Beelden

 

VAN DE SCHOONHEID


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

 

                                                                               Schoonheid komt vaak onverwachts

                                                                                                 Zelden in musea

                                                                                             Zomaar op de straat

                                                                                                      In een park

                                                                                                     Of zoals hier

                                                                                     Langs de kant van een weg

                                                                                 Een weg die ook nog dood loopt

                                                                                      Nooit zit iemand op die stoel

                                                                                                 Er is niets te zien

                                                                                      Ook niets om te overdenken

                                                                                   Over alles is al eens nagedacht

                                                                                     Er lag een briefje op de grond

                                                                                       Kom niet terug stond erop

 

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

KUNST MET HOOFDLETTER

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

 

 

 

      Het is me twee keer overkomen: verzuipen in over het paard getilde kunst. Eénmaal in een klein dorpje in Limburg. Er zou een opening zijn in de één of andere galerie, maar dat heette toen weer niet opening maar vernisage. Bij binnenkomst verblind door hel neonlicht. Mensen in witte pakken, de muren wit en de wijn ook wit, maar daar mocht je niet aankomen. Er zouden eerst toespraken volgen. Bent U uitgenodigd werd er op wantrouwige manier gevraagd. Natuurlijk niet antwoordde ik zo gevat mogelijk, ik zag ergens licht branden en dacht daar zal wel iets te snaaien zijn. De vragensteller keerde zijn rug naar me toe. Ik verliet deze verschrikking.
     
Nam me voor dit soort bijeenkomsten nooit meer te bezoeken. Maar het noodlot slaat altijd toe als je even niet oplet.

      Er was bij de radio, waar ik werkte iemand ziek geworden. Om acht uur in de avond zou er een rechtstreekse radiouitzending plaatsvinden uit een gebouw dat een naam had die leek op Musis Sacrum. Een naam die je zelf nooit kon verzinnen of onthouden, het was zes uur, twee uur dus voor de uitzending. Wat ik dan toch moest doen, vroeg ik nog. En had ik maar naar het antwoord geluisterd, dan was ik zeker niet gegaan. Het drong tot me door dat ik in een zaal op de eerste rij moest gaan zitten en vanaf acht uur verslaan wat zich op het podium afspeelde. Het zou allemaal met avantgardistische kunst te maken hebben. De opening om acht uur zou een installatie zijn. Een woord wat in die kringen vaak gebruikt werd, maar dat verder helemaal niks voorstelde. Maar ik zou er niet over zeuren, zo nam ik me voor. Bij binnenkomst was ik meteen weer in dat Limburgse dorpje van jaren terug. Muren wit, hel neonlicht en witte wijn in dichte flessen.
      Mijn hond Pepijn was mee, want die had verlatingsangst en moest dus altijd mee. ''Er mogen hier geen honden naar binnen'', meldde de gastvrouw.''

       "Als de hond weg moet, ben ik ook weg en hebt U geen uitzending en bovendien is dit helemaal geen hond". Hij mocht blijven. Er werden prorammaboekjes uitgereikt waarin ik kon lezen hoe de Poolse kunstenaar heette die de opening zou verzorgen: Jirzi Gutschrawahüderschwung. Hij beklom het podium waarop een met een wit kleed gedekte tafel stond waarop een witgeverfde grammofoon. Op dat apparaat een grammofoonplaat die was bewerkt doordat er kruislings stroken plakband aangebracht waren. Dit meldde ik allemaal nog op de radio en toen tilde de Poolse kunstenaar de arm van de grammofoon op en liet die op de draaiende plaat zakken. Er volgde een Johan Strausswals die gruwelijk erminkt werd door die stroken plakband. De hond gaf een blaf en ik zei: "Kom Pepijn deze onzin gaan we niet langer bijwonen, we gaan".
      De uitzending was niet meer te redden en in Hilversum zullen ze wel een muziekje gaan opzetten. Dat was mijn enige gedachte, het eerste uur.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

MAG IK ME NOG EEN KEER VOORSTELLEN

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

 

Ik ben hier nu in dit huis negen weken en ik moet eerlijk zeggen, het bevalt me prima. Het eten en de verzorging zijn super en met de andere beesten, behalve met de moederpoes, gaat het de goede kant op. De kleine witte kater wil wel met me spelen, maar pakt het zo aan dat hij uitdagend op zijn rug gaat liggen en rustig wacht tot ik toehap. Maar dan als ik éénmaal in zijn buik ga bijten, je moet tenslotte wat, slaat ie op mijn kop, maar wel zonder zijn nagels uit te steken. Het is te doen.
      Die oudere hond de Jack Russel is een ander geval. Spelen wilde hij in het begin niet en begon fel van zich af te bijten. Maar er was geen probleem want hij heeft alleen maar rotte tanden, dus ik voelde er niks van. Mijn eigenlijke bedoeling was bij hem in de mand te slapen; ik heb geen moeder meer dus dan maar bij die malle Jack Russel. Hij wilde niet. Dus heb ik dagen bij die mand staan blaffen tot dat hij er genoeg van kreeg en zijn mand verliet. IK HAD ZIJN MAND!   
     
Dit is nu een week geleden en gisteren kroop hij bij me in de mand. Doel bereikt.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

STEDEN & PLEINEN

 

(Door Peter Flik, phtosooph te Hongarije)

 

Stegen liever vermijden.

Straten doe je.

Op pleinen ben je.

      Dit is kort gezegd de kern van de zaak en nu kan ik er rustig omheen gaan draaien. Woonde vroeger in de buurt van Winschoten en voelde me in die plaats altijd verloren. En nu na veel jaren weet ik waarom. Er waren geen pleinen. Ja er was wel een plek die ze plein noemden, het Jozef Israelsplein. Er bestaat op de wereld geen hopelozer plein dan dit plein; een grote parkeerplaats met een doorgaande weg er langs. Altijd pokkenherrie en nergens een plaats om te zitten. Je wilt er nog niet dood gevonden worden. 
     

 

    Foto's: Gerard  van Bochove

      Hier in het zuiden van Hongarije is wel een stad met pleinen en op één ervan kreeg ik een benauwende ingeving. Meestal druk ik die weg omdat het alleen maar leidt tot zinloze somberheid, maar deze keer lukte dat niet. Was net uit de trein uit Budapest gekomen en had uit die trein uitvoerig getelefoneerd met vriend J. die ergens in Australië was, ik wist echt niet waar. En had me over dit gemakkelijk tot stand gekomen kontakt niet verwonderd. Tijden gingen nu eenmaal razend snel en vergeten was ik de langdurige moeite die men nog niet zo lang geleden moest nemen om een telefoonkontakt tot stand te brengen. Zeker in Oost Europa. Naar een postkantoor, in de rij staan, drie formulieren invullen en vier uur wachten. En als je echt niet wist waar in Australië de op te bellen persoon was kon je het helemaal schudden.

 

     

 

      Op dat plein werd ik me er van bewust hoe geavanceerd we allemaal zijn geworden. Zeker toen ik zag dat ik de oudste persoon op dat hele plein was en dat alle anderen niet ouder dan dertig waren. En dat zeker de helft van die mensen aan het telefoneren was. Niemand van hen zou bij navraag kunnen antwoorden hoe de telefoontoestand vroeger was. Toen leefden ze nog niet en in de geschiedenisboeken staan die dingen niet..Ik behoorde tot de uitstervende generatie die het nog heeft meegemaakt.

      Binnenkort gaan we naar Rome en ik hoop tot meer rustgevende gedachtes te komen op één van de vele pleinen die daar zijn. De mooiste van heel Europa.

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

KOGEL DOOR DE KERK

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

 

                                                         Eindelijk is het zover

                                                       De klok luidt niet meer

                                                  De oudjes liggen in de aarde

                                      De prevelpredikante tot zwijgen gebracht

                                                 Genade en troost afgeschaft

                                                       Geen verboden meer

                                                            Geen kollektes

                                                      Geen armzalig gezang

                                                    De bulldozer kan komen

                                                          Nog een paar jaar

                                                        En alles is vergeten

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën