Beelden
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
RITA SAGIUS
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Wat ben je nou helemaal als je zestien bent?
Als je zestien bent vind je het al heel wat, maar GODNOGANTOE achteraf stelt het niks voor.
Lees maar.
Ik zag haar voor het eerst ergens bij Tilburg, toen we met die jeugdvereniging aan het wandelen waren. Dat werd toen nog gedaan, nu misschien ook nog wel maar ik zie het nooit. Dichtbij een grote vlakte met koolzaad. Een onbekend opwindend gevoel kwam op. Nog nooit had ik een meisje ontmoet met deze adembenemende schoonheid.
Andere, wat oudere jongens hadden wel eens tegen me gezegd dat je meer op het karakter moest letten, want schoonheid verdwijnt op den duur, het karakter niet. Ik had daar bij dat koolzaad helemaal geen zin in, en bovendien hoe moest je dat dan aanpakken. Ik besloot een foto van haar te nemen, maar daar bij dat gele veld zou iedereen zien dat ik haar fotografeerde. Er zou zich wel een gelegenheid voordoen. En die kwam ook toen er in dat jaar met de Pinksteren een volleybaltournooi zou worden gehouden in Tilburg. Tijdens de wedstrijd nam ik de foto. Een week later kon ik de foto's bij de fotograaf ophalen.
Maar o, ongeluk... Ze stond er wel op, maar haar hoofd was onzichtbaar omdat er een bal voor zat. Het duurde tot de zomer dat ik de gelegenheid kreeg om haar te zien. Ik leende van mijn vader een brommer en wilde uit 's Hertogenbosch daarmee naar haar huis aan de Lovensedijk in Tilburg gaan. Maar er was een conditie door mijn vader gesteld. Ik moest zijn Charles Lindbergh leren jas aan met dito pet. Het was vijf en dertig graden.
Ik had geen keus en arriveerde dus als die vliegenier bij haar huis. Haar moeder deed open en leidde me naar de tuin. Zij zat daar samen met een vriendin. Nog geen sekonde nadat ik in die tuin was aangekomen kregen die twee de slappe lach. En die hield niet meer op. Ik stamelde maar wat en moest echt na korte tijd besluiten maar weer weg te gaan. Zelfs toen ik de brommer gestart had hoorde ik hen nog lachen.
Ik heb haar nooit meer gezien. Er gaan jaren voorbij, veel jaren. Op een dag neem ik een besluit haar te vinden.
Er was toen nog geen televisie die je daarbij helpt. Via de telefoon en hulp van vrienden vind ik uit dat ze getrouwd en wel in Houston, Texas woont. Een brief wordt opgesteld. Vol lof schrijf ik over de tijd dat we allebei in die jeugdvereniging zaten en het incident met die volleybalwedstrijd bleef niet onvermeld. Al na twee weken kreeg ik een brief van haar met een uitgebreid verhaal over haar leven in de Verenigde Staten. Ook over haar verlangen naar Nederland. Zodra ze komt zal ze me willen ontmoeten. Haar laatste zin: Die nachten met jou op de boot naar Amerika zal ik nooit vergeten. Rita.
Ze verwisselt me dus met een andere Peter.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Groeten uit Sveti Stefan Montenegro
Groeten uit:
1. Colijnsplaat: (Noord-Beveland, Zeeland)
2. Åland (Oostzee, Finland)
3. Klaaswaal (Hoeksche Waard, Zuid-Holland)
4. Arnstad: (Thüringen, Duitsland)
5. P’anmunjom: (Noord-Korea)
6. Dénia (Costa Blanca, Spanje)
7. Malinska (Krk, Kroatië)
8. Brecht (Antwerpen, België)
9. Oudenaarde (Vlaamse Ardennen, België)
10. Kathmandu (Nepal)
11. Sangerhausen (Saksen-Anhalt, Duitsland)
12. Zvikovské Podhradi (Bohemen, Tsjechië)
13. Schoonrewoerd (Zuid-Holland)
14. Zuidzijde (Hoeksche Waard, Zuid-Holland)
15. Parijs (Frankrijk)
16. Malbun (Liechtenstein)
17. Szigetvár (Hongarije)
18. Bled (Slovenië)
19. Telč (Moravië, Tsjechië)
20. Biervliet (Zeeuws-Vlaanderen, Zeeland))
21. Randwijk (Gelderland)
22. Herkingen (Goeree-Overflakkee, Zuid-Holland)
23. Ouddorp (Goeree-Overflakkee, Zuid-Holland)
24. Imperia (Ligurië, Italië)
25. Drávaiványi (Hongarije)
26: Spakenburg (Utrecht)
27: Hansweert (Zuid-Beveland, Zeeland)
28: Brouwershaven (Schouwen-Duiveland, Zeeland)
29: Turnhout (Kempen, België)
30. Domburg (Walcheren, Zeeland)
31 Montefalco (Umbrië Italië)
32: Standdaarbuiten (West-Brabant)
33: Zaltbommel (Bommelerwaard)
34 De Blauwe Kamer (Gelderland)
35: Vajszló (Hongarije)
36: Cetinje (Montenegro)
37: Zelzate (Oost-Vlaanderen)
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Steeds verder van huis
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije
IK DOE NIET MEE
Die tekst komt op het raam
Als iemand het niet begrijpt dan belt 'ie maar aan
Eerst maanden lang zeuren dat je van energie-leverancier moet veranderen
Zou je dat gedaan hebben weer zeuren dat je ook terug kan
Nu weer dit:
Op afstand je verwarming instellen
Wat gaat er nog komen?
Op afstand de wc doortrekken?
Op afstand gaan daten?
Op afstand gaan scheiden?
Op afstand de begrafenis regelen?
We raken steeds verder van huis
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
PAARDENBLOEM
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Het kan gek lopen soms met namen van beesten, steden, wateren. In het ene land heten ze zus, in een ander land weer anders.
Maar ook met de namen van bloemen wordt maar wat gedaan. De paardebloem is helemaal de klos, want kijk maar:
In Nederland heet hij dus paardenbloem. Ik heb een paard die bloem nog nooit zien eten.
In Duitsland is de naam: Löwenzahn. In niets lijkt die bloem op de tand van een leeuw.
Frankrijk noemt hem Pissenlit, uierbed. Nou zeg! Maar volgens mij ook wel Dentdelion, uit het Duits dus overgezet.
De Engelsen namen die laatste Franse naam over en maakten er Dandelion van.
Vroeg ik ooit in Kroatië naar de naam van een vogel, kreeg ik als antwoord "vogel".
Met de paardenbloem weten ze ook daar geen raad. Hij wordt daar boterbloem genoemd.
Het Esperanto maakt er boterbloem van de duivel van.
En in Hongarije maken ze het helemaal bont.
Hij heet hier Pitypang. Als dat vertaald wordt heet het Jammerlijke Stagnatie.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
JAN TITTEL, ook wel JAN WAGENMEESTER
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Ergens in de jaren zestig van de vorige eeuw ontmoette ik deze uitzonderlijke man. Het zou net zo goed een eeuw eerder kunnen zijn want hij was eigenlijk van eerdere tijden. Het liefst reisde hij met diligences, maar die waren er inmiddels niet meer.
Jan was radio-technicus bij de NRU, de voorloper van wat nu nog NOB heet en ook weer spoedig zal verdwijnen. Technici om radioprogramma's in elkaar te zetten en uit te zenden zijn op de korte termijn niet meer nodig. In de jaren dat ik bij de radio kwam kon het allemaal niet zonder die beroepstechnici, en Jan was daar één van. We raakten bevriend en bleven dat tot in de jaren negentig, toen hij overleed.
Kap voor mij een groot stuk bos en ik zal nog steeds niet genoeg papier hebben om een compleet beeld van de mens Tittel op te schrijven. Dit is hier maar een povere poging. De technici in die tijd werkten voor alle omroepverenigingen, maar konden wel hun voorkeur uitspreken. Jan had voorkeur voor de AVRO ("zulke keurige mensen daar, daar kan jij (P) nog wat van leren".) Maar hij werkte ook graag voor de VPRO ("jullie zijn inventief, en dat zijn ze bij de AVRO al helemaal niet"). Uren heb ik met hem gewerkt en eindeloze gesprekken gevoerd.
Later gingen we reizen, meestal naar de zogenaamde Oostbloklanden, waar aanvankelijk het communisme en het daaraan verbonden treiteren nog lang niet was verdwenen. Jan kon die mensen en hun burocratie goed aan. Was een keer op een oudjaarsavond met hem in de trein op weg naar de toen nog bestaande DDR. Om iets voor twaalven kwamen we aan bij de grens tussen West en Oost Duitsland. Hij stapt uit, hetgeen absoluut verboden was, en biedt een grenswacht een glas met wodka aan. "Glückliches Neues Jahr, mein Freund". Deze man neemt dat aan. Vervolgens hoor ik hem zeggen dat het twaalf uur is en dat hij zijn vrouw in Nederland moet bellen, und wohl sofort. De grenswacht roept iets naar een kollega en Jan wordt meegenomen naar een kantoor waar hij zonder iets te betalen mag bellen. De trein die eigenlijk moest vertrekken wacht rustig tot hij weer in het rijtuig zit.
Jan kon in diverse omstandigheden mensen naar zijn hand zetten. Ook in Hilversum was dat zo. IJdele tijd is de tijd waarin technici niets te doen hebben omdat hun volgende dienst niet precies aansluit op de afgelopen dienst. Jan gebruikte die tijd om in leegstaande montagekamers kopieën te maken van NOB geluidsopnames van de muziek van Mozart op eigen bandjes. Dit strikt verboden kopiëren heeft hij jaren volgehouden zonder dat iemand ooit heeft ingegrepen. "Mijn enige zorg is dat er een dag komt dat ik alles heb, wat moet ik dan".
Na jaren is het nog zo dat ik geen trein kan zien, zonder aan hem te denken.
Klik HIER voor alle Photosophieën
Pagina 29 van 82