Beelden

 

ALLES OP ÉÉN DAG

 
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

 

 

                                                                               Hoe oud zal ik geweest zijn

                                                                     Ik denk zes, maar het kan ook vijf zijn

                                                                       Het was oorlog, dat zag je op straat

                                                                               Soms waren er huizen weg

                                                               Ook waren er mensen die je nooit meer zag

                                                                              Neerstortende vliegtuigen

                                                                            Het lawaai dat daarbij hoort

                                                                                           De huiver

                                                                             Vader nam me mee op de fiets

                                                                                Dat leek hem wel wat

                                                                             Maar hij was wel erg groot

                                                                            En hij reed langs een kanaal

                                                                   Een kanaal dat ze hier daip noemden

                                                                               Te dicht langs dat water

                                                                                  Ik schreeuwde het uit

                                                                           Maar hij fietste gewoon door

                                                          En zei achterom dat het later beter zou worden

                                                                               Dat later was een bos

                                                                                  Het Zuidlaarder bos

                                                                      Daar zouden we iets meemaken

                                                                Het bleek om een ontmoeting te gaan

                                                                                    Hij zag zijn zus

                                                                             Haar man kwam niet mee

                                                                         Als kind begrijp je niet waarom

                                                                          En het werd je ook niet verteld

                                                                          Langzaam begon het te waaien

                                                                   Dit bos zou ik later nooit meer betreden

 


Klik
HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

‘Dag lief, fijn eiland’

 

Onno Blom, biograaf van Jan Wolkers, heeft het achterhaald. Op 31 mei 1969 schreef de auteur in zijn dagboek het volgende:

      ‘Om half vier op. De kast nog even schoongemaakt. Karina ligt nog te knorren. Om half vijf roep ik Karina. We drinken koffie. Het is echt vochtig weer. Zo vroeg is het gemeenschappelijk terrein weer in bezit genomen door vogels.

Tussen de schommels en draaimolen lopen kieviten en scholeksters. Vlakbij roept een koekoek. Meeuwen duiken in de ruimte tussen de huisjes. De laatste spulletjes nog even in de auto en dan rijden we langs de Randweg weg.

Voske miauwt heel hard in zijn mandje. Grote hazen op de weg die stram weglopen. Tortelduifjes. Zijn met een paar auto’s op de pont. De zon komt door. Als de pont wegvaart gaan we de salon in en eten twee oude broodjes. Daarna gaan we op het dek staan. De Hors in de mistige zon. Zo mooi. De Mokbaai. Het is onsterfelijk mooi. Het water is stil. Het spoor van de boot, het kielzog is kilometers te volgen. Je wordt er kil van. Tot vlak bij Den Helder zien we zelfs in dit mistige weer, Texel. Dag lief, fijn eiland’’.


Elf jaar later ging hij er definitief wonen. De liefde bleef. Hij ging er dood.
     
Vorige maand heb ik een paar stukjes geschreven over Texel.
Tot slot: Een rondje.


Den Burg

 

Oosterend

 

Oudeschild

 

 

Oudeschild (Haven)

 

Deze tekening is van etser Rolf Weijburg uit Utrecht.
      Hij maakte eind vorige eeuw een serie van 20 tekeningen over de Waddeneilanden. Dat gebeurde in opdracht van de Holland Amerika Lijn.
De werken hangen nu in de cabines van het cruiseschip Zaandam.
     
Dit is de haven van vissersplaats Oudeschild  

 
De Koog strand

 

 

Den Hoorn

 

 

De Cocksdorp Waddenzee

 

 

Den Burg Centrum

 

 

Oosterend

 

 

Oudeschild Haven

 

 

De Koog centrum

 

 

Den Hoorn De Hors

 


De Cocksdorp

 

 

 

Torens van Texel (Rolf Weijburg)

 

 

 

 

 

PRAAG 2012

 

(Door Peter Flik, phtosooph te Hongarije)

 

Een stad die loodzwaar op je gaat liggen, niet onprettig overigens. Al die geschiedenis daar. Geschiedenis die nooit te omvatten is al leefde je tien keer je leven. De beslissingen die er zijn genomen, de zinnen die er gesproken zijn, de muziek. Al bij aankomst moet ik eerst even gaan zitten en zie de stromen touristen als water door een goot voorbijkomen. De laatste keer dat ik er was is twintig jaar geleden, ik kom er dus niet elke dag. Vriend Jan was op 1 mei van dat jaar 1989 onwel geworden in zijn hotel en een paar dagen later overleden. Zijn vrouw had mij in Nederland gebeld en gevraagd of ik het stoffelijk overschot wilden gaan zoeken en naar Nederland laten brengen. Het eerste wat wij (Rik Zaal en ik) deden was het hotel Alcron bezoeken waar Jan en ik altijd logeerden als we in de stad waren. Het hotel klampte zich nog altijd vast aan de negentiende eeuw, al waren er tekenen dat de omhelzing spoedig zou oplossen.
      Wij vonden mensen die zich hem herinnerden van ongeveer een week daarvoor. Waaronder Jirzi, de chauffeur die hem altijd door de stad reed en ook naar de rivier als Jan zijn handen in die rivier wilde houden. Zijn kamer was nog niet opgeruimd en ik vond de oude maar goed werkende bandrecorder waarop Jan tijdens zijn reizen muziek en omgevingsgeluiden vastlegde. Later in Nederland speelde hij die banden af en ging dus opnieuw op reis, zonder kosten. Op één van de banden stond een toespraak van de toenmalige president van het toenmalige Tsjechoslowakije, Husak. Door die toespraak heen hoorden wij Jan een astma-aanval krijgen. Hieraan overleed hij. Met veel navraag vonden wij Jan in het Na Frantisku ziekenhuis, althans zijn bed. Hij was kort daarvoor naar een mortuarium overgebracht. Later in de week vlogen wij met Jan terug naar Schiphol, hij weliswaar in de laadruimte. Als de stewardess ons vraagt wat we willen drinken is het antwoord drie wodka.

Nu dus weer in Praag en ik herken geen enkele straat meer. Pas na bestudering van en plattegrond begrijp ik het : we logeren gezien vanuit het Wenceslas plein aan de overkant van de rivier, een gebied dat ik nooit eerder betrad. Ik heb een gedachtegang die nogal ingewikkeld is en misschien zelfs wel onwaar. Maar ik denk dat ik hier in deze stad de bevestiging kan vinden.
      De gedachte is dat er nooit eerder in de geschiedenis in de architectuur zo'n enorme breuk is opgetreden dan is gebeurd in de overgang van de negentiende naar de twintigste eeuw. Al die eeuwen daarvoor bouwde men in de architectuur min of meer voort op de vormgeving van de dan aan de orde zijnde eeuw. De twintigste eeuw kon geen voortzetting zijn van de negentiende en maakte men gewoon veel kapot om iets nieuws te doen verrijzen. De wereldoorlogen hielpen daar mooi een handje aan mee.

 

Station Hlavni Nadrazi

 

 

Deze worsteling om de continuiteit is goed zichtbaar op het station Hlavni Nadrazi. Een groot negentiende eeuws als kathedraal opgezet gebouw met een prachtige koepel als men binnenkomt. Een gebouw dat verbonden is met weggaan, verlangen, opwinding en weerzien, kortom met alles dat de mens verbindt met het op reis gaan. Maar mannen in pakken die meer in geld zijn geïnteresseerd zijn dan in gebouwen besluiten tot een modernisering.
      En dat kan helemaal niet met de architectuur van de negentiende eeuw. Die laat zich alleen onderhouden en zich zelfs wel tot kleine aanpassingen verleiden om er nog jaren te blijven maar die die laat zich niet omvormen tot de sfeer van kopen en consumeren. Architectuur die niet voor lange tijd bedoeld is. De koepel is er nog wel maar is een herinnering geworden en de rest is volgeplempt met Hoog Catharijne achtige winkels. Met enige moeite kan men de treinen nog wel vinden, maar het liefst haalden ze die ook nog weg.

 

 

 

(ERNSTIGE WAARSCHUWING)

 

Apple computers stonden er tot nu toe om bekend dat ze minder spamgevoelig en beter tegen inbraak bestand waren dan de Windows PC's.

Maar pas op:

Ik maakte in Praag gebruik van Internet  in een hotel via het beveiligde WIFI systeem.. Om wat mail te bekijken. De Ipad die ik bij me had is beveiligd met een code. Zodra je hem afsluit door de hoes dicht te doen is hij op slot. Als je hem later open doet wordt er naar een code gevraagd. Zonder die code kom je niet verder. Ik dacht dat ik voldoende beveiligd was, MAAR MOOI NIET DUS. Ik liet de IPAD op slot achter op de hotelkamer en keerde na enkele uren terug. Iemand had op het apparaat ingebroken via het WIFI systeem. De beveiligingscode was verwijderd en diverse instellingen gewijzigd. E-mail ontvangen was onmogelijk geworden. Het advies is: maak zo kort als mogelijk gebruik van een openbaar WIFI-systeem, ook al is dat met een wachtwoord beveiligd en sluit daarna die hele IPAD af, niet in de slaapstand dus. Met behulp van Apple is nu alles weer hersteld en heb ik de wachtwoorden vervangen.

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

 

DE MODDERSTROOM

 
(Door  Peter Flik, phtosooph te Hongarije

 

 

Als je twintig bent of jonger

Weet je niks van die modderstroom

Die het leven zal blijken te zijn

Weet je niet waar je zal stranden

Weet je niets van de jaren die komen

Ook niet waar het ophoudt

Niet wie met je mee stroomt

Niet wie je gaat verliezen

Niet wie je nog tegenkomt

Niet of overal eten zal zijn

Niet of God dit heeft uitgedacht

Niet of er wel een God is die het uitdacht

Maar wat je wel weet:

Dat je een Miele moet nemen, er is geen betere

En ook:

Dat je moet ophouden dat bekende nummer te bellen

Het bestaat niet meer

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën 

 

 

 

 

KRIJG NOU WAT

 

 

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

 

 

Ik kwam mijn verbazing met moeite te boven. Dat was nog eens NRC nieuws! Je hoefde de deur niet meer uit om aan postzegels te komen.
      Alsof uit huis gaan een soort belasting is, iets doen wat eigenlijk liever niet moest worden gedaan.
Dat was mijn eerste opwelling, maar later kwam een dieper inzicht. Zoveel mogelijk thuisblijven is de trend.
      Kijk maar naar onze taal, die drukt dat goed uit.
Huiswerk, thuiswerkers, thuiszorg, hometrainer, thuisfront, huisman, huisgemaakt, boodschappen aan huis bezorgd, oost west, thuis best.

Ik besloot de oorspronkelijke NRC openingspagina te bewerken om deze trend nu goed zichtbaar te maken.

 

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën