Met de dood voor ogen

  • (Door Iris Driessen, docent Nederlands VWO/Gymnasium)
  •            

    Deze Marokkaanse jurk droeg ik niet zomaar. Al zou ik dat misschien wel moeten doen. Want het is een feestelijke jurk. En het leven moet je vieren.
           Echt. 

    Als docent zit de waardering in kleine dingen. Een knipoog, een hand bij het weggaan, een kaartje, een knuffel, een fijn gesprek tijdens een onverwachte ontmoeting jaren later. En heel soms krijg je een weekendje Parijs cadeau. Maar het mooie is, dat je kleine kinderen ziet opgroeien. Tot aan klas zes ben je erbij. En daarna hoop je dat het ze goed gaat. Gelukkig gaat het meestal goed. En al gaat het even niet zo goed; ik ben altijd trots.
         
    Mijn lieve Joop behandelt mensen die ziek zijn en doodgaan. Ja, we gaan allemaal dood, dat is zo, maar deze mensen gaan binnen afzienbare tijd. Joop tart het lot en speelt met de tijd; met medicatie zorgt hij voor een aantal kwalitatieve laatste jaren, maanden, weken. 
    De jurk kreeg ik van één van zijn patiënten. Een leuke vent, net dertig. Zijn vrouw is te knap en hun dochtertje te lief. Hij wilde zijn dokter graag verwennen met heerlijk eten. Om te bedanken. ‘Een bucketlistdingetje dokter.’ We eten nooit bij of met zijn patiënten. Maar nu wel. Soms is er een klik. En soms een nog intensere klik.
         
    We aten. We lachten. We praatten. Als oude vrienden. 
    Als oude vrienden met een bijzondere vriendschap. Een vriendschap die gegroeid is in steriele spreekkamertjes in kille ziekenhuizen. Maar waar de menselijkheid sterker is dan een spierwitte doktersjas. Een vriendschap die zijn hoogtepunt beleefde tijdens het etentje van afgelopen zaterdag. Want heel veel tijd om de vriendschap te verdiepen, is er niet.
         
    Maar misschien is dit genoeg. Als het er is, is het er. En kan het zo blijven. 
    En dus. Trek een mooie jurk aan. Een Marokkaanse of gewoon één van de C&A. Vier het leven. En vind een vriend.

 

 

 

 

 

Zie HIER voor alle Juffen