Ronald van den Boogaard

Beelden

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 15 juni 2012

TERUGGEVONDEN LIEFDE

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

In het algemeen schrijf ik iets gemakkelijk op. Maar deze keer niet. En de reden is dat ik er bijna van overtuigd ben dat het voor een ander dan ik niet te volgen is. Dat het eruit ziet als aanstellerij, raar doen, leugenachtig misschien wel. En als je eenmaal op dit punt bent aangekomen, schrijf je het niet meer op. Dan blijven de gedachten liggen, ergens achter in het hoofd. Zo gaat het al een aantal jaren; de gedachten blijven aanwezig. Maar door een volstrekt toeval gaat de put nu open. Waar in godsnaam te beginnen. Op de Aartshertogenlaan nummer 14 in 's Hertogenbosch. Daar woonde ik met mijn al flink op leeftijd zijnde ouders, die maar weinig waardering konden hebben voor de muziek die ik graag hoorde, popmuziek uit de jaren vijftig. Dus bouwde ik op de grote zolder een goed geisoleerde kamer waar ik naar de radio kon luisteren. Een raam was er niet, dus schilderde ik een raam met uitzicht op de muur.
      Uit boeken had ik geleerd dat de korte golf ontvangst het beste te beluisteren was als de antenne exact dezelfde lengte had als waarop het station uitzond. Radio Luxemburg zond uit op 208 meter en ik kocht 208 meter antennedraad en spande dit op de zolder! Het boek had niet vermeld dat men dit draad ook op een klosje kon winden... De volstrekte onvoorwaardelijke liefde voor radio was geboren. Uren bracht ik met die radio door. Zeer geliefd waren verre stations, waarvan ik de taal niet kende. Mijn fantasie maakten er beelden en gevoelens bij. De mexicaanse hond was mijn vijand niet, een fluittoon door alles heen. De wereld aan mijn voeten.
      Er kwam een jaar dat er plotseling teevee was, het deed me niets. Alleen al die rare omroepsters deden me griezelen. De liefde voor radio bleef en kreeg een prachtig vervolg toen ik later zelf bij de radio mocht werken. Er volgden prachtige jaren die maar geen einde schenen te nemen. Maar toch kwam dat einde, sluipend. Je zou het woord dat nu volgt echt niet kunnen verzinnen, maar het kwam te voorschijn: de gezamenlijkheid. De diverse omroepen moesten de gezamenlijkheid de voorrang geven boven het uitstralen van hun eigen identiteit. Daarnaast kwam nog een ander verschijnsel: de verloedering.
      Luistercijfers en marktaandelen bepaalden wat en op welk tijdstip er kon worden uitgezonden. Ook de omroep waarbij ik werkte, de vpro, ging mee in de neerwaartse spiraal. Uiteindelijk kwam het zover dat ik de radio nooit meer aanzette. Om niet meer verveeld te worden met prietpraat, verkeersinfo, weerberichten, stomme reklame, schreeuwende presentatoren en middle of the road muziek. Zelfs de klassieke muziek zender radio 4 werd besmet. Laat ik het maar eerlijk zeggen het was tot gisteren al jaren zo. Ook als ik bij vrienden op bezoek ging vroeg ik of "dat ding"uit mocht.

Ja het was gisteren dat ik de liefde terug vond. In de jaren zeventig werkte ik een paar maanden bij een radiostation in New York en was verbijsterd door het onamerikaanse geluid dat er werd uitgestraald. Het station kende geen reclame en werd door de luisteraars betaald.

Ik woon nu al geruime tijd in Hongarije en vertelde een vriend dat ik graag nog eens zou willen luisteren naar dat radiostation in Amerika. Dat was geen enkel probleem zei deze vriend en kwam gisteren met een doos. Daarin een internetradio. Daarin kan je duizenden radiostations van over de hele wereld programmeren, waaronder mijn geliefde WBAI. De wereld lag weer aan mijn voeten zoals op de Aartshertogenlaan.

En het allermooiste van dit toestel? Ik heb er radiostations in gezet waarin niemand ooit iets zegt! Alleen muziek. Of vogelgeluiden. Mag deze radio aan!

Klik HIER voor alle Photosophieën

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 11 juni 2012

Groeten uit Cetinje Montenegro

Groeten uit:

1. Colijnsplaat: (Noord-Beveland, Zeeland)
2. Åland (Oostzee, Finland)
3. Klaaswaal (Hoeksche Waard, Zuid-Holland)
4. Arnstad: (Thüringen, Duitsland)
5. P’anmunjom: (Noord-Korea)
6. Dénia (Costa Blanca, Spanje)
7. Malinska(Krk, Kroatië)
8. Brecht (Antwerpen, België)
9. Oudenaarde(Vlaamse Ardennen, België)
10. Kathmandu (Nepal)
11. Sangerhausen (Saksen-Anhalt, Duitsland)
12. Zvikovské Podhradi (Bohemen, Tsjechië)
13. Schoonrewoerd(Zuid-Holland)
14. Zuidzijde (Hoeksche Waard, Zuid-Holland)
15. Parijs (Frankrijk)
16. Malbun (Liechtenstein)
17. Szigetvár (Hongarije)
18. Bled (Slovenië)
19. Telč (Moravië, Tsjechië)
20. Biervliet (Zeeuws-Vlaanderen, Zeeland))
21. Randwijk (Gelderland)
22. Herkingen (Goeree-Overflakkee, Zuid-Holland)
23. Ouddorp (Goeree-Overflakkee, Zuid-Holland)
24. Imperia (Ligurië, Italië)
25. Drávaiványi (Hongarije)
26: Spakenburg (Utrecht)
27: Hansweert (Zuid-Beveland, Zeeland)
28: Brouwershaven (Schouwen-Duiveland, Zeeland)
29: Turnhout (Kempen, België)
30. Domburg (Walcheren, Zeeland)
31 Montefalco (Umbrië Italië)
32: Standdaarbuiten (West-Brabant)
33: Zaltbommel (Bommelerwaard)
34 De Blauwe Kamer (Gelderland)
35: Vajszló (Hongarije)

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 09 juni 2012

Peter Flik werkte meer dan dertig jaar voor de VPRO-Radio. De langste tijd vanuit Villa 65 te Hilversum. Hij ontving voor zijn radiowerk de Zilveren Reiss-microfoon, de hoogste onderscheiding op dit gebied. Hij woont nu al meer dan twaalf jaar in Hongarije en blikt met enige verwondering terug op die tijd.

VILLA 65

Het is nogal vreemd, vind ik zelf, dat ik er bijna nooit meer aan denk.
Meer dan dertig jaar heb ik bij die VPRO-radio gewerkt, met heel veel plezier ook nog, en het is op de achtergrond geraakt. De jaren zijn niet echt zoek, maar ze zijn ergens bijgezet zoals overledenen ook altijd ergens worden bijgezet. De radio heb ik nog zelden aan, maar dat komt door de oppervlakkige kwaliteit; vaak echt niet om aan te horen.

Hoe was het allemaal begonnen. Onderwijzer te Utrecht. Moeilijk vak voor beginnende leerkrachten, althans dat vond ik. Op de kweekschool, nu pedagogische academie, van alles geleerd. Schuifkrijt, toonladders, didaktische principes, het kon niet op. Maar hoe om te gaan met kinderen van gescheiden ouders en met die ouders, dat moest je maar allemaal zelf uitvinden.
Een advertentie van de VPRO bracht een verandering in mijn leven. Schoolradio maken was de baan. Ik had nog nooit radio gemaakt en er ook geen opleiding voor gevolgd, maar werd toch aangenomen. Door dominee I.J. van Houten. Ook de oprichter van de VPRO, dominee Spelberg liep er nog rond.
Het onderwijs was redelijk goed georganiseerd, maar hier kwam ik terecht in een soort vrijzinnig protestantse warboel. Standaard voor het verwerven van aanzien was dat je je zinnen nooit moest afmaken. "We moeten er in de toekomst voor zorgen dat......." Op dat moment moest je je handen in de lucht laten wapperen en ja hoor,een ander maakte die zin dan wel af. Ik sloeg me er wel doorheen, kon eigenlijk niks, maar had wel veel fantasie en maakte daarmee tegelijk indruk en maskeerde mijn onvermogen.

De jaren van de dominees liepen ten einde en er verschenen fantastische nieuwe collega's. Wim Schippers was er één van en hem bewonderde ik. Nam me voor ook zo als hij te worden, hetgeen gelukkig nooit gelukt is. Je kan beter jezelf blijven. De villa's leken meer woonhuizen van een commune dan studio's. Soms sliep je er zelfs.

Gelukkige jaren braken aan toen de VPRO groter werd en we zelfs door VARA mensen met respect behandeld werden. Eigen geluidsbenaderingen moesten wel bij de NOB, de technische dienst, bevochten worden. En dat kon wel eens tot pijnlijke confrontaties leiden. Ik wilde een bepaalde geluidsband vervormd afspelen en wendde mij tot NOBchef G. die over de geluidskwaliteit ging. Hij hoorde mij ontsteld aan en riep uit: "Meneer Flik, dit kan toch helemaal niet, ik heb jaren hier gewerkt om het geluid zuiver te krijgen en nu komt U dit weer verzieken".

Jammer dat die jaren nu voorbij zijn. Door het opschrijven kwamen ze weer een beetje terug.

Voor de liefhebber: villa 65 werd gebouwd in 1890 en was in het bezit van Abraham Simonszoon Delden, een Amsterdamse diamantair. In 1931 door de VPRO aangekocht.

Klik HIER voor alle Photosophieën

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 07 juni 2012

Een verzopen vogel

Het was vies weer.
      Grijze lucht, miezerige regen, zuidwestenwind.
Ineens zat ‘ie daar op mijn terras. Een behoorlijk grote vogel. Het leek wel een roofvogel.
      Wij pakten een vogelboek. Maar konden eigenlijk niets vinden dat er een beetje op leek.
Het beest bleef maar zitten.
      Ook toen ik -door de natte ruit- een paar foto’s maakte.