Beelden

 

De nodige rustseconden

Ik woon in een nationaal landschap. Sommige autoriteiten hebben dat zo afgesproken, hoewel er weer andere autoriteiten zijn die dit ontkennen. Toch is het wel lekker wonen in een nationaal landschap.
      En als je even dat nationaal landschap ontvlucht om een paar weken in een buitenlands nationaal landschap door te brengen, merk je bij terugkomst dat je inmiddels ook nog woont in een snelwegpanorama.



GEEN VERROMMELING  

Gebieden met een snelwegpanorama, waar de verrommeling van het landschap nog niet zou hebben toegeslagen, zijn:

 

KOMKOMMERS

Het nieuws kreeg veel aandacht. Zomer niet waar. Komkommers.
      En er was natuurlijk kritiek.
Hoezo maar negen panorama’s?

 

En sommige van die panorama‘s werden wel degelijk verziekt door nieuwbouw, wallen of opgeleukte wijkjes, zodat het aantal rustseconden wel erg klein was.
      En … moest je automobilisten nu eigenlijk wel wijzen op dat mooie landschap. Konden die hun ogen niet beter op de weg houden.

Vooral dit laatste was een argument voor veel mensen. Is de overheid net een campagne gestart met borden langs autowegen waarin je wordt geadviseerd met voldoende rust op pad te gaan, te zorgen voor genoeg frisse lucht in de auto en op tijd pauzes te nemen.
      Moet je je hardnodige rustseconden pakken door tijdens het rijden naar een panoramisch landschap te staren. Een activiteit overigens die volgens ambtenaren van VROM niet langer duurt dan 5 tot 150 seconden.

Waarom negen panorama’s?

Tja.

Volgens het Ruimtelijk Planbureau (RPB) dat eerder een studie naar snelwegpanorama’s verrichtte zijn er in Nederland nog maar liefst 322 waardevolle uitzichten over met een totale lengte van 440 kilometer.
      Ook over de term ‘waardevol’ valt natuurlijk te discussiëren,. Want dat zelfde planbureau heeft uitgerekend, dat de Nederlandse snelwegen maximaal twee maal 2.495 km uitzicht hebben.
      Oftewel in totaal 4.990 kilometer. Daarvan zijn er in totaal 1.753 uitzichten zonder verrommeling met een gezamenlijke lengte van 2.247 km. (45% van de totale lengte van het snelwegennetwerk).
      Waarom die dan niet het predikaat waardevol krijgen is mij niet duidelijk.

 

Dit soort borden langs de autoweg staat er bijvoorbeeld al tientallen jaren in Frankrijk. Alleen zijn ze daar bedoeld om de automobilist de snelweg zo snel mogelijk te verlaten om zich de spoeden naar het aangeprezen landschap.
      Gelijk hebben ze.
Je neemt dan veel meer rustseconden op en bent ook geen gevaar meer op de weg.

 

 

 

Een invasie Paardenbijters

Eind mei plaatste ik een stukje over een libel, die op mijn vlierbes zat. (Beelden 33). Ik vroeg u wat voor libel dat was en kreeg opmerkelijk veel reacties. Het bleek een Platbuiklibel; een vrouwtje (Beelden 34), behorend tot de familie Korenbouten.


GLAZENMAKERS

Ik heb een paar mensen die in mei reageerden deze foto’s opgestuurd en kan u melden, dat het dit keer allemaal zogeheten Paardenbijters (Aeshna mixta) zijn. Vrouwtjes. Zij behoren tot de familie Glazenmakers en zitten in de onderorde van de Echte Libellen. Ze zijn zo’n 6.5 centimeter lang.
     Ze scheren vlak over mens & dier, zodat het lijkt alsof ze gaan bijten.
Vandaar die naam.
     Maar ze bijten niet hoor.

 

EEN KOLONIE OEVERZWALUWEN

Vorig jaar zat er een broedend ijsvogelpaar in de kreek vlak bij mijn huis. (Beelden 9)

Image 

 

 

Nestholen in de oever van mijn kreek

 

Ik kreeg deze reactie:


Hoi Ronald,

Het goede nieuws is, dat de IJsvogels terug zijn.

Jouw eerste foto van het nestgat is de ingang van het holletje van de IJsvogel (zelf uitgegraven).

Vrouwtje broedt op dit moment. Mannetje komt af & toe visjes brengen.

Lodewijk

Dit zijn de nesten van de oeverzwaluwen

 

 

 

 

De Kalevala: Een Fins heldenepos

 

AARDS & MYTISCH

De Kalevala is het Fins heldenepos. Het speelt zich af in Karelië , de streek in het oosten en zuidoosten. Tot diep in de negentiende eeuw waren er in dit gebied bij gebrek aan alfabetisering zangers van oude mythische liederen en spreuken. De arts Elias Lönnrot reisde diverse malen naar Karelië , verzamelde de teksten en maakte er een episch werk van.

Het is een uiterst curieuze mengeling van magische en mystieke handelingen, van tovenarijen en metafysica, maar ook van zeer aardse gewoontes en leefwijzen in een cultuur, die heden ten dage tot op zekere hoogte nog steeds in Karelië aanwezig is.

In de tiende rune van dit Epos reist de smit Ilmarinen naar Pohjola, het Noordland. Daar kan hij een schone jonkvrouw veroveren als hij de zogeheten Sampo smeedt.

 

BRON VAN INSPIRATIE

 

Hij deed dit naar aanleiding van de volgende passage. (Vertaling Mies le Nobel)


Gouden Ploegmes  

Eerder maakte Ilmarinen al diverse Sampo’s, die hij weer vernietigde. Ondermeer een goudglanzende armborst, een met goud versierd schip, een koe met gouden hoornen en een gouden ploegmes.
      Ook hierover hebben tal van Finse kunstenaars zich gebogen.

In het stadje Kuhmo -vanuit Karelië richting Pohjola (Noordland)- is een Kalevaladorp ingericht met een expositieruimte vol van Sampo’s.
      Bijgaand een indruk.

 

Libellula depressa

 

  

KORENBOUT

Ik heb -dank u- weer reacties gehad. Maar amateurs op dit gebied zoeken zich rot. Kenners weten het direct. Gelukkig reageerden die ook. En daarom kan ik met trots & zekerheid melden, dat het om een Platbuik gaat. (Libellula depressa). Een vrouwtje.
      Zij hoort tot de familie van de Korenbouten (Libellulidae) en zit in de onderorde van de Echte Libellen. (Anisoptera) 


Mijn Platbuik is bijna vijf centimeter lang en heeft een spanwijdte van 8 cm.

Ik noem haar Lula.