Overal pijn. Overal.

Gisteravond heb ik de mooie Iraanse film Ta’m e guilass (Taste of cherry) nog eens gezien. In die film -in 1997 in Cannes bekroond met een Gouden Palm- wil de hoofdpersoon zelfmoord plegen. Hij heeft al een kuil gegraven en zoekt rondrijdend in een oude auto op de stoffige wegen rond Teheran naar iemand, die hem na zijn daad in die kuil wil leggen en met zand toedekken.
      Regisseur Abbas Kiarostami verwees in interviews voortdurend op de volgende uitspraak van de Frans-Roemeense filosoof E.M.Cioran: 
      ’Zonder de mogelijkheid van zelfmoord, had ik mezelf al lang van het leven beroofd’.

Iraniërs en Turken hebben niet zo’n hoge dunk van elkaar. Dat stamt uit de tijd, dat Iraniërs nog gewoon Perzen waren. Het is een klein beetje te vergelijken met Nederlanders en Belgen.
      In de film komt een scène voor waarbij dat subtiel aan de orde komt.
Een Turk gaat naar een Iraanse dokter en zegt: ‘Dokter ik heb overal pijn. Overal.
      Als ik met mijn vinger in mijn hals druk doet het pijn.
      Als ik in mijn borst druk doet het pijn.
      Als ik op mijn dij druk doet het pijn.
      Zelfs dokter, zelfs als ik op mijn voet druk doet dat pijn‘.

De dokter onderzoekt al die plekken uiterst zorgvuldig. Hij voelt, hij tast, hij drukt ook en zegt dan: 
      'Meneer gaat u even zitten.
      Weet u wat uw probleem is? 
      U heeft een gebroken vinger'.

Goedemorgen!