Beelden (899)

 

ÉÉN BRIEF ZOU VOLDOENDE MOETEN ZIJN

 

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Dacht ik. Nu jij nog. Eerst maar eens de inhoud van die brief.

LS! (zetten ze vroeger vaak boven een brief).

IN DEZE VERWARRENDE EN ZEER SNELLE TIJDEN IS HET ONVERMIJDELIJK DAT IETS ER NIET MEER IS, STRATEN VAN NAAM ZIJN VERANDERD, PERSONEN DOOD ZIJN GEGAAN EN VERGETEN WERDEN, MUZIEK NIET MEER WORDT AFGESPEELD, ETCETERA ETCETERA. HEEL VAAK WORDT U DAT MET EEN BRIEF OF MAIL DUIDELIJK GEMAAKT, MAAR SOMS OOK HELEMAAL NIET.

DIT LAATSTE WORDT ONS NIEUWE BELEID. WIJ DELEN U NIETS MEER MEE, U ZOEKT HET MAAR UIT.

Die brief gaat U dus krijgen, kijkt U even mee? Postkantoren zijn verdwenen, brievenbussen spaarzaam, strippenkaarten zijn weg, autovrije dagen ho maar, paling bijna uitgestorven, keeshondjes uit het straatbeeld, bkr-regelingen opgeheven, gasgeisers binnenkort verboden, zelf groente snijden niet meer in de mode, geen keukens in nieuw te bouwen wijken, Nederlands als taal aan de verliezende hand, chansons? dat zoeken we even op.

PS (dat zetten ze vroeger onder brieven, als ze iets waren vergeten)

Vast wel iets vergeten, maar wat…..

 

Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

YOTAM OTTOLENGHI

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

      Yotam Ottolenghi. Kok te Londen, schrijver van zeer fantastische kookboeken. Vegetariër, wel eens op de tv. Zij kookt uit Zijn boeken en je weet niet wat je proeft.
      Het is tien uur in de morgen als Zij mij in de keuken roept. Zij kookt deze keer niet met Hem maar Zij wil pekelvlees zelf maken, niet via Yotam want die is vegetariër. Op de lijst met ingrediënten stond salpeterzout. Of ik dit maar wilde gaan kopen.
      Waar? Geen idee. Eerst maar eens gaan vragen in het plaatselijke winkeltje. De alleroudsten wisten het nog, met salpeterzout maak je salami en die salami blijft door dat zout op kleur. Je moet naar een apotheek, daar kochten ze dat vroeger. Hoeveel vroeger? Nou ja vijftig jaar geleden. De stemming begon er in te komen.

      Naar de apotheek dus. Het was er druk en ik begin aan de eerste fout. Slechte Hongaarse vertaling en verkeerde klemtoon. Zij niks begrijpen, collega’s schieten te hulp maar die komen er ook niet uit. Om hen te helpen roep ik SALAMI.. Het wachtende publiek amuseert zich: een onhandige buitenlander die in een apotheek salami wil gaan kopen. De oudste apotheker grijpt in, geeft me een arm en voert me naar buiten.
      Om de hoek is een slager zie ik en begrijp dat we nu al helemaal de verkeerde weg op gaan. En dat gebeurt ook. De slager zegt dat hij geen salami heeft, maar morgen wel. Ik probeer hem uit te leggen dat ik helemaal geen salami wil maar een ingrediënt. Alsof je naar een garage gaat en twintig onderdelen wilt kopen om daar thuis een auto van de knutselen…Ik krijg een briefje van de slager met daarop de kiloprijs van salami.

      Goed, naar huis dus. Zonder salpeterzout zal het ook wel smaken.

Arbeiders bij een salpetermijn in Chili.

 
Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

 

TIJDCAPSULE

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

    Tijdcapsule. Wel ooit van gehoord, wel eens iets over gelezen, maar er in gezeten: nee dus. Tot gisteren. En dat brengt je hoofd op hol, zelfs zenuwen houd je niet rustig. Hoe ging dit in werking, of heb ik het zelf in werking gesteld. Ik weet het niet meer.

     In de jaren vijftig van die vorige eeuw zat ik op een middelbare school in ’s Hertogenbosch. Naam van die school: Rijks Hogere Burgerschool. Ik wist toen ook al niet wat nu precies Hogere Burgers waren. Waren die buiten te zien, was ik er één, wat zat daaronder; lagere burgers, mispunten school? Het bleef een raadsel en dat is het nu nog.
     Maar goed ik zat er op. Een hele overgang van de lagere school naar dat onbekende systeem. Geen klassenleraren maar vakdocenten. Ik vond de meesten niet te pruimen. Namen die ik nog weet: Kuylaars (Nederlands), een oerlelijke dikke man die misschien wel eens een boek las; Truyens (Natuurkunde), een man met verschrikkelijke driftbuien, waarbij hij met een ijzeren liniaal op zijn tafel beukte; Plancken (Frans), een joyeuze vrouw die helaas veel ziek was; Cox (Wiskunde), als je zou mogen kiezen koos je de gevangenis boven hem.. Terreur en niet iets minder; Opstelten (Engels), bijnaam Het Slagschip vanwege de omvang, maar wel heel vriendelijk met haar Shakespeare; To Jansen (Aardrijkskunde), je zou zo met haar op vakantie willen; Ir Hopster (directeur), nooit les van gehad, had iets met de KNVB.

Dit om een paar namen te noemen, ik zie ze zo voor me al is het meer dan zestig jaar geleden. Maar toch: ondanks die vrij sterke herinneringen -je komt er niet mee dichtbij-. Tot gisteren dus. Door een ingeving of was het door de drank: ik begon me af te vragen wat voor soort mensen die leraren van toen waren. Als ze vergaderingen hadden, waarover ging het dan. Zijn daar soms notulen van en waar zijn die dan. Ik zou Christel eens moeten bellen, die woont niet ver van ’s Hertogenbosch.
      Ik bel haar. De lieverd is niet voor één gat te vangen en zij belandt op het stadsarchief van ’s Hertogenbosch. En ja hoor DAAR is het archief van de RHBS terecht gekomen. Normaal mag je dat in het archief bekijken, maar omdat ze dit doet voor een vriend in Hongarije mag ze kopieën maken. Die stuurt ze op en ik stap na enige tijd in de tijdcapsule.

De notulen zijn met de hand geschreven; typmachines waren er wel maar die maakten te veel herrie. Moeilijk leesbaar al went het na enige tijd

Ik ben terug in negentienhonderdvierenvijftig. Wat blijkt? Ze hadden het uitsluitend over de schoolprestaties. Nooit over iets anders. Regelmatig wordt een leerling gewoon DOM genoemd en dat wordt ook nog opgeschreven. Ze zien niet of ze willen niet zien dat er meer met een kind is dan cijfers. Dat een kind verliefd kan worden, ziek kan zijn, de dood thuis op bezoek heeft gehad, sportieve eigenschappen najaagt, het foute pad maar net ontwijkt, schoonheid heeft, van dieren houdt. NOOIT ZIEN ZE DIT. Cox niet, Truyens niet en geen van de anderen. Omdat ik er nu toch ben vraag ik het woord. Ik houd het kort en zeg: ‘’WIE ZIJN JULLIE?’’

 
Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Waterpoort


Watertoren


Waterbrug

 

 

 

EEN DAG MET ALLES OF MET NIKS

 (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

      Ik heb er al eens eerder over geschreven, maar nu nog een keer. Alleen maar omdat onze gasten ALTIJD met die vragen komen. WAT DOEN JULLIE IN GODSNAAM DE HELE DAG? Of: DAT PLATTE LAND IS DAT WAT?

      Daar gaan we dus weer, met een beschrijving van de dag van gisteren.

      Gewoon opstaan, douchen en ontbijten. Men moet ergens mee beginnen. Er ligt een enveloppe op tafel. Het betreft een brief van Vodafone met twee rekeningen. De eerste is de maandelijkse afrekening, maar die wordt automatisch via een bank afgeschreven dus daar hoeven we verder niet op te letten. Maar de tweede rekening is wel heel erg raar; het gaat om een bedrag van honderdvijftig euro. Waar is dat voor. Bellen met vrienden. Kijk P. zegt één van hen, je bent weer eens buiten je bundel gegaan en dat brengen ze je in rekening. Het leek me wel mogelijk: elke dag een uur muziek beluisteren via Spotify en je bent zo over je limiet heen. Betalen dus. Maar hoe? Er staat geen rekeningnummer bij. Naar de Vodafone winkel in de stad. Ik heb er geen zin in, want het personeel daar is niet echt genegen je met wat dan ook te helpen. MAAR WE GAAN.

Het is ongeveer twintig kilometer verder. Onderweg een vrachtwagen met een lekke band; daar voorzichtig omheen rijden. In de winkel werken een man en een vrouw. De man tuurt op een scherm en wil me niet te woord staan, gebaart dat ik bij die vrouw moet zijn. Maar die is bezig met een zigeunerfamilie, die een niet werkend Wifitoestel willen omruilen. De zigeunerkinderen plukken ballonnen van een tafel en gaan daarmee voetballen. Als door de herrie niemand  zich nog verstaanbaar kan maken begint de vader te schreeuwen en de kinderen gaan krijsen. Na drie kwartier ben ik aan de beurt. Ze is chagrijnig en vraagt om een code. De code die ik drie jaar geleden bij de aanschaf heb gekregen. IK weet die code niet en kan hem ook nergens vinden. Zij zou erover kunnen bellen maar dat doet ze gewoon niet, geeft me telefoonnummer van Vodafone en zoekt U het maar verder uit. Ik vraag haar nog of zij niet kan bellen, maar dat wil ze niet. Naar huis en daar bellen.

Twintig kilometer weer te gaan. Onderweg nog steeds die vrachtwagen met een andere lekke band.

Thuis gaan bellen. Drie minuten in het Hongaars met een standaard tekst. Laatste zin: If you want an English speaking operator press nine. Ik de negen ingedrukt. Vijf minuten rotmuziek. Dan komt er iemand. Ik vraag of hij Engels spreekt. Nee is zijn antwoord, maar hij maakt in de Hongaarse taal duidelijk dat hij een collega zal vragen om mij terug te bellen. Die collega belt inderdaad terug maar wel na twee uur. Ze hoort me aan en binnen drie minuten vraagt ze me de code, die ik dus niet heb. Verzin nu maar een code dan gaat die het worden, maar dat kan alleen als ik de naam van Uw moeder mag weten. Nou dat mag ze, ook als is die moeder meer dan veertig jaar dood. Code gemaakt. Wel opschrijven roept ze nog.

Ik ben die dag begonnen om tien uur en nu is het al weer bij 2 uur. In de auto fluks. Met die domme code. Onderweg een traumaheli op de straat. Kan men niet om heen. Wachten dus. Als ik maar niet te laat kom, want om half vier houden ze ermee op. Aankomst 3 uur 15. Ze heeft haar jas al klaar liggen. Haar collega, de man dus, tuurt nog steeds op een scherm en helpt niemand. Zij is naar buiten geroepen door haar vriendje en rookt met hem een sigaret. Klanten, ik dus in dit geval, moeten wachten. Opgewekt door dat vriendje of die sigaret komt ze terug en vraagt naar de code. Op haar scherm verschijnt mijn account. Daar is helemaal geen bedrag van 150 euro te vinden. Zij zegt dat ik die NIET moet betalen. U bent helemaal niet buiten uw bundel gegaan en ik zie nu ook waar U woont en daar doet de Vodafone het helemaal niet. Foutje van ons dus.

Niks excuus, niks wilt U koffie, een toffee misschien. Gaat U maar weer. Om half vijf ben ik thuis en besef dat ik me de hele dag heb ingehouden. Geen onvertogen woord, geen klappen, nee ik heb gedaan wat ik moest doen, namelijk niks.

 Klik HIER voor alle Photosophieën



Subcategorieën