Beelden (1014)

 

Voortploegend naar ‘t museum


                                  De roestbak rolt in welbehagen
                                       Rustend in verstilde gloed
                                  ’t Museum rest voor lange dagen
                                        Na wat landelijk gewroet

 

 

 

STOKOUD

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Alsof die dag nooit zou komen. Je dacht er niet aan. Nooit.
Je zag wel mensen met een stok op straat, maar dat waren anderen.
Tot nu.
Hoe is het zover gekomen.
Het laatste jaar ben ik nogal eens gevallen.
Drank, duisternis, ongelijk terrein, gladheid, eigen schuld, dikke bult.
Dat doet veel pijn en geeft ongemak.
Mijn levensgezel is daar bezorgd over en uit haar woede.
Dan komen vrienden.
Die brengen een stok, een aristocratische dat wel.
Maar toch een stok.
Daar moet ik mee leren lopen.
Vroeger, ja vroeger, toen dus, kon je bijvoorbeeld met een klimtouw naar boven klimmen. Naar de toekomst.
Nu met die stok wandel je naar beneden.
En iedereen ziet het en iedereen heeft zo zijn commentaar.
Maar ook de vooruitzichten zijn er. Ondanks die stok kan je toch nog vallen.
En dan in deze tijd van een riskant virus begint het afscheid. De ambulance zal komen. Die zal me meenemen. De levensgezel mag niet mee. Naar het ziekenhuis. De levensgezel mag daar niet komen. De dood wacht. Er zijn daar al veel mensen besmet en gestorven. Ook zonder stok. Maar ik zet de stok naast mijn bed en wacht.

     

Ik lees terug wat ik hierboven heb geschreven en denk. Dacht ik. Maar dat is niet zo. Ik pieker.

 
Klik HIER voor alle Photosophieën


 

Opmerkelijk object langs autoweg

Ik rij op de A-29 ter hoogte van Stampersgat in West-Brabant. En daar is ineens dit object in de besneeuwde akkers.

Een positieve boodschap in een tijd van deernis, depressies, voordringen en negativisme.

Het is carnaval in Brabant. En het kleine plaatsje Stampersgat staat bekend om zijn uitbundige optocht, die in ieder geval in het verleden medegefinancierd werd door het plaatselijk bedrijfsleven waaronder de suikerfabriek Dinteloord.  
      Maar dit jaar ging het natuurlijk allemaal niet door. Dan maar dit.

 

 

 

ALGORITMES

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Durf daar maar eens over te beginnen in deze tijd die bol staat van …..
      Later, over jaren dus, als iemand dit leest zal die zich afvragen hoe die zin hier boven zou aflopen. Ik zeg nu niks. De tijd staat er echt bol van, je kan geen radio of teevee aan zetten of ze hebben het erover. Eindoordeel: je moet toch ergens aan dood gaan.

      Dus die algoritmes. Hoe begon mijn kennismaking met dat verschijnsel.

Ik werkte gedurende meer dan dertig jaar bij de radio. Ik hield ervan en ik kon het. Maar gaandeweg kwam er toch een zekere weerzin opzetten. Ook bij de radio kwamen de formats opzetten. Vaststaande formules die elk initiatief doodden. Uiteindelijk was de pensionering de verlossing. Ik gooide mijn radio bij het vuilnis en schafte me een cd-speler aan. Die speelde gewoon muziek af zonder gelul.

      Maar de honger naar radio bleef knagen.

THE MOMENT CAME… Iemand wees me op de mogelijkheid van internetradio. Die werd gekocht en zie daar: de wereld ging voor mij open.


15.000 Zenders

Vijftienduizend zenders zo maar in huis. Het meeste wil je helemaal niet horen, maat er zitten parels tussen. Ik beleefde en beleef avonden in Bangladesh of middagen in Rio. Maakte ook  kennis met de muziekstreaming dienst SPOTIFY. Die hebben honderdduizenden soorten muziek ONLINE. Ja, online, want alle muziek is altijd op jouw tijdstip aanwezig.

      Na de eerste opwinding kwamen ook de eerste ontgoochelingen. DE ALGORITMES! Spotify denkt met je mee. Heb je dit gekozen, dan zal je zus en zo ook wel waarderen. Maar pas op: kies je ooit per ongeluk muziek die je niet wilt horen, dan krijg je van Spotify meer van die onzin. Het algoritme heeft geen ziel, het voert uit, genadeloos.


Wereldmuziek     

Genoeg over Spotify, bij Netflix (films, docu’s etc) is het al. Precies eender, alleen nog agressiever.

      Terug naar de internetradio. Wat zijn daar de makkes? Allereerst de overvloed, sla je daar maar doorheen. Ten tweede de storingen. Regelmatig breekt dat toestel de verbinding af, het is alles of niks. Tijd voor het glas.

      Tip: radio FIP-MONDE Wereldmuziek.

 

 Klik HIER voor alle Photosophieën


 

De symbolische bom onder Shell Moerdijk

Ik loop langs het Hollandsch Diep bij Strijensas op de Hoeksche Waard. Een mooi bijna sereen water.
       De oevers zijn druk begroeid. Dood hout wordt niet geruimd.
Waterpartijen langs de rand van het grote water.

Aan de overkant is het industrieterrein Moerdijk met Shell als blikvanger.

Ik wandel door en ga in gedachten terug.   

De actiegroep bestond in eerste instantie uit één persoon. Een man. Hij woonde in de buurt.
       ‘’Ik ga een bom leggen onder Shell Moerdijk’’, zei hij door de telefoon. 
Het was 1968. Shell had op het industrieterrein Moerdijk zijn eerste 250 ha. grond gekocht.
       Voor een zeer schappelijke prijs. Te schappelijk voor de normen, die toen golden.
Maar als het voor die prijs niet zou doorgaan, zou Shell naar Antwerpen uitwijken. Zo simpel was het.

Ik maakte een afspraak met die man, want ik was verslaggever van het dagblad De Stem. Gevestigd in Breda, maar een krant met diverse edities.     
      Moerdijk hoorde bij de redactie Roosendaal en daar was ik actief; 23 jaar en aangewezen om de activiteiten van Shell Moerdijk te volgen.

De man wilde niet echt een bom leggen. Het was symbolisch bedoeld. Maar hij wilde via gerichte actie proberen te voorkomen, dat er in dit landelijke gebied een petrochemische industrie gevestigd zou worden. Dat zou slecht voor het milieu zijn, vervuiling geven en er waren risico’s op grote ongelukken. (Is later ook allemaal gebeurd.)

      Ik schreef daar natuurlijk grote verhalen over. Soms kwam de landelijke pers langs, want ik was ook correspondent voor het ANP. Daar kon ik meer kwijt dan bij mijn eigen krant, omdat de hoofdredactie besloten had dat de komst van Shell een goede zaak was en dus vooral een positieve benadering verdiende..

De man kreeg steun. Het werd een echte actiepartij. De zogeheten ZeKluZa-gemeenten (Zevenbergen, Klundert en Hooge en Lage Zwaluwe) waren er behoorlijk bang voor.

       Maar er werd natuurlijk niet echt iets bereikt. West-Brabant was in die tijd een geïsoleerd, arm gebied met hoge werkloosheidscijfers. Shell zou werkgelegenheid geven. Er zouden andere bedrijven komen, Toeleveringsbedrijven zouden opbloeien of verschijnen. De infrastructuur zou drastisch verbeterd worden. Autoweg A-59 zou speciaal voor het nieuwe industriegebied worden aangelegd en de Kiltunnel bij Dordrecht werd een meter dieper aangelegd dan aanvankelijk de bedoeling was. Dit natuurlijk om de grote schepen van en naar Rotterdam een goede doorgang te verlenen.
      Het werd hierdoor veel duurder. Mensen moeten anno 2021 daar nog steeds tol voor betalen.

De plaatselijke autoriteiten, de bestuurders, de politici en al die andere bobo’s waren dolblij met de komst van Shell. Ze liepen aan de leiband van hogere overheden. Daar viel geen actie tegen op te voeren.      

Soms ging ik ook bij Shell langs. Jasje aan; stropdas gestrikt. Opschrijfboekje in de zak.

 

Hier kom ik in gezelschap van collega Gerard Arninkhof terug van een bezoek aan de directie.
      De auto van fotograaf Ben Steffen was vastgeraakt in de modder.
Daarom lopen we met planken te sjouwen. Als we die onder de wielen zouden schuiven, kwam de auto wel weer los.

 

Subcategories