Beelden

 

 

Valloria; een openlucht galerie


Il paese delle porti dipinti

 

Valloria is een klein bergdorpje in het Italiaanse Ligurië .
      Het ligt vijftien hevig slingerende kilometers van Imperia aan de Bloemenrivièra.
Je kijkt uit op zee.

Er zijn 42 permanente bewoners, maar in de weekends en in de vakantie zijn dat er veel meer.
      Valloria is namelijk een toeristische trekpleister.
Een openluchtgalerie met hedendaagse kunst.
      Er zijn 122 deuren beschilderd.
Niet door amateurs, maar door erkende Italiaanse kunstenaars en inmiddels ook een aantal buitenlanders.


Beschilderde deuren/Painted doors (titels 19, 20 & 21)

 

 

2006 Elena Monaco (Torino)

Titel 19: La porta delle forfalle azzurre

 

Het begon in 1994 als een grapje. Een inwoner had een vriend. Een kunstenaar.
      Hij vroeg hem een schilderij te maken op één van die oude deuren.
Maar er waren meer inwoners met bevriende schilders en zo werden er dat eerste jaar direct al zo’n zestien deuren beschilderd.
      Het project kreeg publiciteit, groeide uit en kreeg prestige. Ieder jaar in juli en augustus komen er een paar deuren bij.
Tegenwoordig is het voor een kunstenaar uit Italië een grote eer om uitgenodigd te worden om ’een deurtje te kleuren’.

 

2008 Paola Magini (Siena 1979)

Titel 20: Passaggio Interplanetario

 

Je begint op het centrale pleintje, de Piazza Mario Bottino en dan loop je maar wat door de smalle straatjes, de paadjes en onderdoorgangetjes.
      Soms komen de deuren op je af, soms moet je even zoeken en soms word je gewoon verrast. Er zit geen logica in.
Kunstwerken uit 1994 ’hangen’ naast werk uit 2009 of 1999. En je ziet deuren, die nog gedaan moeten worden.
      Het is ook verrassend verschillend.
Stillevens, naïef werk, uitbundig, ingetogen, kleurrijk of sober, olieverf, waterverf, constructies met hout of ander materiaal, combinaties van technieken en zelfs inmiddels behoorlijk aangetaste werken.
      Andere werken worden zorgvuldig bijgehouden.

 

 

2003 Stefano Coure (La Specia 1964)

Titel 21: Paesaggio Notturno

 

 

Valloria titels 1, 2 & 3

                                  

 

Valloria titels 4, 5 & 6

 

                       

 

Valloria titels 7, 8 & 9


                         

 

Valloria titels 10, 11, & 12

 

                            

 

Valloria titels 13, 14 & 15

 

                                          

 


Valloria titels 16, 17 & 18 

 

                                                  

 

 

 

Valloria; een openlucht galerie


Il paese delle porti dipinti


Valloria is een klein bergdorpje in het Italiaanse Ligurië .
      Het ligt vijftien hevig slingerende kilometers van Imperia aan de Bloemenrivièra.
Je kijkt uit op zee.

Er zijn 42 permanente bewoners, maar in de weekends en in de vakantie zijn dat er veel meer. Valloria is namelijk een toeristische trekpleister.
      Een openluchtgalerie met hedendaagse kunst.
Er zijn 122 deuren beschilderd.
      Niet door amateurs, maar door erkende Italiaanse kunstenaars en inmiddels ook een aantal buitenlanders.

 

Beschilderde deuren/Painted doors (titels 13, 14 & 15)

 

 

2006 (Titel 16): Origami for peace

Michelina Croteau (Dover USA)

 

 

Verrassend verschillend


Je begint op het centrale pleintje, de Piazza Mario Bottino en dan loop je maar wat door de smalle straatjes, de paadjes en onderdoorgangetjes.
      Soms komen de deuren op je af, soms moet je even zoeken en soms word je gewoon verrast. Er zit geen logica in. 
      Kunstwerken uit 1994 ’hangen’ naast werk uit 2009 of 1999. En je ziet deuren, die nog gedaan moeten worden.
      Het is ook verrassend verschillend.
Stillevens, naïef werk, uitbundig, ingetogen, kleurrijk of sober, olieverf, waterverf, constructies met hout of ander materiaal, combinaties van technieken en zelfs inmiddels behoorlijk aangetaste werken.
      Andere werken worden zorgvuldig bijgehouden.

 

 

2008 (Titel 17); Golosita

Roberta Avidano (Asti 1972)

 

 

 

Grapje

Het begon in 1994 als een grapje. Een inwoner had een vriend. Een kunstenaar.
      Hij vroeg zijn vriend een schilderij te maken op één van die oude deuren.
Maar er waren meer inwoners met bevriende schilders en zo werden er dat eerste jaar direct al zo’n zestien deuren beschilderd.
      Het project kreeg publiciteit, groeide uit en kreeg prestige. Ieder jaar in juli en augustus komen er een paar deuren bij.
Tegenwoordig is het voor een kunstenaar uit Italië een grote eer om uitgenodigd te worden om ’een deurtje te kleuren’.

 

 
1997 (Titel 18): Zonder titel

Antonio Papalia (Taurianova 1955)

 

 

 

 

Valloria titels 1, 2 & 3

                                  

 

 

Valloria titels 4, 5 & 6

 

                              

 

 

Valloria titels 7, 8 & 9

 

                                    

 

 

Valloria titels 10, 11 & 12

 

                                                    

 


Valloria Titels 13, 14 & 15

 

                                                     

 

 

 

 

 

 

Van Hotel naar Kerkring

 

 

Dirksland Goeree-Overflakkee 


Voorstraten vind je vooral in dorpen en stadjes op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden.
      Maar ze zijn er ook in Friesland, Utrecht, Gelderland en Noord-Holland.
De Voorstraat, die vaak van de haven -of de dijk- naar het centrum gaat, is vrijwel altijd de belangrijkste straat.
      De mooiste panden, de beste winkels, het -voormalige- raadhuis en ook een kerk.

Aan de hand van oude ansichtkaarten en nieuwe foto's portretteer ik een aantal van die Voorstraten.
      Hoe was het en hoe is het er nu!

 

 

Monumentenzorg 


Dit is de Voorstraat in Dirksland op Goeree-Overflakkee. De ansichtkaart is verstuurd in 1924. Er is verrassend weinig veranderd.
      Mooie over het algemeen goed onderhouden huizen uit de achttiende en negentiende eeuw.
Zo’n tien panden staan op de lijst van Monumentenzorg.

Het rechtlijnige pand rechts voor was tot 1900 het dorpslogement Brooshoofd. Toen werd het verbouwd en werd het bekend onder de naam hotel Polderman.
      Het staat nu te koop voor 650.000 Euro. In het dorp is het nog steeds bekend als ’Het Hotel’.

 

 

Gemeentehuis

 

Het houten optrekje op de stoep naast het voormalige hotel is een travalje.
      Een stal waar de hoefsmid vroeger het paard vastzette dat hij wilde beslaan.
Het stalletje is een paar jaar geleden opgeknapt en staat nu wat verloren tussen de geparkeerde auto’s.


 


Karakteristieke panden


Dirskland is waarschijnlijk vernoemd naar de Heer Diederik van Zierikzee, die al in de 13e eeuw eigenaar van ’dit land' was.
      Samen met Melissant en Herkingen vormt het nog steeds een gemeente van nog geen 10.000 inwoners.
Een gemeentelijke herindeling zal dus wel niet zo lang uitblijven.
      

 

Gemeentehuis

 

Het gemeentehuis zit op nummer 15. Je kunt er op maandagochtend tussen negen uur en half twaalf voor niets trouwen.
      Op andere tijdstippen kost het 149.50 Euro en op zaterdag 361 Euro.
Daarnaast het voormalige rechthuis en een paar karakteristieke panden.
      De Ned. Hervormde kerk staat iets opzij. Een stukje verderop is de Kerkring.

 

 

 

Voorstraten 1: Stad aan 't Haringvliet; Goeree-Overflakkee


Voorstraten 2: Den Bommel; Goeree-Overflakkee


Voorstraten 3: Wissenkerke; Noord-Beveland 

 

 

Valloria; een openlucht galerie


Il paese delle porti dipinti

 

Valloria is een klein bergdorpje in het Italiaanse Ligurië .
      Het ligt vijftien hevig slingerende kilometers van Imperia aan de Bloemenrivièra.
Je kijkt uit op zee.

Er zijn 42 permanente bewoners, maar in de weekends en in de vakantie zijn dat er veel meer. Valloria is namelijk een toeristische trekpleister.
      Een openluchtgalerie met hedendaagse kunst.
Er zijn 122 deuren beschilderd.
      Niet door amateurs, maar door erkende Italiaanse kunstenaars en inmiddels ook een aantal buitenlanders.


Beschilderde deuren/Painted doors (titels 13, 14 & 15)

 

 

1997 (Titel 13); La porta dei ricordi

Lia Laterza Benini (Susa 1935)

 

Het begon in 1994 als een grapje. Een inwoner had een vriend. Een kunstenaar.
      Hij vroeg zijn vriend een schilderij te maken op één van die oude deuren.
Maar er waren meer inwoners met bevriende schilders en zo werden er dat eerste jaar direct al zo’n zestien deuren beschilderd.
      Het project kreeg publiciteit, groeide uit en kreeg prestige. Ieder jaar in juli en augustus komen er een paar deuren bij.
Tegenwoordig is het voor een kunstenaar uit Italië een grote eer om uitgenodigd te worden om ’een deurtje te kleuren’.

 

 

1998 (Titel 14): Angurie

Tino Aime (Cuneo 1931)

 

Je begint op het centrale pleintje, de Piazza Mario Bottino en dan loop je maar wat door de smalle straatjes, de paadjes en onderdoorgangetjes.
      Soms komen de deuren op je af, soms moet je even zoeken en soms word je gewoon verrast. Er zit geen logica in.
Kunstwerken uit 1994 ’hangen’ naast werk uit 2009 of 1999. En je ziet deuren, die nog gedaan moeten worden.
      Het is ook verrassend verschillend.
Stillevens, naïef werk, uitbundig, ingetogen, kleurrijk of sober, olieverf, waterverf, constructies met hout of ander materiaal, combinaties van technieken en zelfs inmiddels behoorlijk aangetaste werken.
      Andere werken worden zorgvuldig bijgehouden.

 

 

2008 (Titel 15): Frantoio

Ambra Trucco (Imperia 1977) en Cristina Bonfante (Imperia 1972)

 

 

 

Valloria titels 1, 2 & 3

                                                           

 


Valloria titels 4, 5 & 6 

 

                                     

 


Valloria titels 7, 8 & 9

 

                                                                 

 



Valloria titels 10, 11 & 12

 

                                                             

 

 

 

 

 

 

Knap gedaan!

 

 

Festival

Deze foto’s kreeg ik opgestuurd van Pauline Franciscus. Het gebeurde op het Festival van Saint Isidro in Spanje op de Plaza de Toros las Ventas.
      Er waren 24.000 toeschouwers.
De toreador die de hoorn in zijn strot krijgt en daarna lijkt uit te spugen is Julio Aparicio.
      Hij werd twee maal geopereerd en heeft het overleefd.
Of hij zijn métier weer opneemt, is nog niet bekend.

 

 

Vervelend

Ik ben wel eens bij zo’n stierengevecht geweest. Eerlijk gezegd vond ik het vooral vervelend.
      Er kwam bijna geen eind aan.

Ik zal er niet moraliserend over doen. De wereld is nu eenmaal niet zo mooi.
      En toch dacht ik bij het zien van deze foto’s even:

      Knap gedaan!

Het beest werd natuurlijk direct afgemaakt.