Media (396)


Trump TV

(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

In an episode of ‘Morning Joe’ this week Donny Deutsch, an advertising executive and TV personality but more importantly a friend of Donald Trump’s, painted an interesting and plausible scenario Trump might be following in the presidential election.  The goal of Trump’s campaign would not be to win the election and end up in the White House, but to create and nurture a dedicated following that is large enough to justify the launching of a new TV channel after the election.  On that channel, which would be financed by Russian investors with support from Putin, Trump would have unlimited opportunity to continue spreading his gospel of racism and xenophobia and to comment on US politics and policies, at home and abroad.   Instead of ‘The Apprentice,’ which NBC has already announced it won’t bring back if Trump loses the election, he could have his own show that would be replayed a couple of times every day, and fill the rest of the programming with infomercials about Ivanka’s shoes and Melania’s jewelry, and even a show about wild game hunting presented by fuckface and douchebag, Don and Eric Trump.
      It seems far-fetched, but reflect on it for a minute.  With a solid core of some forty million Trump followers his channel would have one of the largest audiences in cable TV in the US.  Considering how eager Trump is to get his messages out via Twitter, and how much he appears to enjoy his rallies, the idea of being able to visualize his Twitter rants must be very appealing to him.  The problems at Fox News after the departure of Roger Ailes would enlarge the marketing opportunity, and Trump might be able to bring a junkyard dog like Sean Hannity and a retired pole dancer like Ann Coulter over to his channel.  On top of this it would give him a chance to get even with Rupert Murdoch, who put himself back in charge of Fox News but also owns the New York Post, where he must have authorized the publication of Melania Trump’s nude pictures.  For Vladimir Putin, the creation of Trump TV would mean that he gains a foothold in the market for what is still America’s favorite medium, from where Russian propaganda can be disseminated incessantly by Trump and his cronies with Russian ties like Paul Manafort.
      And then there is the financial side of it.  Trump TV could be the biggest business venture Trump will ever be involved with, and it would give him a chance to lose the election and still come out a winner, which is extremely important for someone with Narcissistic Personality Disorder.  He won’t go as far as saying that this was the intention all along, because that would alienate part of his future TV audience, but he’ll undoubtedly convince himself that it was.
      In order to make Trump TV happen Donald Trump has to tread carefully during the rest of the campaign.  He cannot deliberately throw the election or even create the appearance that he does, but at the same time he has to make sure that he doesn’t inadvertently win and end up helplessly in the Oval Office, instead of in front of a camera where he’s much more comfortable.
      If Trump was not already thinking about Trump TV Donny Deutsch definitely put the idea in his head, and it might explain some of the erratic swings his campaign is taking.  The only problem with this scenario is that it assumes that Trump is acting rationally, which is hard to imagine.

 Ga HIER naar toe voor alle afleveringen


Trump versus Democracy

(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

The Trump campaign is a huge mess, the candidate went from suffering of pathological narcissism to being politically bipolar, the spokespeople and surrogates are the most aggressive and the least truthful in recent US history, prominent Republicans are defecting in droves, and all of this can be blamed on a biased press and a rigged process.  Trump came out of the GOP convention with a modest bump in the polls, but succeeded in making it disappear faster than Michael Phelps collected his medals in Rio.  He attacked the Muslim parents of a US Army captain who died in Iraq, presented an economic plan that would only benefit the super-rich and increase the deficit by trillions, suggested that gun owners might assassinate Hillary Clinton before she appoints Supreme Court judges, and insisted that Barack Obama and Hillary Clinton are the co-founders of ISIS.  While thus presenting himself to the nation as the Republican nominee Trump gave up his attempts to stay on message with the help of a teleprompter, which per Matthew Dowd had turned him into a tranquilized circus lion, and went back to his old ways as an orange baboon with rabies.

According to recent reporting in the New York Times Trump’s inner circle has desperately tried to protect him from his worst instincts, but in spite of promises by the nominee that he would heed their advice they have only seen him slip deeper into the intellectual and moral morass where he is most comfortable.  It has reached the point where there is serious speculation that Trump is deliberately trying to lose the election, apparently because he fluctuates between moments of deep depression, when he’s resigned to returning to his life as a real estate huckster, and manic episodes of self-aggrandizement, when he really believes that only he can save the nation but simultaneously feels that the nation doesn’t deserve him.  As self-destructive as Trump has become, however, it is unlikely that he will throw the election or withdraw from it.  For someone with Trump’s competitive juices and Narcissistic Personality Disorder, being perceived as a loser is the worst thing that can happen, so creating a narrative that explains his upcoming loss in November and absolves him from any responsibility is his absolute priority.
      The first part of that narrative is blaming the press.  Triggered by the New York Times article but with a halo that covers all of the media Trump is now attacking the political press for being fundamentally dishonest.  As an example, this morning his campaign manager Paul Manafort complained in an interview that not more attention has been given to Trump’s economic plan, disregarding that the launching of the plan was immediately followed by the assassination and ISIS remarks.
      The second part of that narrative is blaming the election process, and this is where it becomes really dangerous.  Trump has already declared that if he loses Pennsylvania, where he is ten points behind in the polls, it can only be as a result of fraud, and he has called upon his followers to monitor polling stations to make sure that the same voters don’t go in there more than once.
      A free press and the freedom to vote without intimidation are essential ingredients of every democracy.  The press can largely take care of itself, but how about minority voters in open-carry states who find some of Trump’s goons with AR-15s on their way to the voting booth?

 Ga HIER naar toe voor alle afleveringen



Improvisatievermogen & interviewtechniek

Op dinsdag 29 augustus 2000 was ik ’s ochtends behoorlijk nerveus. Ik ging namelijk van negen uur in de ochtend tot vier in de middag geheel alleen non-stop een zeer bijzonder radioprogramma presenteren. Het was zomer en bij de VPRO werd dan een zomerprogrammering verzonnen. Dit keer waren dat verrassingsdagen. Eén presentator ontving zeven uur lang gasten. Maar het was niet bekend wie die gasten zouden zijn. Improviseren dus en gebruik maken van je kennis, je presentatietalent, interviewtechnieken, observatievermogen en zomaar wat invallen.

Het was voor mij een bijzondere ervaring, want ik bereidde me voor uitzendingen altijd goed voor. Nu kon ik dat niet doen, maar moest erop vertrouwen dat de redactie een aantal mensen zou uitnodigen met wie ik tenminste een goed gesprek zou kunnen voeren. Natuurlijk probeerde ik me van tevoren in te denken wie ze zouden vragen, maar daar hield ik op een gegeven moment maar mee op. Ik zou het allemaal wel zien en ervaren. Maar stel nou eens dat er mensen binnenkwamen, die ik niet kende. Van wie ik niets wist. Met wie ik niets had. Zou dat ook kunnen? Zou ik dan gewoon stiltes laten vallen? Een muziekje draaien? Maar ja, dan zou ik het programma verkloten en daar hadden de luisteraars ook niets aan. Een geruststelling was overigens, dat ik voortdurend in contact zou staan met regisseur van dienst Ton van der Graaf, niet alleen een gewaardeerd collega maar ook een goede vriend. Plaats van handeling was Studio Amstel in Amsterdam.

Robert Eenhoorn


De eerste gast, die binnenkwam was Robert Eenhoorn. Hij was op dat moment coach van het Nederlands honkbalteam en had een profcarrière als honkballer in de USA achter de rug. Eén van de weinige Nederlanders, die de Major League haalde. Hij speelde als kortestop wedstrijden voor de New York Yankees en de California Angels. Dat wist ik allemaal, want ik had zelf in Haarlem in mijn jonge jaren op zeer behoorlijk niveau gespeeld en was jarenlang coach geweest van diverse jeugdteams. Als jongetje droomde ik ervan om prof in Amerika te worden. 
      En hier zat mijn eerste gast, die deze droom wél had waar gemaakt. In New York had ik hem bijna zien spelen. Ik was daar namelijk toen hij net een week tevoren tijdelijk was teruggezet naar een lager team. Triple A in Columbus. Gespreksstof genoeg dus en bovendien een geruststelling, want ik wist nu zeker dat men goed had nagedacht over de gasten. Op dat moment wist ik ook dat het een mooie dag zou worden. De volgende gasten zou ik als een soort cadeautje uitpellen en in grote harmonie ontvangen.

Bettine Vriesekoop


Bijvoorbeeld Bettine Vriesekoop, die daarna kwam aanschuiven. Zij was een paar maal Europees kampioene tafeltennis en sportvrouw van het jaar. Ik kende haar niet persoonlijk, maar wel haar man Hans van Wissen, die het jaar daarvoor plotseling was overleden aan een hartaanval. Bettine was toen drie maanden zwanger. Zij studeerde sinologie en zou later correspondent in China worden van NRC-Handelsblad. Met Hans van Wissen werkte ik samen bij De Volkskrant. Samen met hem deelde ik een grote belangstelling voor de Russische bard Vladimir Vyssotski. Hans was een bijzondere sportverslaggever. Hij benaderde die sport het liefst op een wat filosofische manier en wist ook goed te relativeren.

Solveig Thorbergsdottir


Solveig Thorbergsdottir was een IJslandse vriendin van mij. Kunstenares. Zij woonde tien jaar in Nederland en had tien jaar heimwee. Inmiddels was zij weer met haar twee kinderen terug naar IJsland gegaan. Ik ben in de jaren negentig twee maal naar IJsland geweest om daar programma’s te maken. Solveig hielp me daarmee als tolk en gids. Zij vond het altijd leuk om te praten over IJslandse sages en legendes, kende passages uit de Edda uit haar hoofd en zei met een glimlach te willen geloven in trollen, geesten en Noordse goden. Zij vond het volkomen begrijpelijk dat op IJsland wegen werden verlegd om die goden en trollen niet te verontrusten. Zij was voor deze gelegenheid speciaal overgevlogen.        

F.J. Ormeling en J.Romein


De cartografen F.J.Ormeling en J.Romein maakten daarna hun opwachting. Het gesprek kon natuurlijk niet meer stuk, toen ik vertelde dat ik thuis twee meter en 57 centimeter Atlas had staan. Waaronder veel edities van de Bosatlas. De heren waren zelf betrokken bij de totstandkoming van latere edities. Sterker; Meneer Ormeling zei: ''Ik ben niet alleen betrokken bij de Bosatlas; ik ben de Bosatlas''.
      We spraken over de voortdurende natuurlijke en staatkundige veranderingen in de wereld, fouten in atlassen, spookplaatsen, grenzen die voortdurend verlegd worden, de verschillende soorten atlassen en digitale atlassen van de toekomst. En over die gedeelde passie voor landkaarten en reizen.


Jan Wolkers


Toen Jan Wolkers daarna met zijn vrouw Karina Studio Amstel binnen kwam, werd het in die studio ook steeds drukker. Met Jan Wolkers had ik in 1986 een vijf uur durend Marathon-interview gehouden. Hij had daar goede herinneringen aan en wilde daarom voor deze gelegenheid wel van zijn eiland afkomen. ‘’Jongen, we hielden nooit meer op’’, zei hij toen hij aanschoof. Toen hij overigens de P.C. Hooftprijs weigerde, was mijn VPRO-collega Steven Albers de enige journalist die hij te woord stond. En dat vooral vanwege dat marathon-interview, ‘’hoewel’’ zei hij toen ‘’die Van den Boogaard had mij beloofd bandjes op te sturen, maar die heb ik nooit gekregen’’. Na afloop van het gesprek bleef Jan Wolkers nog urenlang in de Studio. Hij vermaakte zich bijvoorbeeld erg met mijn kleinzoon Luc, die toen negen maanden oud was.  


Theo van Boven


Theo van Boven was daarna een aangename en interessante gast. Hoogleraar Internationaal Recht. Een man die zich uitdrukkelijk keerde tegen de dictaturen in Chili en Spanje en vanwege die uitgesproken opvattingen werd ontslagen als VN-directeur Mensenrechten. Wij praten over het Joegoslavië-Tribunaal, over de Nederlandse betrokkenheid bij Srebrenica, over het uiteenvallen van de Sovjet Unie en de burgeroorlogen in voormalig Joegeslavië.


Annelies Penning


En toen verscheen daar ineens Annelies Penning. Oud kinderrechter en nu oprichtster van een relatiebemiddelingsbureau, dat nogal aandacht trok.
      Zij had een flesje Eau de Toilette van Dolce & Gabbana meegenomen.

Aan bod kwamen de praktijk van relatiebemiddeling, haar analyse van de persoonlijkheid van haar klandizie en de redenen waarom een relatie allemaal kan mislukken. Natuurlijk vraag ik dan ook naar haar eigen relatie en haar eigen tekortkomingen en teleurstellingen. Daar praat ze heel openhartig over, waarna ik natuurlijk ook weer door haar wordt uitgenodigd om mijn eigen kwetsbare kanten te tonen. Een moment na een uurtje of zes, waarop ik me realiseerde dat zo’n verrassingsdag voor misschien wel te veel verrassingen kan gaan zorgen.


Bas Kolbach


Maar daarop kwam Bas Kolbach binnen. Burgemeester van Korendijk, een gemeente waar ik woon. Bas had voor een herindeling een voor Nederland zeer bijzondere functie bekleed, want hij was burgemeester van drie gemeentes tegelijk: Nieuw-Beijerland, Piershil en Goudswaard.
      Bas had een voorliefde voor motorrijden en deed dat ook nogal eens op zondag. En dat werd hem vanwege zondagsrust niet altijd in dank afgenomen, want de SGP is de grootste politieke partij in Korendijk. Bas maakte een soort droom waar door op een Harley-Davidson Route 66 te rijden. Hij kwam ten val, brak het één en ander en kwam met gips en al aan in Los Angeles. Toen hij enigszins hersteld was, ging hij in de oceaan zwemmen en botste op een pijlstaartrog, die zijn giftige staart in hem zette. Hij zweefde in het ziekenhuis enige tijd tussen hemel en aarde, maar kwam er goed doorheen. De ervaring van zijn leven.

Abdellah Afiri


Het was inmiddels druk geworden in Studio Amstel. Eén van de belangstellenden was Abdellah Afiri, programmamaker bij de NMO, Nederlandse Moslim Omroep. Hij wordt ook naar mijn tafel gestuurd, waarna een gesprek volgt dat anno 2016 nog volkomen actueel zou zijn. Aan bod komen het slechte imago van moslims, succesvolle allochtonen en criminele Marokkaanse jongeren.

Ton van der Graaf





V.l.n.r:. Zoon Rutger, uw bloghouder met Luc, dochter Babette, echtgenote Heleen, schoondochter Danielle

Studio Amstel


Michal Citroen, Johnny van Doorn, Tessel Blok, Maarten Biesheuvel




Stellingen betrokken; meningen gevormd

Ik heb de afgelopen dagen nogal wat reacties gehad op mijn stukje over Dyab Abou Jahjah. Al een paar voordat de aflevering van Zomergasten was uitgezonden; meer daarna. Het komt overeen met de hausse aan reacties in alle media. Veel mensen met een uitgesproken mening vooraf hebben naar die uitzending gekeken om hun gelijk te halen. De stellingen waren betrokken; de meningen gevormd.
Natuurlijk ging het ook over presentator Thomas Erdbrink. Hij was na alle commotie vooraf enigszins opgefokt. Hij was ook geïnstrueerd om vooral kritisch te zijn. Toch deed hij het volgens mij heel behoorlijk. Hij had zich goed ingelezen, was dus goed voorbereid, bracht lijn in de avond en stelde goede beginvragen. Soms ging hij niet in op bepaalde antwoorden, omdat hij alweer bezig was om een volgende vraag te formuleren. Maar dat gebeurt heel veel op radio en t.v., vooral ook omdat vaak tevoren een vragenlijst wordt opgesteld, die dan ook keurig wordt afgedraaid.
      Erdbrink deed dat gelukkig niet. Maar het was duidelijk, dat hij nauwelijks routine heeft in dit soort live-gesprekken. Daarom was het misschien ook beter geweest om Jahjah later in de serie op te nemen en te beginnen met ‘’eenvoudiger’’ gasten. Hij had dan feed-back gekregen en zou wellicht meer zelfvertrouwen hebben gehad.

Samengevat geef ik hem een 7-

Diverse mensen vroegen ook, hoe het nu precies zat met die inval in onze radiostudio en met het televisiedebat, dat daarna volgde. Ik heb daar in 2009 al over geschreven en zal daarom deze stukjes herhalen.

Israël-Palestina; Emoties, dreigementen, lof en kritiek

Een stroom van publiciteit

Op 3, 10 en 17 oktober 1979 maakten Roel van Broekhoven en ik een serie programma’s over de positie van de Palestijnen in het Midden-Oosten. Roel ging met correspondent Gerard Jacobs naar Libanon en ik bezocht Israëli’s en Palestijnen in Israël, op de Westbank en in Gaza.
      Na de eerste uitzending, waarin ondermeer Palestijnen aan het woord kwamen die verklaringen aflegden over martelingen in Israëlische gevangenissen, kwam een stroom van publiciteit los.
      Tijdens de tweede uitzending drongen drie mannen de radiovilla van de VPRO binnen.Twee mannen vernielden in de studio met een schaar de uitzendband; een derde man hield ’de wacht’ bij de telefooncentrale. Later op de dag werd de verantwoordelijkheid opgeëist door de Joodse Defensie Liga ‘Nooit Meer’. De gebouwen van de VPRO moesten ontruimd worden vanwege bommeldingen.
      De publiciteitsstroom werd hierdoor nog veel meer versterkt. De telefoons stonden dagenlang roodgloeiend. In kranten en voor radio en T.V. verschenen commentaren en luisteraarsreacties. Discussies liepen hoog op.


Scala aan meningen  

De dagen daarna ontving ik nog meer post. Instemmende brieven, opbeurend; kritisch, soms antisemitisch, beschuldigend, dreigend, uitnodigend, cynisch, genuanceerd, wild, anoniem, vol lof en waardering; Kortom een uiterst uiteenlopend scala aan meningen en ideeën.
      Ik heb ‘t proberen te vergelijken met alle publiciteit, commentaren en discussies van de afgelopen weken, nadat Israël zijn acties in Gaza begonnen is.
      Eerlijk gezegd kan ik weinig verschil ontdekken. Vrijwel niemand, die ik las, zag of hoorde is onverschillig over dit conflict. Mensen, die in andere kwesties genuanceerd denken en verstandige meningen hebben, slaan vaak door.

Nederland & de wereld  

Ik heb de stellige indruk, dat de emoties in Nederland hoger oplopen dan bijvoorbeeld in andere Europese landen. Waarom dat zo is weet ik niet. Wel is het duidelijk, dat -getuige allerlei peilingen en onderzoeken- de sympathie in dit land voor Israël vergeleken met 1979 enorm is afgenomen.
      Toen reden ‘we’ nog rond met stickers: ‘Wij staan achter Israël’. Nu kun je zomaar meelopen in een demonstratie waar geroepen wordt:
      ‘Hamas Hamas, Hamas; Joden aan het gas’.
Laat er geen twijfel over bestaan: Ik vind dat verwerpelijk en verachtelijk. Maar waarom rabbijn Evers dat bij Pauw & Witteman een keer of tien meent te moeten herhalen, begrijp ik ook weer niet. Is hem kennelijk ingefluisterd.
      In het VPRO-radioarchief zijn de programma’s uit oktober 1979 verschenen. Ga hier naar toe om het allemaal nog eens te beluisteren. U kunt daar ook terecht voor reacties, commentaren, meningen en bijvoorbeeld de VPRO-discussie in de radiostaf.



Een verhit televisiedebat

We must rise from its ashes

Burg is een voormalig Israëlisch politicus. Hij heeft zes kinderen waarvan er momenteel twee in het leger zitten. Hij was ondermeer parlementsvoorzitter en lid van de Knesseth namens de Arbeiderspartij, was voorzitter van de Jewish Agency en de World Zionist Organisation en in 2000 een korte periode interim president van Israël.

Open gesprek  

Er moet volgens hem een open gesprek beginnen dat de weg opent naar vrede.
      ‘Aan een ronde tafel met de VS, Europa, Jordanië , Egypte, PLO, Hamas -jazeker, natuurlijk, ook Hamas- en Israël’
Burg is er met dit soort ideeën niet populairder op geworden in Israël. Hij noemt die reactie typisch Israëlisch:
      Op de boodschapper wordt karaktermoord gepleegd, zodat de boodschap er niet meer toe doet.
Toch is er volgens hem hoop. Hij wijst op enquêtes waaruit blijkt dat meer dan tachtig procent van de Joodse Israëli’s de oorlog tegen Gaza steunt, maar tegelijkertijd werd een enquête bekend, waarin een meerderheid van diezelfde bevolking meende dat de oorlog niet zal helpen om het conflict te beëindigen.

Het debat  

Gisteren beloofde ik u aandacht te besteden aan het VPRO-televisiedebat, dat plaatsvond nadat een radio-uitzending door leden van de Joodse Defensie Liga ruw werd onderbroken. (Media 40: Een Joodse aanslag in de studio).

Maar er deden meer mensen aan het debat mee. Bert Vuijsje van de Haagse Post en ik, omdat ik de samensteller was van het gewraakte programma.
      Aan Joodse zijde deden mee Hans Knoop, ‘geestelijk vader’ van de Joodse Defensie Liga ‘Nooit meer’, Ronnie Naftaniel van het Centrum voor Documentatie en Informatie Israël en rabbijn Soetendorp. Voorzitter was Joop van Tijn. Constandse en ik werden natuurlijk uitgelokt.  Andersom gebeurde dat ook.
De anders zo genuanceerde Anton raakte zeer geëmotioneerd en begon vergelijkingen te trekken met door Israëli's gehanteerde Nazi-methodes.
      Toen was natuurlijk de beer los. De gemoederen raakten verhit. Zeer emotionele discussies volgden. Op Constandse werd net als op Burg karaktermoord gepleegd. De boodschap van alles wat hij nog meer had gezegd viel in het niet.

Later heb ik het daar met Anton Constandse nog menigmaal over gehad. Zijn emoties waren in ieder geval oprecht.

Hij werd al op 7 oktober 1940 met 109 andere intellectuelen en vrijdenkers gegijzeld door de Duitsers, een represaille voor de internering van Duitsers in Nederlands-Indië . Hij werd overgebracht naar concentratiekamp Buchenwald en later ondermeer naar concentratiekamp Vught. Hij kwam vrij in oktober 1944.

Het televisiedebat kreeg in de publiciteit opnieuw veel aandacht. Ik heb twee recensies voor u geselecteerd.

De eerste is van Nico Scheepmaker in Vrij Nederland. Hij was zonder twijfel de beste televisie-recensent, die dit land gehad heeft. Daarnaast was hij columnist, auteur en sportcommentator.
      De tweede is van Arie Kuiper, destijds hoofdredacteur van weekblad De Tijd. Hij houdt een pleidooi voor de terugkeer van het rechtstreekse televisiedebat.

Vrij Nederland


De Tijd



(Door Hugo Kijne te Hoboken USA)

Last night I watched the movie ‘Our Brand Is Crisis,’ in which Sandra Bullock and Billy Bob Thornton play two competing political campaign consultants in a South American election.  At some point Sandra Bullock’s character says: “Campaigns are either about love or about fear.” It struck me how much that applies to the current presidential election, but I also wondered if that statement completely covers what we are experiencing.  The Republican National Convention was primarily about fear.  Fear of ISIS and Muslims in general, fear of refugees, fear of Mexicans and undocumented immigrants, and fear of black men who believe that their lives matter.  But it was also about hate.  Hatred for Barack Obama and Hillary Clinton, who should be either locked up or summarily executed, and hatred for all of the above groups: Muslims, whether refugee or not, Mexicans, whether documented or undocumented, and African-Americans, whether active in Black Lives Matter or just trying to survive.  The solution that will make all fear disappear is electing a law-and-order president, a Führer named Donald J. Trump.
      Conversely, there was a lot of love at the Democratic National Convention, which was fittingly held in the city of brotherly love.  Love for Muslims, refugees, Mexicans, immigrants, the LGBTQ community, and black men who believe their lives matter, but also love for police officers who put their lives on the line every day, love for soldiers who have been told that they are defending American freedoms in far away countries, and, maybe most surprisingly, love of country.  Normally you would expect a chant like ‘USA, USA’ at the Republican convention, but this time it could be heard where the Democrats were gathered.  Next to love, there was also hope in Philadelphia.  Solutions for problems that range from racism and discrimination, climate change and gun violence, to unemployment, student debt, lack of a living wage and social inequality can be found  by working together to implement a progressive agenda, which has been strongly influenced by Bernie Sanders’s campaign.  Electing Hillary Clinton, a flawed but moderately progressive candidate, and taking back the US senate, should make that possible.
      The dark mood at the RNC gave the Democrats the chance to turn on the light, but it didn’t stop there.  Trump may be a branding genius, but he appears to have forgotten that branding is a two-way street.  By stating that everything in America is a mess and nothing works, he allowed for the Democrats to claim the mantel of nationalism.  By presenting himself as a future dictator he allowed for Hillary to embrace democracy.  The only ‘hope’ he offers is that he’ll solve all problems.
      And there is no way back for Trump, so his campaign will only get gloomier.  He started doubling down today, by attacking General Allen, the former coordinator of American troops fighting ISIS, and the parents of Captain Kahn, who gave his life to save his men, because Mrs. Kahn did not speak much and her husband might have been prompted by the Clinton campaign.
      The next 100 days will show what the electorate prefers, love and hope or fear and hatred.  Americans tend to think that their country’s best days are still to come, rather than that they’re behind us, so I like Hillary Clinton’s chances in her upcoming fight with Trump.

Ga HIER naar toe voor alle afleveringen