Beelden (903)

 

DE STILTE DIE OP ONS VALT


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
 


Het zal in 1944 geweest zijn. Een verliefd stel loopt in de bossen nabij Boxtel in Brabant. Ze horen het geluid van een naderende bommenwerper. En tot hun verbijstering zien ze dat toestel plotseling van heel dichtbij en met de neus naar beneden. Ze kunnen het gezicht van de piloot nog zien. Maar het toestel slaat te pletter in de moerasachtige grond.
      Later als ze thuis zijn vertellen ze aan familie wat zij gezien hebben. Niemand komt op het idee om instanties in te lichten over deze crash. Pas een halve eeuw later als het stel oud is en weer toevallig wandelt in dat Brabantse bos herinneren zij zich het ongeluk en nemen contact op met defensie. En dan gaat er een machine draaien.

       Ik werk bij de radio en lees voor mijn werk veel kranten. In een regionaal blad verschijnt een bericht dat een in 1944 neergestort Duits vliegtuig bij Boxtel zal worden opgegraven. Krijg toestemming van Defensie daarbij aanwezig te zijn om er een reportage te maken.

     

Foto: P.Monasso-AVOG


De dag van de opgraving is daar, het is zes uur in de morgen. Er staan ongeveer vijftig mannen klaar om aan de berging te beginnen. Een grote kraan en een shovel staan terzijde. Niemand zegt iets, niemand. En dat zal de komende uren zo blijven. Zonder dat ik een teken zie wordt er begonnen. Er is alleen soms het geluid van de shovel, een zaag en de vogels. De stilte ligt als een deken over ons heen. 
      Ik begrijp dat ik niet moet praten en dat is als men voor de radio werkt nogal lastig. Men begint de berkenbomen weg te halen. Later moet de shovel het meeste werk doen. Het blijkt dat de piloot niet meer geprobeerd heeft het toestel horizontaal te krijgen, de neus zit diep in de grond en het eerste wat we te zien krijgen is de staart.
       Nog steeds zegt niemand iets en de eerste ploeg trekt zich op een bepaald moment terug. De tweede ploeg moet eventueel aanwezige bommen onschadelijk maken. Zodra dat zou gebeuren dienen we het bos te verlaten, dat is wel duidelijk. Er blijken geen bommen aanwezig te zijn en het graven gaat weer door.
      En dan gebeurt er bijna iets mystieks: de twee eerste ploegen trekken zich terug en een derde ploeg begint. Deze ploeg moet het lijk van de piloot uit het vliegtuig halen. Uit een soort eerbied gaat iedereen op een grotere afstand staan. Witte lakens worden aangevoerd. De reportage ga ik niet maken, dat kan hier niet. Ook niet als ik later in de week word uitgenodigd op het laboratorium in Crailo waar men de stoffelijke resten onderzoekt. Ik mag ze zien en ben diep onder de indruk van de zorgvuldigheid waarmee men te werk gaat. Men weet zijn naam en vindt een bonnetje in zijn zak waar hij het laatst koffie heeft gedronken. De familie zal worden ingelicht.

 


Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Katten grotere moordenaars dan gedacht

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Heeft u een kat in huis, kijk dan goed uit, want u huisvest een koelbloedige moordenaar. Katten zijn volgens een Amerikaanse studie nog veel grotere moordenaars dan tot nu toe werd aangenomen.

      De meerderheid van de sterfgevallen van vogels en zoogdieren in de Verenigde Staten is zelfs toe te schrijven aan katten, blijkt uit een analyse in opdracht van de Amerikaanse overheid. Naar schatting leven er in de Verenigde Staten ongeveer 120 miljoen katten.

      De poesjes zouden samen jaarlijks tussen de 1,4 miljard en 3,7 miljard vogels en tussen de 6,9 miljard en 20,7 miljard zoogdieren doden, constateren de wetenschappers op basis van de beschikbare gegevens. Een kat vangt dus gemiddeld tussen de 70 en de 200 prooien per jaar. De schattingen lopen behoorlijk uiteen, omdat het onderwerp moeilijk te onderzoeken is; de kat moet een kleine camera omgebonden krijgen, willen onderzoekers ontdekken wat hij allemaal uitspookt.

Krijg toch het heen en weer! Dit staat zomaar in de krant, nou ja krant: de SPITS. Geen redakteur die op het idee komt om die lui te benaderen met een paar kritische vragen. Hoezo "moordenaars"? Die beesten eten toch gewoon, net als wij mensen.
      Zij zitten aan wat kleinere beesten, wij als mensen aan wat grotere. Zijn wij dan ook moordenaars? Moeten wij ook een kleine camera omgebonden krijgen om te ontdekken wat we allemaal uitspoken? Heb net onze kat gesproken , hij is er helemaal stil van.

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 


HOUTJE-TOUWTJESJAS EN DE FIETS MET HET EITJE


(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije


De woorden uit de jaren vijftig van de vorige eeuw tuimelen over elkaar. De tweede wereldoorlog was net voorbij en het land was in wederopbouw.
      Ik pak er een paar woorden uit.
Noodwoning. Door woningschaarste (die nog heel lang zou aanhouden) werden gezinnen gedwongen samen in een huis te wonen; één voordeur dus. Maar ook wel eens in noodwoningen , die waren van hout.
Brommer. Fiets met een hulpmotor; eeuwen hebben Nederlanders tegen de wind geworsteld en nu kwam dus de oplossing.
Duster. Een soort jas maar dan voor binnen.
Nozem. Een jongere die zich volgens velen asociaal gedroeg . Hip. Vrolijk modern.
Juut. Alternatief woord voor veldwachter en agent van politie.
Mieters. Aangenaam.


In die jaren woonde ik bij mijn ouders in 's Hertogenbosch. De vader had een bijkantoor aan huis van een financieringsmaatschappij. Kopen op afbetaling kwam in de mode en hij wierf klanten. Thuis typte hij de contracten op zijn piepkleine kantoortje op die machtige UNDERWOOD schrijfmachine. Diep ontzag had ik voor dat ding.
      Zelfs nu nog na zoveel jaren gaat er iets door me heen als ik er een foto van zie. De lettertjes in een halve cirkel. Soms als je per ongeluk twee toetsen tegelijk indrukte kwamen die lettertjes op hun hefbomen met elkaar in aanraking en moest je ze uit elkaar halen . Het vloeken van mijn vader als hij een fout had getypt. Correctiepapiertjes waren er in het begin nog niet en het hele document moest opnieuw worden getypt... De foto dus maar even.

Afbetaling

Maar dat kantoor en het werk van mijn vader had ook nog een bijzondere kant. Hij moest de spullen die mensen op afbetaling hadden gekocht in beslag nemen als ze hun betalingsverplichtingen niet nakwamen. En dat waren meestal bromfietsen. Ik beschikte altijd over een bromfiets.
      Kort gezegd: ik ben brommend door de puberteit gekomen. De merken? Berini, Avaros, Kapteyn Mobilette, Solex, Zündapp.

      Pas veel later kwam ik tot het inzicht dat het bezit van een brommer ook te doen had met status. Een Puch berijden was de absolute top, ik heb er nooit één gehad. Van de andere merken was de Berini wel de lulligste. Voor het stuur een soort ei als benzinetank. Het werd me helemaal duidelijk toen ik gekleed in een houtje-touwtjesjas op een berini het schoolplein op reed. Meisjes begonnen meteen te giechelen en de jongens keken meewarig.

Berini

 

Avaros

 

 

Kapteyn Mobilette

 

 

Solex

 

 

Zündapp

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

NOGAL ALLEEN IN KROATIË

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

 

                    

Hij was bijna iedere dag weg, liep door de bossen en kwam laat in de middag terug.

Hij zei ook niet veel meer, eigenlijk niks

Zij kweekte bloemen in haar bescheiden tuin

Met die bloemen ging zij naar de markt

Soms verkocht ze er maar een paar

Nu was het Pasen en had zij een hele avond eieren zitten beschilderen

Op de markt stalde ze de eieren uit op een handdoek

Ze zat er al uren, maar had geluk

Een buitenlander kocht ze allemaal

Ze kon naar huis met zestig kuna

Foto: Hans Molenkamp

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

 

 

GLASPLATEN-FOTOGRAFIE EN HET TOEVAL

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Het kan soms raar lopen. Maar aan raar zit ook een grens. En die wordt wel eens overschreden. En waar men dan terecht komt...Laat ik maar beginnen; alles speelt zich af in de laatste drie dagen. Niet langer dus.
      Ik ben op het internet aan het zoeken naar informatie over glasplaten-fotografie. Ben helemaal weg van de zoekmogelijkheden van nu. Stuit op deze merkwaardige foto:

      Tijdens het bekijken van de foto gaat de telefoon. Oud collega Wim. Hoe het met me ging etc. Maar ook: hij is gebeld door iemand van het gemeentearchief in Amsterdam of hij nog de foto's heeft die we in 1964(!) hebben laten maken in een gebouw op het Leidseplein door Mies Merkelbach.
      Wij werkten toen samen aan een jongerenprogramma op de radio onder de naam HEE. Om dit programma te promoten lieten we door de toen zeer bekende fotografe Mies Merkelbach platen maken waarvan later visitekaartjes zouden worden gedrukt.
      De opnames vonden plaats in een machtig negentiende eeuws gebouw met de naam Hirsch erop. In dat torentje was haar vader in het begin van de twintigste eeuw een portetstudio begonnen, en na de dood van haar vader in 1942 had zij die studio overgenomen. Het was allemaal negenenveertig jaar geleden en ik herinnerde me de naam Merkelbach al helemaal niet meer. 
     
 

  Toen Wim me de naam van de techniek van het fotograferen noemde, op glasplaten, begon ik al licht te trillen.
      Hier ziet U dat gebouw en ook de foto die toen gemaakt is. Ik sta er dus ook op (vierde van links) met Wim Noordhoek (links), de gebroeders Nico (2e van links) en Jan Haasbroek (rechts) en op mijn verzoek ook de fotografe zelf (midden). Dat noemden we in die tijd Camp, wat nu geloof ik weer Cool heet.

                        

Maar wat de dag erop of de de dag daarna gebeurde is al helemaal raar. Bijna een halve eeuw nooit meer aan Mies Merkelbach en haar foto gedacht.
      Er valt een brief van een familielid uit Nederland in de bus. Daarin een fascimilé van de Panorama uit 1913. Honderd jaar geleden dus. Ik open het blad en daar is een hele pagina gewijd aan Jacob Merkelbach, de vader van Mies.....

 

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

Subcategorieën