De man van……

In de Volkskrant van gisteren stond een interessant verhaal van correspondent Philippe Remarque. Het ging over Roseland, een beruchte wijk aan de South Side van Chicago. Een puur zwarte wijk met veel criminaliteit; een wijk ook met jonge gangleden, die rovend, vechtend, schietend en moordend de tijd doorkomen. In deze wijk zijn sinds vorig jaar mei maar liefst 86 kinderen door geweld om het leven gekomen.

Waarom schreef Philippe Remarque dit stuk?
      Simpel.
Barack Obama werkte ooit in deze wijk als opbouwwerker.
      De presidentskandidaat is dus goed op de hoogte wat zich daar -en daarmee op veel meer plekken in de USA- afspeelt.

Ik was wel verrast door dit stuk. Remarque schreef sinds zijn komst in de V.S. alleen maar over die komende verkiezingen. Hij begaf zich daarbij naar mijn gevoel vrijwel nooit op zijpaden, maar volgde bijeenkomsten en conventies, bewerkte veel persberichten, volgde goed de kranten en de ander media; kortom werkte zich suf om een solide indruk te geven.
      Hij was daarmee een weinig opvallend buitenlands correspondent, die deed wat honderden anderen ook deden.

Nee dan zijn vrouw en moeder van zijn drie kinderen: Sylvia Witteman. Die was in Nederland een succesvol columniste voor diverse media en een nog succesvoller kookboekenschrijfster. Wat moest daar allemaal van terecht komen als ze als ‘de vrouw van….'. haar man naar de V.S. zou volgen.

Gelukkig hield Sylvia haar column in Volkskrant-Magazine. Zij woont in een wijk van bevoorrechten in Washington en signaleert daar haarscherp de ‘kleine dingen’. In puntige stukjes schrijft zij met humor over de vrouwen daar, die in trainingspak hun kinderen met de SUV naar school brengen, over kinderpartijtjes met dikke zwetende clowns, over de verwondering van haar kinderen voor die samenleving, over het eten daar, over de enorme hoeveelheden voedsel in de supermarkt.
      Dat alles uitvergroot door heerlijke overdrijving.

Philippe is ’de man van….’
      Maar als hij zo doorgaat wordt zij misschien wel weer 'de vrouw van....'.

Hij heeft nog twee maanden.