Goedemorgen
- Details
- Hoofdcategorie: Goedemorgen (1139)
- Categorie: Goedemorgen
Een opa in wording
(Radiocolumn uitgesproken in februari 1999)
In 1970 was ik in Breda betrokken bij een ernstig auto-ongeluk. Er was één dode; een ander raakte zeer zwaar gewond en overleed een paar dagen later.
Ik sloeg met mijn hoofd door de voorruit en mijn rechterknie priemde keihard in het dashboard. Er moest een gipskoker om mijn been. Van heup tot voet. Het bleef er twee maanden omzitten en daarna begon een wat moeizaam maar succesvol revalidatieproces.
Ik was pas 25 jaar. Een potje honkballen op niveau zat er niet meer in.
Maar toch: ik had geluk gehad en was niet in een rolstoel beland. Ik leefde niet alleen, liep weer gewoon, had interessante littekens in mijn gezicht en was gezond. Ook -vrij snel eigenlijk- in mijn hoofd.
Dat was niet alleen plezierig voor mezelf, maar ook voor mijn vrouw en mijn twee kleine kindertjes. En ik wist inmiddels ook, dat je niet onaantastbaar bent.
Dat was eigenlijk een hele geruststelling, want voor het eerst van mijn leven besefte ik toen de betrekkelijkheid van een aantal dingen, de onzekerheid van het bestaan en zelfs de sterfelijkheid die zomaar kan komen en niet altijd wacht tot je een jaar of 85 bent.
Ik ging weer roken. Ik at te veel en dronk bepaald niet alleen kruidenthee.
Soms stopte ik met roken tot ik vond dat ik daar te zwaar van werd. Dan was ik zo’n twaalf kilo te zwaar en ging weer afvallen. Dan ging ik weer minder drinken, maar vond wel dat ik weer kon gaan roken.
Het was allemaal wel heel betrekkelijk, maar fietsen, trappen lopen of zomaar een eind wandelen ging me steeds zwaarder vallen.
Ik vond het normaal, dat ik ‘s ochtends rochelend opstond, te stijf was om een paar oefeningen te doen en regelmatig met tegenzin aan de dag begon. Dat hoorde er allemaal bij en maakte deel uit van het onvermijdelijke ouderwordingsproces.
En als er af en toe eens wat voorzichtige kritiek kwam, had ik een prachtige smoes. Ik was namelijk in de oorlog geboren bij het licht van een walmend petroleumstelletje in de nacht van oud op nieuw van 1944 op 1945. In het hart van de hongerwinter! Als baby had ik niet alleen geen moedermelk gekregen, nee ik had een tekort aan alles.
En dat moest -iedere psycholoog kon je dat uitleggen- later allemaal gecompenseerd worden.
Het duurde tot 12 februari 1987. Ik stond weer eens rochelend op, ging naar de w.c. en moest niet alleen kotsen, maar spuugde ook nog een angstige hoeveelheid bloed. Ik keek daarna in de spiegel en dacht: alles kan wel betrekkelijk zijn, maar op deze manier word ik niet eens vijftig. Ik was nog steeds getrouwd en mijn kindertjes waren in de puberleeftijd.
Ik stopte nu echt definitief met roken, ging minder eten en begon iets aan mijn conditie te doen.
Ik ging ondermeer hardlopen. Vrij fanatiek zelfs, want binnen vier maanden liep ik een halve marathon. En dat is toch ruim 21 kilometer.
Maar toch… het verouderingsproces ging door. Het lijf werd strammer, de spieren stroever. Maar het ging langzaam en ik had alle vertrouwen in de toekomst.
Tot vorige week dinsdag. Er was bij Villa VPRO een distillateur op bezoek. Wij spraken ondermeer over jenever en hoe je dat het beste kunt maken. De man gaf toe, dat het drinken van jenever in Nederland niet meer zo populair was. Nee, het drinken van jenever -zei hij heerlijk nostalgisch- was meer iets voor een man op leeftijd; voor een opa bijvoorbeeld.
Ik keek die man toen geschrokken aan. Ik kreeg het een beetje warm; het leek wel een opvlieger.
Ik drink namelijk nog steeds regelmatig jenever en ik word opa. Jawel.
Ik keek daarna weer eens in de spiegel en zag opnieuw de betrekkelijkheid van alles.
Ik was een MIDO.
Wat dat is?
Gewoon: Een man in de overgang.
Goedemorgen!
- Details
- Hoofdcategorie: Goedemorgen (1139)
- Categorie: Goedemorgen
Loki doodt Balder
Waarom is dertien een ongeluksgetal?
Waarom wordt dit nummer in de meeste vliegtuigen overgeslagen?
Waarom kennen hotels en appartementenflats in de V.S. en in Canada geen dertiende verdieping?
Waarom zijn er ziekenhuizen die geen kamer 13 hebben?
De meest aannemelijke verklaring komt uit de Noordse mythologie.
De geliefde god Balder zit in het Walhalla met elf andere goden lekker te tafelen .
Alles is vredig tot Loki, de God van het kwaad, als dertiende aanschuift.
Hij laat zich niet verwijderen; er ontstaat ruzie en Loki vermoordt Balder.
Ook hier komt de meest voor de hand liggende verklaring uit de Noordse mythologie.
Freya is de moeder van Balder, godin van de liefde. Maar er waren Christenen, die haar als heks beschouwden. Zij werd verbannen en iedere vrijdag kwam zij met elf andere heksen en de duivel –dertien in totaal dus- bij elkaar.
Ik geef toe, dat de wetenschappelijk onderbouwing niet erg sterk is, maar het is wel zeker dat vandaag op vrijdag de dertiende volgens statistieken een meer dan gemiddeld aantal mensen een vrije dag heeft opgenomen. Men blijft veilig in huis of misschien wel de hele dag in bed.
Dat heeft leuke gevolgen. Mensen hebben tijd om weblogs te lezen of naar de radio te luisteren. Dat is prettig voor u en voor mij, want wij zijn natuurlijk niet bijgelovig. En het verkeer is vandaag veel rustiger dan op een normale vrijdag. Wij trekken er op deze mooie dag dus vrolijk op uit, want juist vandaag lopen we veel minder risico‘s op onheil & ongemak.
Goedemorgen!
- Details
- Hoofdcategorie: Goedemorgen (1139)
- Categorie: Goedemorgen
Een eigen knoop doorhakken
‘Ik was er om de knopen door te hakken, om de discussie te beslechten tussen Neerlandici, voor wie alle titels belangrijk zijn, en beta’s en gamma’s die meer moesten nadenken over de geschiedenis van hun vak.
Het corpus van de Neerlandistiek is ontgonnen, die teksten liggen vast en daar keert men steeds naar terug’.
Dit citaat stond deze maand in NRC-Handelsblad. Het zijn de hoogdravende woorden van Paul Schnabel, voorzitter van de ‘Commissie van duizend’, een gezelschap wetenschappers dat een lijst van duizend sleutelteksten uit de Nederlandse en Vlaamse cultuurgeschiedenis heeft samengesteld.
Een soort canon dus, gemaakt in opdracht van de DBNL, de digitale bibliotheek voor de Nederlandse Letteren.
De intrigerende lijst met titels van deze basisbibliotheek stond ook in NRC-H.
Teksten vanaf ca. 1180 (Eneide van Heinric van Veldeke) tot en met 2006 (De memoires van Wilfried Martens).
Zulke lijsten zijn natuurlijk altijd omstreden. Ik zal daar verder niet over zeuren.
Maar welk boek uit 1982 staat op deze lijst?
Juist!
‘Tussen stigma en charisma’ van Paul Schnabel zelf.
Een werk waarmee deze directeur van ‘t Sociaaal Cultureel Planbureau promoveerde. Niet als socioloog overigens maar ‘ter verkrijging van de graad van doctor in de geneeskunde’.
Wat is dit voor zelfbevlekking?
Hoe komt zoiets tot stand?
Kijk eens naar deze foto.
We zien een ijdeltuit met een quasi nonchalant baardje. Een man, die ook quasi nonchalant door een duur brilletje kijkt.
Hij heeft op zijn lichtblauwe hemd (een kleur die het op televisie goed doet) een blauw-zwarte das onder een blauw jasje.
Er zit grijs in het baardje en het hoofd begint ernstig kaal te worden.
Het is een weinig aantrekkelijke man.
Altijd op zoek naar een corpus.
Heeft hij zichzelf genomineerd?
Nee; Natuurlijk niet!
Hij zat na afloop van een vergadering van de Commissie van duizend nog even na te praten met twee andere leden. Na een tweede glas rode wijn begon er één over het boek van Schnabel. Daar had hij destijds erg van genoten.
Hoe heette 't ook weer? Iets met charisma toch?
Paul keek minzaam. Hij voelde zich gevleid maar liet dat niet merken. Het tweede commissielid beweerde dat hij het ook gelezen had.
En na het derde glas wijn kwam het voorstel.
‘Eigenlijk moet jouw boek ook genomineerd worden’, zei de één.
En na het wat geforceerde ’nou nou’ van Paul bevestigde de ander, dat de commissie niet om dit boek heen kon.
‘Tja als jullie het willen nomineren, kan ik het niet tegenhouden’, zei Paul.
‘Maar als hierover een discussie beslecht moet worden, trek ik me even terug’.
Bij de volgende vergadering werd het boek inderdaad voorgedragen. Niemand van de andere commissieleden kende het, maar ze gunden de voorzitter zijn pleziertje.
Het boek was immers - zo leerden zij- een analyse van de relatie tussen nieuwe religieuze bewegingen en geestelijke volksgezondheid.
Dat was niet alleen een nuttige bijdrage aan de cultuurgeschiedenis; dat was ongetwijfeld een wetenschappelijke prestatie van formaat.
De digitale ontwikkeling als nieuwe religie met Schnabel als haar narcistische goeroe.
Goedemorgen!
- Details
- Hoofdcategorie: Goedemorgen (1139)
- Categorie: Goedemorgen
Aangevreten kiwi
Er is een kwestie die ons al een paar dagen hevig bezighoudt. Vorige week in de nacht van vrijdag op zaterdag hoorden we gestommel in de huiskamer. Ik ging naar beneden en vond daar op de grond een aangevreten kiwi. De vrucht was uit een fruitschaal gehaald die op tafel stond.
Welk beest is in staat om dit te doen?
Nog vreemder werd het in de nacht van zondag op maandag. Opnieuw gestommel hoewel de fruitschaal was afgedekt. En weer lag daar een aangevreten kiwi. En ik verzeker u, dat ’t niet dezelfde was. Een paar uur later vonden wij op een plekje onderin een keukenkast nog drie kiwi’s en twee peren. Ze waren kennelijk gehamsterd en nauwelijks aangevreten.
Vertelt u mij eens wat dit voor beest is. Of zijn het beesten?
Goedemorgen!
De Oplossing: Algemeen 14; Reacties 9
- Details
- Hoofdcategorie: Goedemorgen (1139)
- Categorie: Goedemorgen
Cochabamba! Dat is pas ver
Gisteren schreef ik een stukje over Cochabamba, een stad in Bolivia Zuid Amerika. Ik was daar in het voorjaar van 2004 toen mijn oudste kleinzoon Luc vier en een half jaar oud was.
Ik legde hem uit -met de Atlas opengeslagen- dat Cochabamba ver weg was. Eerst met het vliegtuig naar Miami in Amerika. Dan naar Barbados in de Caraïben. Vervolgens naar de grootste stad La Paz van Bolivia. Vandaar naar die andere grote stad Santa Cruz en dan met een klein vliegtuig naar Cochabamba.
Vijf keer vliegen.
Als de juf in groep 1 op een dag uitlegt dat Parijs ver weg is, steekt Luc zijn vinger op en zegt:
‘Nee hoor. Weet je wat pas ver weg is?
COCHABAMBA!
Dat is wel vijf vliegtuigen ver.
Goedemorgen!
Pagina 2 van 59