Details

Hoofdcategorie: Beelden (1169)

Categorie: Beelden

Gepubliceerd: 21 maart 2012

Koninklijk ''neuke'' in Nieuw-Zeeland

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Hoe zich zaken kunnen omdraaien. Toen ik pas bij de VPRO-radio kwam werken, begin jaren zestig van de vorige eeuw, aten wij wel eens in de kantine van de VARA. Daar zaten de coryfeeën: Koos Postema, Wim Bosboom, Sonja Barend en nog vele anderen. Wij, de jongens en de meisjes van de VPRO, werden met de nek aangekeken of totaal genegeerd. Van een omroep die niets voorstelt en die bijna geen zendtijd had. Maar de geschiedenis zou zich spoedig daarna over ons ontfermen. Onze omroep groeide en uiteindelijk werden we even groot als die hele VARA. Ook de manier waarop er met ons werd omgegaan werd vriendelijker. Het imago verbeterde.
      Het zal in het begin jaren negentig zijn geweest dat Arie Kleywegt, directeur televisie van de VPRO en afkomstig van de VARA, mij suggereerde maar eens mee te gaan met koningin Beatrix op staatsbezoek. Niet vreemd doen, zei hij er wel bij. Hare majesteit zou binnenkort op bezoek gaan naar Nieuw Zeeland. Ik wendde mij tot de Rijks Voorlichtings Dienst. Daar was het nieuwe imago nog allerminst doorgedrongen. Ze keken bij mijn verzoek of ergens water was gaan branden en het zag er niet hoopvol uit. Mijn dossier was zeker ergens gelicht en ik moest twee vragen beantwoorden.
      "Waarom bent U een jaar geleden midden in de nacht de legerplaats Woensdrecht binnen gedrongen door het hek door te knippen?"
Ik antwoordde dat ik de indruk had dat daar zeer waarschijnlijk kernwapens waren opgeslagen en dat het toch wel heel slordig is dat we daar met de radio zeker een uur konden rondlopen zonder opgemerkt te worden. De tweede vraag was hoe ik tegen de monarchie aan keek, men had de indruk dat de VPRO nogal republikeins was. Ik bevestigde dat niet al zei ik er wel bij dat er bij ons zeker een aantal mensen werkte dat meer voor de republiek was. Zelf neem ik het standpunt in dat een monarchie als staatsvorm een achterhaald concept is, maar dat ik diep respect heb voor de wijze waarop onze koningin dit systeem uitvoert.

Ik slaagde voor dit examen en mocht mee naar Nieuw Zeeland. Het is 19 maart 1992. In een van Transavia gehuurde Boeing vliegen we in zo'n dertig uur naar Wellington. "We" zijn hare majesteit met haar hofhouding, voorlichters, minister Hans van den Broek en zo'n twintig jounalisten. Het werd nogal een hele klus om één en ander voor de radio tot een goed resultaat te krijgen. De majesteit mag overal gefotografeerd worden maar haar een vraag stellen is uitgesloten.

Op een bepaalde vrijdag gaat iets goed mis. Er staat een ontmoeting met een Maori-krijger op het programma. Die krijger zal op de koningin afkomen en dan was het de bedoeling dat Beatrix hem een "hongi"geeft, een neuszoen. Als het moment daar is wil zij dat ook doen, maar de man denkt dat het vast niet goed gaat en trekt zich terug. De meegereisde fotografen in alle staten, want plaat voor de zaterdagkrant verpest.

De fotografen vragen mij mogelijk te regelen dat bij een latere ontmoeting die zoen opnieuw kan worden gedaan. Heb een goed imago inmiddels.
Het lukt, de volgende ontmoeting is bij een rivier, de krijgers zullen al zingend bij de koningin aankomen.

Het moment komt. De koningin, haar gevolg en de journalisten staan aan de kant van de rivier. Die boot komt, de radiomicrofoon staat open, en dan zingen zij in de Maori-taal: LEKKER NEUKE, LEKKER NEUKE, LEKKER NEUKE. Wij allen durven elkaar niet meer aan te kijken. De koningin zal dit zeker gehoord hebben, maar vertrekt geen spier. De zoen wordt gegeven.

Klik HIER voor alle Photosophieën

Details

Hoofdcategorie: Beelden (1169)

Categorie: Beelden

Gepubliceerd: 20 maart 2012

Van Dam naar Lek

Voorstraten vind je vooral in dorpen en stadjes op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden en in Friesland.
      Maar ze zijn er ook in andere provincies.

De Voorstraat, die vaak van de haven -of de dijk- naar het centrum gaat, is vrijwel altijd de belangrijkste straat.

      De mooiste panden, de beste winkels, het -voormalige- raadhuis en ook een kerk.

 Aan de hand van oude ansichtkaarten en recente foto’s portretteer ik een aantal van die Voorstraten.

        Hoe was het en hoe ziet het er nu uit.

 Ameide Alblasserwaard

 Dit is de Voorstraat in Ameide op de Alblasserwaard. Een mooie korte straat die van de Dam naar de Lek gaat.
      Er staan patriciërswoningen en herenhuizen -vooral- uit het begin van de negentiende eeuw.
Er is het Gemeenlandshuis en op de Dam aan het begin van de Voorstraat is het voormalige gemeentehuis uit 1644.
      In het souterrain van dit pandje is het cachot.

 Er is weinig veranderd in de Voorstraat.
      Ooit lag aan deze straat de buitenhaven. Maar die is gedempt, net als overigens de binnenhaven.

Ameide was tot 1986 een zelfstandige gemeente.
      Nu hoort het bij de gemeente Zederik. In het zeer kleine centrum zijn weinig winkels.
      Ik heb er een keurslager gesignaleerd.

Voorstraat vanaf de rivier

Gemeenlandshuis

Oude gemeentehuis

Patriciërswoningen en herenhuizen

Keurslager

Klik HIiER voor alle Voorstraten

Details

Hoofdcategorie: Beelden (1169)

Categorie: Beelden

Gepubliceerd: 18 maart 2012

ZSOLT BÉLA 1898-1949

(Door Peter flik, photosooph te Hongarije)

Een kwader boek over de Holocaust had ik nog nooit gelezen. De schrijver woonde als Joodse Hongaar met zijn eveneens Joodse vrouw op het verkeerde moment in Boedapest. Voelde de dreiging op zich af komen en vluchtte nog wel op tijd naar Parijs. Kankerend op zijn vrouw die had geeist negen koffers mee te nemen. En maar zeulen. Eenmaal in Parijs voelen zij zich daar ook niet veilig en besluiten de trein naar Zwitserland te nemen. Nog steeds met die negen koffers. Zij maken een fout, de trein die zij nemen blijkt naar Boedapest te gaan. Daar aangekomen onmiddellijk gearresteerd en afgevoerd naar Oradea, een stad in het oosten van het toenmalige Hongarije. Nu inmiddels Roemeens. Ze komen terecht in een getto en dan beginnen de verschrikkingen. Duizenden Joden zullen er sterven.

Wij wonen niet zo ver weg van die stad Oradea en samen met vriend Fred reis ik in 2008 per trein naar Roemenië. We willen wel eens zien wat er nog te zien is van dat getto. In de trein maken wij kennis met een vrouw van zeker tachtig jaar met haar kleindochter. Als wij hen vertellen dat wij op zoek zijn naar de overblijfselen van een ooit gruwelijk getto, schrikken zij. Het blijkt dat zij precies dezelfde reis maken; ook naar een getto, maar dan in een andere Roemeense stad...

In Oradea lopen alle sporen meteen dood. Niemand, werkelijk niemand, had ooit van het bestaan van dat getto gehoord. Wie wij ook aanspreken, oud, jong, archivarissen, boekhandelaren, er is niets bekend. Deze geschiedenis is volledig van de harde schrijf verwijderd. Uiteindelijk besluiten we te gaan kijken op een oude vervallen Joodse begraafplaats. Met veel terughoudendheid wil men ons wel zeggen waar die begraafplaats zich bevindt.

Daar, in die indrukwekkende verlatenheid, roept Fred naar mij dat ik eens moet komen kijken. Er is een steen van een graf opzij geschoven. We kijken in het graf en zien een koffer liggen....
      Natuurlijk beseffen wij dat het niet een van de negen koffers van Zsolt Béla is; hij had het getto van Oradea overleefd en stierf te Budapest.

Klik HIER voor alle Photosophieën

Details

Hoofdcategorie: Beelden (1169)

Categorie: Beelden

Gepubliceerd: 17 maart 2012

De avonturen van collega Ton

Peter Flik woont al meer dan tien jaar in het zuiden van Hongarije.
      Hij werkte ''een leven lang'' voor de VPRO-Radio.
Dat wekt wel eens nostalgische gevoelens op

CYNTHIA

Vriend Ton en ik zijn voor de radio in Singapore. We hebben de nieuwste satelliet-telefoon mee om een vlekkeloze verbinding met Hilversum te hebben. Hij is wel goed maar loodzwaar, veel zeulen dus.
      We ontdekken dat we één essentieel kabeltje vergeten zijn om mee te nemen. Op dat soort moment komt Ton goed op dreef... Hij begint je complimenten te maken en voor dat je het weet zit je met een gecompliceerde klus.
    ''Peter, jij bent heel goed met kabeltjes en gouden gidsen, over twee uur moeten we zo'n kabeltje hebben''
 U begrijpt, dat wordt nog een heel gebel in het Engels over plugjes en al dan niet geaarde kabels. Maar het lukt en met een taxi gaan we naar een bedrijf. We worden te woord gestaan door een bloedmooie vrouw die zich voorstelt als Cynthia.
      Ik weet uit ervaring met Ton wat er nu kan gaan gebeuren. Het kabeltje komt er wel maar raakt meteen op de achtergrond. Hij zet zijn charmes in en binnen een half uur heeft hij een diner met haar afgesproken in het hoogste restaurant van Singapore. We komen daar later om acht uur in de avond aan en ja hoor Cynthia is er ook al.
      Het is niet alleen het hoogste gebouw van Singapore, maar dat hoogste slaat ook op de prijzen. Cynthia heeft prachtige borsten, maar je kan ook gewoon naar buiten kijken. We besluiten na afloop met haar naar ons hotel te gaan om daar nog een glas of wat te drinken.
      ''Als jij nou met de taxi gaat Peter komen wij ook, maar we lopen langs de waterfront''.
Ton zet altijd dat soort woorden in waar men moeilijk tegen in kan gaan.
      ''En zet vast een koele fles met drie glazen klaar op je kamer''.
Het wordt half twee in de nacht; geen Ton, geen Cynthia. Wel drie glazen.
      De volgende morgen komt Ton mijn kamer binnen en vraagt alleen maar waar het kabeltje is.

Klik HIER voor alle Photosophieën