aan’ is geweest. Maar Laila -dat is mijn mooie buurvrouw achter wie alle mannen aanzitten- gelooft dat niet.
      Ze denkt dat er van alles gebeurd is, toen hij mij naar bed heeft gebracht. Vooral omdat er nog een andere man bij was ook.
      Dat vindt ze zo intrigerend ; ‘sóó innntriiiigééerend’.

 

Odysseus & Nestor 

Pylos is door een zekere Pylos gesticht in de 14e eeuw voor Christus. Hij werd verdreven door Neleus, die de stad belangrijk maakte. Zijn zoon Nestor volgde hem op. Die vocht met Odysseus mee in de Trojaanse oorlog en werd zó oud en wijs, dat wij daar de naam Nestor -oudste; de meest wijze- aan hebben overgehouden.
      Zo!
Heb ik zelf uitgezocht.
      Laila en ik gaan stappen.
Eens kijken hoe zij dat toch allemaal doet.

 

Een rare ruzie 

Zondag 30 augustus: Nauplion Griekenland

Heb ik me toch een rare ruzie gehad met die Josje van Dijk.
      Ze heeft Gymnasium gedaan en corrigeerde mij in het openbaar toen ik Peloponnésus zei.
      ‘Het is Pelopónnesus’, zei ze. ‘Sorry‘.
      ‘Hoezo sorry’, zei ik toen. ’Wij zeggen toch gewoon Peloponnésus.
      ‘Ja’, -zij weer-, ’maar het is toch echt Pelopónnesus‘.

Toen kreeg ik bijval van Laila Hensen. Wij zijn gisteravond samen uitgeweest en hebben eens lekker bijgekletst. Zij is mijn buurvrouw. Bij ons thuis in Haarlem-Noord hebben we nooit van die gesprekken gehad. Nooit.

‘Jij zegt toch ook niet Paris als je Parijs bedoelt’, zei die schat. ‘Of London als je het over Londen hebt. Berlin; Berlijn.
      Nou dan. Doe een beetje normaal zeg’.

 

Helemaal stil 



Ernesto; Ernesto 

Maandag 31 augustus: Athene Griekenland

 

Het is nu heel vroeg in de morgen. We gaan varen naar Athene.
      Daar zullen we vandaag en morgen blijven. Over die stad zal ik in mijn volgende cruisedagboek uitvoerig schrijven.
Ik moet nog even slapen, want het is vannacht laat geworden. Heel laat. Maar wel heel gezellig.
      Hij is leuk die Ernesto. Vriendje van Fabio de stuurman. Ernesto is een chef kok in de keuken.
We hebben kennis gemaakt in de disco-nachtclub Iria Mare.
      Gedanst hebben we . Gedronken.
En gevreeën?
Ja! gevreeën hebben we ook. Hij is een schat, Ernesto.
      En een heel lieve minnaar.
     
Doei!



 

Spelletjes en slivovitch

 

 

 

Cruisedagboek 2: Dubrovnik- Kotor- Corfu 

Woensdag 26 augustus; Dubrovnik Kroatië



Mooi opgeknapt 

 

 

Land van de zwarte bergen 

Donderdag 27 augustus; Kotor Montenegro


Noorse mannen 

Ik ben hier met Rietje Meinders en twee Noorse mannen. Sven en Sigurd.
      Sven zat achter het stuur. Hij ging soms wel een beetje hard.
Maar hier op dit terras boven op de zwarte berg heb je een machtig uitzicht op de stad en op de zee, die steeds maar blauwer lijkt te worden.
      Sven en Sigurd hebben voor ons -en natuurlijk ook voor zichzelf- een slivovitsj besteld. Dat is een soort pruimenjenever. Heel sterk maar wel lekker.
      We moeten er niet teveel van drinken.

Sigurd is niet bepaald een aantrekkelijke man, hoewel hij zeker tien jaar jonger is dan ik. Hij loenst, heeft een buikje en zijn rossige haar wordt dun. 
      Zijn baardje is weer wel leuk.

Maar nu ga ik stoppen, want Sven en Sigurd vinden het maar raar dat ik steeds aantekeningen maak.
      ‘Schrijf je soms over ons?’, vroeg Sigurd ineens.
Ik heb maar niet gezegd wat ik geschreven had en hem uitgelegd, dat ik voor Ronald een dagboek schrijf.

 

Barstende koppijn 

Vrijdag 28 augustus: Corfu Griekenland.

Ik lig nog in mijn hut. Barstende koppijn. Dat komt van gisteren toen Rietje en ik teveel slivovitsj hebben gedronken. Nadat we terug waren in de stad zijn we nog naar een bar geweest. Daar werd veel gedronken. Op een gegeven moment vroeg ik aan Rietje of ze nou echt verliefd was op onze chef Joost Cornet. 
      Ze begon wat schaapachtig te lachen en zei dat ze juist dacht dat ik verliefd op Joost was.

      Nou Ja zeg! Het idee.
     
Ik moest naar de w.c. en toen ik terug kwam begonnen de Montenegrijnen - zo moet je ze noemen- ieder glas dat ze leeg dronken op de grond kapot te gooien. Het werd een beetje eng, vooral omdat Sven en Sigurd zich er ook mee begonnen te bemoeien.

Sigurd werd heel link, toen een Montenegrijn zich over mij heen boog en zei dat niets zo erg was als dronken Noren. Sven kon nog net voorkomen dat er een vechtpartij ontstond.
      Zelf heb ik ook een glas kapot gegooid. Dat kan zomaar in dit land.
Voorlopig moeten ze maar geen lid worden van de Europese Unie.


Ezeltje rijden 

 


 

Eindelijk is het zover



Cruisedagboek 1: Venetië - Rovinj- Split  

Zondag 23 augustus. Venetië Italië.

Eindelijk is het zover.
Mijn reis kan beginnen. Ík jubel van binnen. Nu is het nog een open boek, maar over drie weken ben ik een hele ervaring rijker. Ik ben blij dat het gaat beginnen. Heel blij’.

 

Cruiseterminal  

We logeren in hotel Olimpia. Dat is vlakbij de cruiseterminal. Wel een vreemd gezicht hoor die grote cruiseschepen in deze oude stad.
      Ons schip bijvoorbeeld -de Ronny Glass- heeft tien verdiepingen. Ik slaap met Daphne in een binnenhut. Op de zevende floor. Ria en Rietje ook.
      Maar Laila en Josje hebben een buitenhut genomen. Laila zei dat ze anders last van claustrofobie zou krijgen.
      Ze moest uitzicht hebben. Nou ja zeg!

Een beetje ervaring met het varen hebben we al, want wij zijn met de Vaporetto van het hotel over het Canal Grande hier naar het plein gegaan.
      Een hele ervaring hoor zo’n busboot. Een gondeltocht hebben we maar niet gemaakt. De gondelier vroeg 150 Euro voor vijftig minuten. 150 Euro.
      Hallo.
In een boekje stond dat ze niet meer dan tachtig Euro mochten berekenen.
      Het zijn wel haantjes hoor, die gondeliers.


Maandag 24 Augustus: Rovinj Kroatië  

De eerste tocht  

We hebben vandaag ons eerste tocht gemaakt. Fantastisch. Die blauwe zee. Die vergezichten. Dit schip. Tien verdiepingen telt het. Twee zwembaden heb ik geteld. Een casino, een feestzaal , een supermarkt, vier of vijf restaurants. Meer dan 1700 passagiers en 800 bemanningsleden. Ze hebben echt van die witte pakken aan en zijn allemaal heel bruin. Vanavond gaan we eerst hier de stad in en dan gaan we met z’n allen dansen.

Ik doe mijn zwarte klokrok aan en die zwarte bloes met daarover mijn wijnrode vestje met V-hals. En dan ook maar mijn zwarte enkellaarsjes.
Er zijn veel mannen aan boord hier. Volgens Laila zijn ze op jacht. Nou ja zeg! Op jacht. Zo ordinair als ze dat uitdrukt.

 

Dinsdag 25 augustus: Split Kroatië .

 

Veel wit en geel



Een beetje gammel 

Ik voel me nog een beetje gammel van gisteravond.
      Het was laat.
Vooral Laila en Daphne hebben druk gedanst.
      Ik ook wel, maar niet steeds. Mijn enkellaarsjes knelden een beetje en ik had ook last van mijn gebit.
      Ik ben bang dat er een ontsteking zit.

Maar.. er was een wat dikkige Noor die me steeds wilde kussen.
      Ach vooruit dan maar! Hij heet Sigurd en heeft dun rossig haar.
Ik geloof dat ik hem wel leuk vind.

Het varen is echt super.
      Als je binnen in de gangen bent of ergens anders waar je geen zee ziet merk je niet eens dat je aan het varen bent.
      Wij glijden over de golven in een heerlijke cadans.

 

Het zorghotel 

Gratis bingo en volop sociale contacten


Ze heeft het even helemaal gehad met haar moeder. Josefien. Over drie weken zou ze vertrekken naar Venetië . Daar begon de cruise over de Middellandse Zee. Met vijf vriendinnen zou ze gaan. Maar haar hulpbehoevende moeder had bijna roet in het eten gegooid.
      Josefien had met heel veel moeite een zorghotel in de buurt bereid gevonden om haar moeder drie weken op te vangen.
      ’Prima verzorgd, een eigen kamer, dagelijks keus uit drie menu’s, gratis bingo en volop sociale contacten met andere hotelgasten’ had Josefien benadrukt.

Haar moeder was woedend geworden.
      ‘Je wilt me opbergen in een asiel. Met andere gehandicapten, gekken en a-socialen’. En als het je bevalt, laat je me daar nog zitten ook.
      Ben je lekker van me af ’.

Josefien was geschrokken. Ze had zo goed haar best gedaan. Haar hele leven had ze al voor haar moeder gezorgd. Nooit was ze langer dan een week weggeweest.
      ’s Avonds was ze er altijd om haar moeder naar bed te brengen. Dagelijks maakte ze eten, deed haar in bad en kamde haar haren uit.
      En omdat ze niet meer zindelijk was, deed ze haar ook twee soms drie maal per dag een schone luier aan. En dan nu dit. Josefien moest een beetje huilen.

      ‘Ja ja, schreeuwde haar moeder. ’Mij laten barsten en dan nog janken ook. Toe maar. Als je maar weet dat ik niet naar die tent ga. Ik ga niet en jij gaat ook niet. Middellandse Zee! Wat moet jij in de Middellandse zee? En dan nog op zo’n duur schip ook.
      Heb je daar wel geld voor. Mijn geld zeker. Mijn geld’.

Josefien was het huis uit gerend en had haar beste vriendin Daphne gevraagd wat ze moest doen. Maar Daphne was heel duidelijk geweest.
      ’Je moet eindelijk ook eens aan jezelf denken’, zei ze. ’Daar heb je meer dan recht op. En aan dit soort chantage moet je niet toegeven. Terreur is het. Terreur’.

‘Ja maar ze is zo hulpbehoevend’, zei Josefien.
      ‘Ze kan absoluut niet voor zichzelf zorgen. Misschien wordt ze wel doodongelukkig in dat hotel’.

‘Het is toch een zorghotel‘, had Daphne geroepen.
      ‘Nou dan zorgen ze toch voor haar. Daar zijn ze voor’.
En toen: ‘Zal ik met je meegaan om het haar uit te leggen?’.

Josefien wilde eerst ‘ja’ zeggen,maar vermande zich.
      ‘Nee hoor. Ik ga gewoon zelf en zeg tegen haar dat ze zich niet zo moet aanstellen.’.

‘Goed zo’, zei Daphne. ‘Prima’.

En Josefien was terug gegaan en had het er allemaal uitgegooid. Haar moeder had het aangehoord en niets teruggezegd. Helemaal niets. En dat was al een halve dag geleden.
      Maar ze zou niet veranderen Josefien. Dit keer niet. Ze zou moeder niet haar zin geven.

Ze was nu in de kantoorboekhandel om een dagboek te kopen. Want dat zou ze doen. Een dagboek bijhouden van haar grote reis.
      De eerste regels zou ze schrijven op een terrasje op het San Marcoplein van Venetië.
      Ze kende die regels al bijna uit haar hoofd”