Beelden (951)

 

Voorjaar 2019

Rokus trippelt de trap op

Er zat een ekster in mijn keuken.
     
Ja; dat leest u goed.
Er zat een ekster in mijn keuken.

Het arme beest was behoorlijk in paniek. Gooide een plantenbak om en vloog tegen een raam. Viel op de grond, ging in een andere plantenbak zitten en gooide ook die om.

Hoe verwijder je een gestreste ekster uit je keuken?

Ik deed een paar handschoenen aan en probeerde de vogel te vangen.
     
Dat ging niet zo best.
De ekster gooide nog meer om en spoedde zich naar de trap.Tree voor tree trippelde hij naar boven en belandde in mijn slaapkamer.

Hoe verwijder je een gestreste ekster uit je slaapkamer?

Een raam openzetten en hopen dat ‘ie eruit vliegt.
     
Maar dat was valse hoop.
De ekster ging weer -meer vallend dan trippelend- de trap af, spoedde zich naar een volgende trap en kwam in mijn woonkamer terecht.
Gooide paperassen op mijn bureau door elkaar, poepte nog even en vloog daana
opnieuw tegen de ramen.

Ik pakte een zwabber en probeerde de ekster rustig naar een openstaand raam te verdrijven. 
     
En wonder! Het beest kalmeerde. Tenzij het verstijven was.
Hij ging op de steel zitten en bleef daar tot ik de zwabber het raam had uitgewerkt.


Zo.
Opgelost.
       Hij is inmiddels nog een paar keer terug geweest, bleef uitermate nieuwsgierig, maar was wel zo verstandig om niet meer naar binnen te komen.

     

‘’De volgende keer moet je hem vangen door er een doek over heen te gooien’, zei mijn echtgenote, die niet de indruk wekte veel bewondering te hebben voor mijn heroïsch optreden.
      Ik noem mijn ekster Rokus.
Dat doe ik altijd met beesten die mijn vertedering wekken.

Rokus & Rokus Jr.

Rokus in het midden.
      Rechts op het hek zit Rokus Jr., een fazant die al maandenlang vergeefs probeert een vrouwtje te versieren.
Daarin lijkt hij op zijn vader, die er jaren over deed om zover te komen.

 

 

Augustus 2009

Scenario voor een karper

Bodemwoelers & zuurstofhappers 

Noodademhaling

Volgens hem komen ze aan de oppervlakte als de watertemperatuur stijgt en er te weinig zuurstof is. En als er een echt zuurstoftekort is, proberen ze met hun bek lucht op te nemen. Kenners noemen dat noodademhaling.     

      Een tijdje geleden zag ik een visser, die een hevige strijd voerde om zo’n grote karper op het droge te krijgen. Toen het uiteindelijk lukte, liet hij een yell horen alsof hij echt een doelpunt gescoord had.
      Hij zette de vis terug en gooide zijn hengel opnieuw uit.
      ‘Loop je nou geen kans dat je hem nog een keer vangt?’, vroeg ik maar eens.
Hij keek mij taxerend aan en zei toen:
      ’Nee hoor.
Dat beest is veel te gestresst.
      Die komt de komende 24 uur niet meer van de bodem’.

 

 

JAN TITTEL 3

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Het liep tegen de kerst, ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Jan, radiotechnicus, had mij en mijn toenmalige partner uitgenodigd om bij hem de kerstavond door te brengen. Hij zou een bijzonder gerecht voor ons klaar maken: DOOR HET VET GEZAKTE HAAS.
      Nu was Jan in meerdere opzichten een bijzondere man, daarover moet U de vorige stukken over hem maar eens teruglezen.
Ik moest mijn partner op dit bezoek voorbereiden en dat was geen eenvoudige klus. Hij was altijd gekleed in blauw pak, spierwit overhemd en vlinderdas, zo begon ik. EN ALTIJD MOZART.

      En, zo ging ik verder: schrik niet van de driewegstekker, er zijn er daar nogal veel van. Maar sherry zal er zijn.

      Die avond brak aan.
Hij woonde in Baarn, niet zo ver van Hilversum. In een groot huis op de Faas Eliaslaan. Nou ja, woonde. Dat wil zeggen zijn vrouw bewoonde het grote voorhuis, Jan zelf in de aanbouwsels in de achtertuin.
     
      Ik ben daar vaak geweest, en heb nooit goed kunnen achterhalen over hoeveel kamers hij beschikte. Meestal zat hij in de kamer met de open haard, naast een teeveetoestel dat nooit aanstond. Fles naast zijn stoel, Mozart.

     

Bij aankomst was alles nog wel hetzelfde, alleen Jan was super verkouden en slechts gekleed in een onderbroek. In zijn keukentje stond een grote pan op het gas. Hij legde uitvoerig het recept uit. Je begint met het ganzenvet. Dat vet moet gestold zijn. En koud. Bij de poelier heb je een gevilde haas in stukken besteld. NEE DUS NIET BIJ AH KOPEN, DAT IS ROMMEL.

\      Hij moest heel erg niezen en legde zijn zakdoek op het aanrecht naast die grote pan. Dan leg je die haas op dat gestolde vet en steek je een laag vuur aan. Dan kan je rustig het AD gaan lezen. Ja het duurt wel even.

       Intussen begon hij aan een lang verhaal over zijn manier van koken. Kookboeken zijn onzin en overbodig. Ik kook voor de hele maand. Je begint gewoon met water waarin je wat vlees en groentes legt. Zout en peper. Aan het eind van de dag heb je dan een prima soep. Smullen. De volgende dag kan je daar nog van eten. De derde dag gooi je in die bende  aardappelmeel en maizena. Veel. Dan wordt alles lekker stijf en is het te snijden. Na een paar dagen gewoon weer veel water toevoegen, dan heb je weer soep. Kijk en zo ga ik de hele maand maar door. Nooit kopzorgen.

      De avond liep gemoedelijk al hadden we toch echt wel wat moeite met die haas. Maar dat lost zich thuis wel weer op.

Jammer dat je iedere dag weer moet beginnen. Een heel gedoe als je van de avond houdt. Maar eens zal dat probleem weg zijn. Ik verlang soms naar de dood.

 

 

 

 

 

      JAN TITTEL 1: VRIJZINNIG

 

 

 

 

 

 

 

      

 

         JAN TITTEL 2: MATHILDE

 

 

 

 

(De foto’s bij de verhalen over Jan zijn ter beschikking gesteld door zijn zoon Henk, waarvoor dank).


Klik HIER voor alle Photosophieën

 

 

Maart 2014

Aardappels & drones

Mijn buurman Pieter van den Heuvel in de Hoeksche Waard is een boer met hart voor zijn vak. Op zijn akkers verschijnen vooral graan, aardappelen en suikerbieten. Er zijn daar met zekere regelmaat interessante activiteiten.
      Deze week bijvoorbeeld reden weer eens machines af en aan. Maar dit keer hing er een drone boven. Ik vermoedde dat er op die manier luchtfoto’s gemaakt werden en dat bleek inderdaad het geval.

Er werden daar aardappelen gepoot van de rassen 'El Mundo' en 'Folva'. De eerste tractor maakt de grond los en vlak. De tweede tractor maakt voorop de grond nog fijner en plant achterop de aardappels. De aardappels worden in ruggen gelegd.
      Later worden deze ruggen nog een keer groter gemaakt met een andere machine. Dat zal eind april/begin mei zijn.

De foto’s zijn gemaakt door zoon Joris (20). Hij is bezitter van een zogenaamde quad-copter, waaronder een camera hangt. Hij kan op zijn mobiele telefoon het beeld zien en zo foto’s (eventueel video’s) maken.
      Joris volgt de opleiding Tuin- en Akkerbouw aan de HAS Hogeschool in Den Bosch.
Hij is aan het afstuderen.

 

 

 

JAN TITTEL (2)

   (Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

      In die dagen van toen moest je als radiomaker je opnames op een bandrecorder vastleggen, thuis goed beluisteren en daarna met behulp van een radiotechnicus de zaak in elkaar zetten.
     Veel collega’s deden hun huiswerk niet zo serieus en namen de beslissingen pas in de studio, hetgeen dus nogal veel tijd kostte…
      Voor een uur radio werd meestal vijf uur montagetijd uitgetrokken. Ik was vaak in twee uur al klaar en de drie uur die over waren konden naar eigen inzicht worden ingevuld.

      Daar zat hij dan, mijn technicus: Jan Tittel. In blauw pak, wit overhemd met vlinderdas.

Peter, wees nou eens eerlijk; dat gedoe met seks door Germaine Groenier bij jullie is toch helemaal niks ,seks moet je vooral doen en niet over lullen. Nee geef mij maar de AVRO, daar doen ze dat niet.

      Jan de kroketten bij die AVRO zijn echt beter!  Maar laten we toch even opletten Jan, in de kamer hiernaast draait een kopie van een Mozartregistratie voor jou, moet je niet daarheen ?

      Ach Peter, het is misschien wel de laatste kopie, ik geloof dat ik dan alles heb. En wat moet ik dan.

Plotseling kwam Willem de Ridder onze montagekamer binnen en deponeerde een dode vogel op de regeltafel. Vanaf nu gaat alles een stuk beter, grijnsde hij. Maar op hetzelfde moment kwam ook de studiochef Boris binnen. Ziet die dode vogel en vroeg WAT MOET DIE VOGEL HIER?
      Uitrusten zei ik.
Jan had heel vlug een psalm op de magnetofoon gelegd en draaide die af. De Heer is mijn herder, klonk door de ruimte. Boris verdween schielijk.

We gaan naar Duitsland P. Het wordt hier te benauwd.

We zijn zo maar in 1942.

Het is oorlog. Nederland bezet, verraad en verzet. Joden bedreigd en zullen worden afgevoerd. Hongersnood zal komen.
      Jan zit niet in een verzetsgroep, maar doet wel aan sabotage. Echt iets voor pubers, vindt hij.
Uiteindelijk toch op transport gezet naar Duitsland.
      Um zu arbeiten für das Reich.

Weet te ontsnappen en maakt kennis met de vrouw van een vooraanstaande nazi. In bed is er geen oorlog.

Trein

We zijn samen op reis in het noordelijke deel van Duitsland.

    

Met de trein.In de buurt van Flensburg.

      We staan aan de rand van een kerkhof.

Ja, hier was het. Er kwam een bombardement. Zeer laag vliegende bommenwerpers. Engelsen, dacht ik.
Duitsers vluchtten dit kerkhof op. Ik bleef buiten. Ze zijn allemaal omgekomen. Schreeuwend en huilend.\Toen ik een dag later nog eens ging kijken was het gehuil nog niet voorbij.

Zee

Om tot rust te komen stel ik voor naar het Duitse schiereiland Sylt te gaan. Aan zee is rust.
      Daar wil Jan dat ik een vrouw voor hem zoek. Niet voor de seks maar voor de ontspanning.

Ik vind er één. Mathilde.

Als ik haar uitleg dat het mijn vriend niet om de seks gaat, maar voor een aangename tijd is haar antwoord kort en krachtig.
      Ist mir egal.
De avond komt nadat de zon is verdwenen.



Jan begint tegen haar te praten en kan niet meer stoppen. Het gevoel een verrader te zijn, de schoonheid van das Vaterland, Mozart, liefde en teleurstelling, de druk van het werk.

Ik besluit geen opnames van deze gebeurtenis te naken.
      Er zijn grenzen.

 
Klik HIER voor alle Photosophieën

 

Subcategories