Beelden
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Proletarische rariteiten in West-Duitsland
(Opruiming 9)
Ik vond deze geteisterde poster. Een uitgave van Rote Hilfe West-Berlin. Verschenen in 1972.
Rote Hilfe was een organisatie in het voormalige West-Duitsland die zich specialiseerde in steun aan allerlei extreem linkse groepen.
De kwaliteit van deze veertigjarige poster is niet zo goed.
Maar kijk eerst even naar die symbolen, dan zal ik daarna melden wat er allemaal onder staat.
U kunt u er dan pas wat lacherig over doen.
Proletarische Embleme
Het zijn ’Proletarische Embleme’.
Linksboven de wereldbol met geweer: Bewegung 2 Juni.
Daarnaast de tralies met zaag: Komitee für Fluchtversuche
Wereldbol met gitaar: Gruppe musikalischer Terroristen
Knuppel met kegel en ontstekingshoedje: Verein militanter Kegelbrüder
Tralies met geweer: Knastbefreiungsfront
Wereldbol met geweer en sikkel: Power to the Bauer; Landguerilla
Potlood met wapen: Proletarische Fälscher Berlin
(In de cirkel staat: Der Schweinepräsident in Berlin gevolgd door SS-teken)
Wereldbol met geweer en steeksleutel: Revolutionäre Fleissband-Saboteure.
Rechtsonder kan de bezitter van de poster zijn eigen symbool maken.
(Platz für eigenen Vorschlag)
Het was natuurlijk niet toevallig dat dit soort organisaties in Duitsland wortel schoten. Het was in de zestiger- en zeventiger jaren een soort reactie op de Tweede wereldoorlog.
Alles wat leek op kapitaal, orde, militarisme, christelijke deugdzaamheid, politie-uniform, Amerikaans imperialisme of uitingen van rechts-conservatief gedrag werd niet alleen verworpen maar moest ook bestreden worden.
Maoïsme, Trotskisme, Stalinisme, Marxisme, Leninisme en Communisme werden in verschillende toonaarden verheerlijkt en bewierookt.
Solidariteit met onderdrukten, minderheidsgroepen, arbeiders en proletariërs in het algemeen werd alom gepredikt.
Dit leidde ondermeer tot extreem geweld, bomaanslagen, roofovervallen, ontvoering en moord.
De Rote Hilfe was in West-Duitsland de laatste organisatie die de RAF (Rote Armee Fraktion) van Andreas Baader en Ulrike Meinhof bleef steunen.
Opruiming 1: Verslaggever te Wenen
Opruiming 2: Verslaggever te Standdaarbuiten
Opruiming 3: Verslaggever te velde
Opruiming 4: Stamping ground Rotterdam 1970
Opruiming 5: De eerste Panorama
Opruiming 6: Een mysterieuze kaart
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
GRAND BRU ARDENNEN (DEEL 2)
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
In deel 1 staat uitgelegd wat voor soort bijzondere camping dit is geweest. Alles kon, niets hoefde, veel kapot of afwezig, ook smerigheid en toch genoeglijkheid.
Baron Frans van Bouwdijk Bastiaanse samen met zijn vrouw Marijke en zoon Michiel trok een speciaal soot mensen aan. Niet de Center Parc types die alles op orde wensen te hebben, maar lui die het niet zo nauw namen en konden impoviseren.
Gas op? Morgen weer. Huisje ingestort? Ander huisje.
Helaas trok zijn benadering ook een soort Tokkies aan, niet in de meerderheid, maar ze waren er. Uit op eigen gewin of uit op stelen.
Nooit vergeet ik een oudejaarsavond waarop Frans een verhaal begint te vertellen om tien vooor twaalf.
Hij haalt het einde van het verhaal niet om twaalf uur en zet gewoon de klok een kwartier terug.
Frans van Bouwdijk Bastiaanse: ''Ik denk dat er iets lek is''
Sociaaal wonderparadijs
Maar ooit begint het einde van dit sociale wonderparadijs. Een door hem aangestelde zaakwaarnemer die het bedrijf ook runt als Frans op vakantie is, betaalt de lopende rekeningen niet meer en leidt de onderneming rap naar het failissement met als bedoeling de hele zaak later voor een zachte prijs over te nemen.
In die aanloop naar het einde vraagt Frans aan trouwe kampeerders en huisjeshuurders om in hun vrije tijd op de camping te gaan werken.
Dat worden er ongeveer twintig en ik ben er één van.
Wordt kok en moet soms voor veertig mensen een maaltijd bereiden.
Anderen doen de boekingen, maken het hotel schoon en draaien bardiensten.
Foto's: Dick Bouman
Dubbele boekingen
Er doen zich totaal overwachte gebeurtenissen voor. Dubbele boekingen waren niet zeldzaam en los dat maar eens op. Ook de aankomst van tankwagens in de nacht met Russische olie zal ik niet gauw vergeten. Ik wist bij God niet waar de vulopening zich bevond en Frans was die nacht weg. De volgende morgen vroeg ik waar die vulopening was aan Frans. ''Ja, sorry hoor, dat had ik je moeten laten zien: achter de ezels....Ik heb het daar laten maken omdat eventuele controleurs daar toch niet durven komen''.
Men wil kroketten. Ineens wil bijna iedereen kroketten. Ik vind ze in een vriezer, maar zie dat er groene haren op zitten. Dat was helemaal geen probleem vond Frans. Gewoon de muziek harder en het licht dempen. Die hele periode heeft een paar maanden geduurd en toen kwam het faillissement, onafwendbaar.
Zelfs nu nog, na meer dan vijfentwintig jaar, is die hele camping nog steeds niet vergeten. Dat zag ik op Google.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
GRAND BRU ARDENNEN (Deel 1)
(Peter Flik woont in het zuiden van Hongarije.
Hij werkte een''leven lang'' voor de VPRO-Radio)
Toen ik nog niet zo lang bij de radio werkte verzon ik nog al eens wat zonder goed na te denken over de mogelijke gevolgen....Dat was deze keer zeker het geval: het uitschrijven van een wedstrijd DE MENS VAN HET JAAR.
Men mocht zichzelf opgeven of een ander, het gaf allemaal niks.
De aanmeldingen stroomden binnen; die had een hond uit het water gered, een ander had iemand uit een brandende auto gehaald. Iedere week presenteerden we de mogelijke kanshebbers om na een paar maanden de winnaar uit te roepen.
Het werd ene mevrouw Drolsbach die iets goeds had verricht, ik weet niet meer wat. Prijs: een weekend geheel verzorgd in de Ardennen. Produktievrouw Marylou regelde dit.
Tien dagen later een totaal ontstelde mevouw Drolsbach aan de lijn. Wat was dit allemaal verschrikkelijk geweest op die camping GRAND BRU!
Een gek als directeur, huisjes incompleet, water bevroren. En hoort U meneer Flik, die directeur reed op een brommer door de camping met achterop soep... Ik was blij dat ik weg mocht, zei ze.
De manier waarop ze nog meer details vertelde maakte mij enthousiast voor die camping en besloot er de Pasen door te brengen met het gezin. Ze had niets te veel gezegd.
Directeur Frans van Bouwdijk Bastiaanse reed inderdaad met een brommer over de camping, ditmaal om brillen voor Oost Europa in te zamelen.
Het door ons bestelde huisje stond er wel, maar er waren geen bedden. ''Vreemd, zei de heer Van Bouwdijk, ''wie zouden die nou toch weer hebben meegenomen?''
Het werd geregeld, en zo ging het ongeveer elke dag en ik genoot van de gemoedelijke chaos. Zag natuurlijk ook wel de her en der heersende smerigheid, maar dat woog niet op tegen de losheid. Begon wel te aarzelen toen er midden in een vijver een discotheek werd gebouwd die op de openingsavond in de plomp verdween.
Welke risico's liep je eigenlijk hier, vooral met elektra. Ik heb er jaren met genoegen doorgebracht, ondanks alles.
Volgende keer meer over het einde.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Groeten uit Zaltbommel
Eén van de bekendste regels uit de Nederlandse poëzie is:
‘Ik ging naar Bommel om de brug te zien’.
Het begin van het gedicht DE MOEDER DE VROUW van Martinus Nijhoff.
Bommel is Zaltbommel een stadje in de Bommelerwaard. De brug werd in 1933 geopend en ligt over de Waal.
Ruim zestig jaar later was zij verouderd en te smal.
In 1996 werd een nieuwe brug geopend: De Martinus Nijhoffbrug.
Bi-Ba-Bommel
Eén van de bekendste regels uit een Nederlands liedje is:
In die grote stad Zaltbommel, bommel
Heerste grote watersnood.
Het refrein:
En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits van BI-Ba-Bommel
En te midden van die rommel, rommel
Dreef de torenspits in ’t rond
Stompe toren
Het gaat om de stompe toren van de St. Maartenskerk. Een mooi bewaard bouwwerk uit de 15e eeuw.
De spits viel er niet af tijdens een watersnood , maar werd in 1538 vernietigd door blikseminslag.
Gemeentehuis
Het is een klein aangenaam vestingstadje. Zaltbommel. Alle straten leiden naar de markt, waar het gemeentehuis is.
Het winkelbestand is zeer behoorlijk, er is de nodige horeca en er zijn terrassen.
Terras
Gootspoken
En dan zijn er de zogeheten GOOTSPOKEN.
Een soort trollen, die zich in dakgoten bevinden.
Bedacht door kunstenaar Joris Baudoin. Hij maakt ze op bestelling.
Daarvoor gebruikt hij altijd terrazzo, cement waarin steenslag van marmer verwerkt is.
Fietsspook
Het zijn er nu 28. In Zaltbommel kan je de Gootspokenroute lopen.
Sommige mensen nemen hun verrekijker mee en daarom is -met een knipoog- in de Gamerschestraat een dakduivel met verrekijker verschenen.
Kijkspook
Vesting
Oude brug
Van Martinus Nijhoff
DE MOEDER DE VROUW
Ik ging naar Bommel om de brug te zien.
Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijden
die elkaar vroeger schenen te vermijden
worden weer buren. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in ’t gras, mijn thee gedronken,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd-
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen dat mijn oren klonken.
Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Zij was alleen aan dek, zij stond bij ‘t roer,
en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.
O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.
Prijs God , zong zij, Zijn hand zal u bewaren.
Groeten uit:
1.Colijnsplaat: (Noord-Beveland, Zeeland)
2. Åland (Oostzee, Finland)
3. Klaaswaal (Hoeksche Waard, Zuid-Holland)
4. Arnstad: (Thüringen, Duitsland)
5. P’anmunjom: (Noord-Korea)
6. Dénia (Costa Blanca, Spanje)
7. Malinska (Krk, Kroatië)
8. Brecht (Antwerpen, België)
9. Oudenaarde (Vlaamse Ardennen, België)
10. Kathmandu (Nepal)
11. Sangerhausen (Saksen-Anhalt, Duitsland)
12. Zvikovské Podhradi (Bohemen, Tsjechië)
13. Schoonrewoerd (Zuid-Holland)
14. Zuidzijde (Hoeksche Waard, Zuid-Holland)
15. Parijs (Frankrijk)
16. Malbun (Liechtenstein)
17. Szigetvár (Hongarije)
18. Bled (Slovenië)
19. Telč (Moravië, Tsjechië)
20. Biervliet (Zeeuws-Vlaanderen, Zeeland))
21. Randwijk (Gelderland)
22. Herkingen (Goeree-Overflakkee, Zuid-Holland)
23. Ouddorp (Goeree-Overflakkee, Zuid-Holland)
24. Imperia (Ligurië, Italië)
25. Drávaiványi (Hongarije)
26: Spakenburg (Utrecht)
27: Hansweert (Zuid-Beveland, Zeeland)
28: Brouwershaven (Schouwen-Duiveland, Zeeland)
29: Turnhout (Kempen, België)
30. Domburg (Walcheren, Zeeland)
31 Montefalco (Umbrië Italië)
32: Standdaarbuiten (West-Brabant)
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Mariechen;: meer dan een Moezeldame
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Dat wil je toch helemaal niet hebben. Je schaamt je de ogen uit de kop.
Drie en twintig jaar. In de leiding van een zomerkamp van de Vrijzinnig Christelijke Jeugd Centrale in Kröv aan de Moezel in Duitsland. Nauwelijks ouder dan de deelnemers. Mijn taak was het om aktiviteiten op te zetten. Kijk een bosspeurtocht is gauw opgezet, maar ik ging verder dan dat.
Had ergens in het dorp gehoord dat er een kunstschilder Joseph Candels op een berg woonde met een groot zwembad. Eerst kunst kijken en dan kunstzwemmen. Bij aankomst bleek hij een geraffineerde oude vos. Had het zo in elkaar gezet dat de jongens op de berg Mont Royal een schat moesten gaan zoeken. En zodra die weg waren nodigde hij de meisjes uit om een poosje te gaan naaktzwemmen. Het mooiste meisje zou hij later schilderen.
De andere leiders van het kamp keken mij verwijtend aan: hoe kon ik dit hebben opgezet. En wat ik ook zei, ze geloofden me niet. Candels had veel plezier en de meisjes geloof ik ook wel. Na twee uur kwamen de jongens terug, het begon al te schemeren en daar stopt een vrouw op een paard op zijn terrein. Het bleek zijn geheime geliefde te zijn die ons kwam opzoeken om met de hele groep te gaan zingen. Mariechen. Ze had een gitaar en een adembenemende stem, Candels zong ook mee. En dan gebeurt het: ik val als een blok op die vrouw. Totaal van de kaart. En iedereen ziet dat, het valt niet te verbergen. Hoe moet dit nou.. Ik ben al getrouwd, heb een kind en dan dit. Ze is vijftien jaar ouder, maar wat zou dat. In alle verwarring vraag ik aan het eind van de avond haar adres.
Ik kan het zelf ook niet geloven nu, maar ik heb ruim dertig jaar gewacht om haar op te zoeken, ze zal dan een eind in de zestig zijn. In het bijna onveranderde Kröv vind ik haar. Als ze open doet slaat ze haar hand voor de mond en noemt mijn naam. Na al die tijd.
Klik HIER voor alle Photosophieën
Pagina 35 van 82