Details

Hoofdcategorie: Poëzie (358)

Categorie: Poëzie

Gepubliceerd: 01 februari 2008

Van Paul Rodenko

Februarizon

Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het straatgebeuren zeilt uit witte verten aan
arbeiders bouwen met aluinen handen aan
een raamloos huis van trappen en piano’s.
De populieren werpen met een schoolse nijging
elkaar een bal vol vogelstemmen toe
en héél hoog schildert een onzichtbaar vliegtuig
helblauwe bloemen op helblauwe zijde.

De zon speelt aan mijn voeten als een ernstig kind.
Ik draag het donzen masker van
de eerste lentewind.

Details

Hoofdcategorie: Poëzie (358)

Categorie: Poëzie

Gepubliceerd: 16 december 2007

Winterstop

Ik hou een winterstop. Hervatting op woensdag 9 januari 2008. Prettige dagen & een inspirerend nieuw jaar.
     Verder bedank ik een ieder die ons heeft gelukgewenst met de geboorte van onze nieuwste kleinzoon Jip.
      Of zoals iemand het uitdrukte:

HIP HIP JIP!

Van Willem Elsschot:

Wat blief je meer mijn hartje
zo'n croquet voor een kwartje

Van Isaac de Costa (diverse malen -als er een romantisch avontuurtje dreigde-  geciteerd door Jan Wolkers in De Walgvogel):

Kan het zijn, dat de lier
die sinds lang niet meer ruiste,
die sinds lang
tot geen harten in dichtmuziek sprak,
weer opeens van verrukking en hemellust bruiste,
en in stromende galmen
het stilzwijgen brak. 

Klein Zundert: De Pannenhoef

Van Guido Gezelle:

Vol naalden

Vol naalden vliegt de lucht,
vol priemend ijsgekertel,
dat glinstert in de zon,
en, met den asemtocht
gezwolgen, kilt en kerft
de kele en ’t haargespertel
dat in de neuze temt
den toevoer van de locht.

‘t Is bijtend koud. Een spree
van witheid, ongemeten,
‘t zij waar ge uwe ogen vlucht,
ligt overal gespreid;
‘t is snee’ tot in uw huis,
‘t komt snee’ door al de spleten,
‘t is snee’, ’t is immer snee’
en al sneeuwwittigheid.

De wind komt, wild en boos,
gesnoeid uit alle gaten;
geen ruste en wilt hij, eer
hij eenmaal weten zal
dat ’t volk verdwenen is,
en hem wilt meester laten…
‘t Is bijster, bijtend koud,
en ’t wintert overal.

Goeree-Overflakkee: Kwade Hoek

Van J.A. Emmens

Winter

Ik hak een bestaan in de volgende dag:

de toekomst brokkelt langzaam af,

vandaag is niet meer dan een wak in de tijd,

het verleden is dichtgevroren.

Details

Hoofdcategorie: Poëzie (358)

Categorie: Poëzie

Gepubliceerd: 22 oktober 2007

Herfstpauze

Ik neem een korte herfstpauze. Hervatting a.s. zondag met een stukje over één van de meest onbekende landen in de wereld: Bhutan. Het land van de donderdraak.
       Máxima en haar Willem-Alexander komen daar zondag aan voor een kort bezoek.
       Ik ben er in 1999 geweest.

Mijn GOD! Oh BOEDDHA!

                                               
Herfst: van Adriaan Morriën

Men raapt de appels uit het natte gras,
aan vele stelen steekt een gouden blad.

De horizon blinkt onder lage wolken,
het dorp schuilt om zijn ouden, stompen toren.

De zon dwaalt ongedurig over ‘t land
en groet het vee, den zilvren nevelbank.

De meisjes spieglen zich in donkre plassen,
zien een gezicht van zomervreugd gewassen.

De wandelaar keert ‘s avonds vroeg naar huis,
Vol van zonsondergang en windgeruis.

Details

Hoofdcategorie: Poëzie (358)

Categorie: Poëzie

Gepubliceerd: 09 september 2007

Een woedende zee van Matsuo Bashõ (Haiku)

Historie & nostalgie  

Ruim veertig jaar geleden woonde ik een tijdje in Leiden. Mooie stad. Veel bekakte studenten. Althans toen, want het was chique om daar te studeren en het verhaal ging, dat je met een opleiding in Leiden overal in de wereld welkom was. De studenten leefden enigszins op gespannen voet met de autochtone bevolking. Gescheiden werelden. Andere tongval. Plat Leids bijvoorbeeld is een vreselijk klinkend dialect.
      Vorige week was ik er weer eens terug en verkende de stad aan de hand van een wandeling langs muurgedichten. Een initiatief van de stichting Tegen-Beeld, dat in 1992 begon en in 2005 werd afgerond. Precies 101 gedichten van een bont gezelschap internationale poëten is daar op diverse manieren op muren aangebracht. Soms is er een vertaling bij.
      Je komt op deze manier langs karakteristieke Leidse gebouwen, langs kerken, musea, molens, universiteitsgebouwen en singels. Door hofjes, steegjes en winkelstraten; over mooie bruggetjes, markten en pleinen, langs veel terrasjes, bruine café’s en grandcafé ’s.
      Je komt langs het voormalige gebouw van het Leidsch Dagblad aan de Witte Singel, dat nostalgische herinneringen bij mij opriep, omdat ik daar toen als leerling-journalist werkte. Je gaat langs het geboortehuis van Rembrandt en wordt herinnerd aan andere schilders, schrijvers, dichters en wetenschappers, die in Leiden werden geboren of er gewoond en gewerkt hebben.

Gedichten.

Je kunt op de site www.muurgedichten.nl een wandeling vinden, waarbij je zo’n 25 gedichten ’aandoet’. Je kunt ook je eigen route uitstippelen, want vrijwel alle muurgedichten bevinden zich binnen de singels. Vaak zijn ze opvallend aanwezig; soms moet je zoeken en een enkel gedicht bleef voor mij geheel onvindbaar. Niet zo vreemd overigens, want er wordt veel verbouwd en gerenoveerd in Leiden.
      Op de site worden alle 101 gedichten besproken. Er is informatie over de betreffende dichter; er zijn vertalingen in Nederlands en Engels en verwijzingen naar interessante links.

Er is poëzie van ondermeer Horatius, Slauerhoff, Jan Eijkelboom, Derek Walcott, J.C. Bloem, Paul Verlaine, Arthur Rimbaud, Luis Vaz de Camoës, Anna Achmatova, Marina Ivanova Tsvetajeva, Shakespeare, Garcia Lorca, Hugo Claus, Charles Baudelaire, Pablo Neruda, Hans Lodeizen, Gerrit Achterberg, Lucebert, Wislawa Szymborska, Judith Herzberg, Chr. J. van Geel en Cornelis Bastiaan Vaandrager.

Lucebert: Poëzie is kinderspel

Horatius: Boek 1 Ode XIV

Edward Estlin Cummings: The hours rise