Aardrijkskunde

 

GEO-TRIVIA (12)


Gezocht: Een Arabisch drielandenpunt in de woestijn.


Gevonden: Een ''Nederlands'' paaltje

In februari 2011 schreef ik daar het volgende stukje over:


Een bijzonder paaltje in de woestijn

 

Ik ontving deze foto van een vriend. Er staat een kennis van hem op. 
      Een bijzonder grenspaaltje. Het markeert ‘t drielandenpunt tussen Saudie Arabië, Oman en de Verenigde Arabische Emiraten (VAE).
      Het is daar geslagen in 1988 onder leiding van de Nederlander Jan Boonstra.
Hij woont momenteel in Busan City Zuid-Korea, maar werkte dertig jaar geleden voor het meetbedrijf Osiris, dat een vestiging had in Abu Dhabi (VAE).
      Ik vroeg Jan Boonstra (in blauwe sportbroek) hoe dat paaltje daar is gekomen.
Zijn relaas:

Nog twee klussen

‘De grens tussen Oman en de V.A.E. was lange tijd niet goed vastgelegd; ik herinner me persoonlijk atlassen waar die grens geblokt op staat. Een commissie van beide landen werd het eens over het grensverloop en er werd een contract uitgegeven om de vastgestelde grens te kaarteren en met grenspalen te verzekeren. Dat contract kreeg KLM-Aeorocarto, een dochteronderneming van de KLM. Het bestaat nu niet meer. KLM-Aerocarto had zijn eigen mensen, landmeters, om ‘t werk in het veld uit te voeren, zoals schijven plaatsen als herkenningspunten op de luchtfoto's, die schijven inmeten, de grenspunten uitzetten en de grenspalen maken.

      Het werk was bijna afgelopen, maar er waren nog twee klussen die moesten worden gedaan: het stukje grens dat door een bergketen liep (de Jebel Hafit bij Al Ain) en het drielandenpunt. De betreffende landmeter van KLM-Aerocarto zag heel erg op tegen het bergbeklimmen en er werd besloten om die laatste twee klussen uit te besteden aan een meetbedrijf. Dat meetbedrijf werd Osiris, waar ik werkzaam was. Ik ben toen met een praktikant (ben z'n naam kwijt, de andere man op de foto) naar Al Ain vertrokken.

   

 
Cement & schorpioenen

'De eerste reis naar het drielandenpunt (door de woestijn met 4WD's) was een verkenning en we konden op 1 dag heen en terug naar Al Ain. Het drielandenpunt zelf was al uitgezet, mensen van KLM-Aerocarto wezen ons de weg. Later ben ik er met de assistent weer heen gegaan. Nu bleven we een nacht weg, met de missie om de grenspaal zelf te maken. We gingen met twee 4WD's, beladen met cement, water en ander materiaal. Slapen deden we in de open lucht. Het was de bedoeling om in de bak van de pick-up te gaan slapen, maar tegen zonsondergang raakten beide auto's vast en lagen zo scheef, dat we maar gewoon op het zand zijn gaan liggen slapen.

      De volgende ochtend zagen we veel sporen van schorpioenen om ons heen; het is maar goed dat we dat niet van tevoren wisten. Het drielandenpunt lag in een valleitje, aan alle zijden omgeven door zandduinen. We konden wel met de auto's beneden komen (althans met één, de ander zat een paar kilometer verderop nog vast), maar nadat de klus geklaard was, kwamen we met geen mogelijkheid weer weg. We besloten nog een nacht te blijven en de kans te wagen om de auto uit de vallei te rijden als het 's ochtends vroeg wat kouder, misschien een beetje vochtig was, zodat de 4WD wat meer grip had op het zand. Om de beurt deden we een poging en na de zoveelste keer lukte het. De middag daarop zijn we veilig weer met twee auto's in Al Ain teruggekeerd’.

Een paar dagen later zijn we er weer naar toe geweest, met vertegenwoordigers van de drie landen, voor de overdracht'.

                                                                                         

Hotel in de woestijn

   

                                                                                      
Als u overweegt dit drielandenpunt te bezoeken zou ik logeren in het Rotana Hotel dat ligt bij het andere punt, dat Jan Boonstra heeft gemarkeerd: Jebel Hafit bij Al Ain.

      De goedkoopste kamer voor twee personen doet daar anno 2015 450 UA Dirham. 
Dat is ongeveer 111 Euro. Een redelijke prijs. Toch?
      Het is niet meer dan twee uur rijden vanuit Abu Dhabi of Dubai. 

          


 Klik HIER voor alle GEO-TRIVIA

 

 

  

GEO-TRIVIA (10)

Gezocht: Meest westelijke plek van Nederland

Gevonden: Grenspaal 360 in Sint Anna ter Muiden

In februari 2008 schreef ik daar dit stukje over:

De kleinste stad van Nederland

Ik vraag het wel eens aan mensen, van wie ik denk dat ze het misschien weten:
      Waar ligt de meest westelijke plek van Nederland?
Wat blijkt. Niemand weet het.  Image

De eerste impuls is natuurlijk dat deze plek aan zee ligt. Sommigen gokken op Walcheren; anderen op Zeeuws-Vlaanderen. De enkeling die Hoek van Holland of Den Helder zegt, moet als geografisch onbenul worden afgeschreven. 
     
De plek ligt verrassend genoeg niet aan zee, maar bij Sint Anna ter Muiden op Zeeuws-Vlaanderen. Om precies te zijn bij de keurig opgepoetste grenspaal 360 met België .
Pal tegen café -restaurant
Hof ter Mude, dat in Knokke-Heist ligt.

  
  

Afgelopen dinsdag ben ik even in S.a.t.M. geweest, omdat ik in het zeer nabij gelegen Sluis moest zijn. Image

  
DICHTE MIST  

 SPQSATM  

  
 
 
 
 
EEN ECHTE BELG

Een Belgische meneer die hier een tweede huis heeft, begint helemaal te glimmen als ik hem vraag wat dat betekent. Hij gooit er snel een aantal Latijnse kreten tegen aan en begint te lachen.
      ‘Zal ik het even opschrijven?‘, vraagt hij enigszins superieur..
      ‘Graag meneer’.

  

Hij noteert:
      ’Senatus Populus Que Sancta-Anna-Ter-Mudensis'.
En legt uit dat dit ontleend is aan het SPQR van de stad Rome. (De senaat en het volk van Rome) een spreuk die in de Italiaanse hoofdstad ondermeer staat op veel openbare gebouwen, triomfbogen, riooldeksels , klokkentorens etc.

Waarom dit dan in godsnaam in Sint Anna ter Muiden op een pomp van een waterput is aangebracht, weet hij gelukkig niet.
      Die klassiek geschoolde Belgen kunnen ook te veel weten!

 

 

Landeiland

Lesotho is een land. Het wordt geheel omringd door Zuid-Afrika. Het ligt niet aan zee en is dus een landlocked-country (geen Nederlands woord voor). Suggestie:

ZEEVRIJLAND

Het is geen enclave, omdat het onafhankelijk is. Ook voor een dergelijk gebied is in onze taal geen woord. Daarom de volgende suggestie:

LANDEILAND.

Zijn er nog meer landeilanden in de wereld?
      Je moet goed zoeken, maar in Italië is het raak. San Marino! Een echte.
Dan is er ook nog Vaticaanstad. Er zijn mensen, die dit een onafhankelijk land noemen. Daar is inderdaad iets voor te zeggen. Vaticaanstad is namelijk -zij het onder speciale voorwaarden- lid van de Verenigde Naties. Vaticaanstad wordt niet alleen geheel omgeven door één land, maar ook door één stad: Rome. 

LANDSTADEILAND.

Er zijn nog meer landen die door één ander land omringd worden.
      Maar ze liggen aan zee.
Monaco bijvoorbeeld ligt in Frankrijk, De Gambia in Senegal en Brunei in Maleisië:

LANDSCHIEREILANDEN. 

 

 

Begeerd door zes landen

 

Kent u de Spratly-eilanden?

      Waarschijnlijk niet. Waarom zou u?

Ze zijn onbewoond en liggen in de Zuid-Chinese zee. 

      Zo’n honderd eilandjes. In geen enkele Westerse atlas wordt duidelijk bij wie ze horen.
Ze zijn namelijk betwist.
      Betwist door maar liefst zes landen: China. Taiwan, Vietnam, Maleisië , de Filippijnen en Brunei.
      Er zitten militairen op sommige eilanden, die bezet zijn door al die landen.
Onder de zeespiegel bevindt zich namelijk olie & gas. Zeer veel olie & gas.

      Bovendien is het een zeer visrijk gebied.

Uw bloghouder als matroos

 Ik ben er dertig jaar geleden vlak langs gevaren. Er tussen door zelfs. Dat komt zo.

 In juli 1981 monsterde ik in Singapore voor een programma van de VPRO-Radio aan op de Nedlloyd Madras, een containerschip dat naar Yokohama in Japan zou gaan.       (Audio 59 : Wereldreis deel 8). 

Ik was volgens mijn monsterboekje matroos maar werd niet geacht om ook maar iets aan boord te doen.
      Daar waren zeelieden voor uit Indonesië en de Filippijnen.

 De reis duurde twaalf dagen en werd tussentijds verlegd omdat er een tyfoon over de Zuid-Chinese zee trok. 

      In plaats van naar Yokohama gingen we naar Kobe.
Dat was op zich niet zo verschrikkelijk belangrijk, maar daardoor gingen we langs veel meer van die eilandjes dan eigenlijk de bedoeling was.
      De tweede stuurman vond het razend interessant. 

      Hij was één van de weinige officieren met een bredere belangstelling dan wijven, voetbal, vreten & zuipen.
Ik zat bij het avondeten steevast naast hem.
      Dat diner (Hollandse kost ja!) was altijd een heel ritueel.
De hofmeester bediende als eerste de kapitein.
      En dan ging het verder volgens de hiërarchie. Eerste stuurman, eerste werktuigkundige (machinist) etc.
Ik was de laatste. Weliswaar een soort gast, maar niet zo’n belangrijke.
      De tweede stuurman woonde in Singapore en kende het gebied goed.                      

      Veel beter bijvoorbeeld dan de kapitein die in Zuid-Afrika woonde en grote waardering had voor het Apartheidsregime.
Hij -de stuurman- voorspelde dertig jaar geleden al, dat het nog wel eens tot grote conflicten zou kunnen leiden daar op die Spratly-eilanden.

Rotspuntjes boven water

Je zag er overigens niet zo veel van. Af en toe een rotspuntje boven water. 

Bij vloed verdwenen er zelfs eilanden onder de zeespiegel.
      De stuurman wees ze aan op het radarscherm. Ze zijn klein & onbeduidend.
Bij elkaar is het landoppervlak niet meer dan vijf vierkante kilometer.
      Maar ze zijn dus economisch & strategisch van enorm belang.
Er hebben zich de afgelopen dertig jaar inderdaad regelmatig incidenten voorgedaan, maar die hebben het Nederlandse nieuws niet gehaald. 

      Eén keer slechts voor zover ik heb kunnen nagaan.
Er vloog toen in de Zuid-Chinese zee een tanker in brand en dat was aanleiding om ook iets over die eilanden te vertellen.
Het NOS-Journaal besteedde er aandacht aan:

http://www.youtube.com/watch?v=inaFk2hulUE
(Waarom die jongen zo onbeholpen leest, begrijp ik ook niet.)

 

 

 

De kleinste Bosatlas

Relatiegeschenk 

Sovjet-Unie