De ongewisse toekomst van Nappie 


Dit is Nappie. Een kleine ree. Negen maanden oud. Zijn toekomst is uiterst onzeker.
      Het begon allemaal met de buurman, die het gras van de Hollanders maaide. Hij vond een pas geboren reekalfje en meende dat het beestje door zijn moeder was verstoten. Hij raapte het op. Dat was een goedbedoelde stommiteit. De reemoeders verstoppen hun kalfjes altijd op een goede plek als ze er opuit moeten om eten te zoeken. Ze weten daarna blindelings hun kroost weer te vinden.

Flesjes
     
Dat wist de buurman allemaal niet. Hij bracht het beestje naar de Hollanders, die wisten dat terugleggen geen optie was. Er zat -vond mevrouw E.- niets anders op dan het dier te verzorgen. En dat betekende flesjes geven. Om de twee uur. Ook ‘s nachts. Dat deed E. zeer consciëntieus en liefdevol.
Maar het kostte natuurlijk wel haar nachtrust.
      Zij noemde het kalfje Napoleon.

Na twee maanden was het beestje te groot om nog in huis te houden. En in de tuin laten rondlopen was ook geen optie.
      Maar.. Er woonde nog een Hollander (T.) in het kleine dorp. Hij had veel meer grond en ook andere beesten, waaronder paarden en een paar grote honden.
      Hij veranderde de naam in Nappie en besteedde ook de nodige aandacht aan het beest

 

 

Testosteron      

Een maand geleden speelde het testosteron van Nappie op, toen er een paar andere reeën in de buurt waren. T. waagde het erop en gaf Nappie zijn vrijheid terug.
      Dat duurde twee dagen. Nappie werd genegeerd en keerde na twee dagen terug op het erf van T. Gewond. Want hij was gebeten door een vos.

Nappie loopt nu weer rond op het grote terrein. Maar het zou kunnen dat hij binnenkort gaat concurreren met de grote reu.
      En dan moeten er volgens T. harde beslissingen genomen worden. Het zou kunnen dat Nappie in de grote vrieskist van T. terecht komt.
      Ik weet niet of mevrouw E. dan trek zou hebben in een reebiefstukje.