Corona & de Hongerwinter

Heb je zoiets weleens eerder meegemaakt?
      Die vraag kreeg ik -over de telefoon- van één van mijn kleinkinderen.
Tja.
Als je 75 bent zijn er natuurlijk veel herinneringen.
---De Watersnoodramp van 1953.
---Gezakt voor mijn eindexamen in 1963.
---De oliecrisis van 1973.
---Mijn vader ging dood in 1973 toen ik 28 jaar was.
---Mijn moeder moest het daarna heel lang alleen doen. Ze werd 93.

In 1970 was ik betrokken bij een ernstig auto-ongeluk, waarbij twee doden vielen.
Ik moest een halfjaar revalideren.

 In 1981 was ik in Mosul tijdens de oorlog Irak-Iran. Een dag later werd de in aanbouw zijnde kerncentrale door Israël platgebombardeerd. Ik werd opgepakt en ernstig bedreigd door de politie. Zij dachten dat ik een Jood was.

In 1984 was ik in Zuid-Sudan toen de burgeroorlog was opgelaaid tussen het Islamitische Noorden en het Animistische Zuiden. Ik kwam in een volledig platgebrand dorp, waar de lijken nog voor en in de hutten lagen.

In 1995 was ik in Hebron op de Westbank. Een stad die was veranderd in een waar inferno, toen de Palestijnse volkswoede zich richtte op orthodoxe kolonisten, die zich verheugd hadden getoond over een bloedbad das was aangericht in een moskee.  

In 2003 was ik ruim een week in Hongkong toen daar de SARS-epidemie uitbrak. In Nederland werd ik als een paria behandeld. Ik ging in vrijwillige qurantaine. 

      Ach. Zomaar wat herinneringen, die je niet helemaal kunt vergelijken met het Corona-drama.
.
      En dan nog iets. Maar daar heb ik zelf geen herinneringen aan.
Ik ben geboren op 1 januari 1945 in Haarlem. Dat was in het hart van de hongerwinter.
Mijn moeder had kalkgebrek. Er was geen moedermelk. Er was vrijwel niets.
      De baby had honger en krijste de hele boel bij elkaar. Uren achter elkaar. Dagen lang.
Mijn vader, die net uit de Haarlemse koepelgevangenis ontslagen was -hij had illegaal geslacht voor verzetsmensen- ging met zijn zwager op de fiets over de Afsluitdijk naar Friesland om eten en drinken te scoren. Hij bleef dat daarna regelmatig doen. Ik geef toe dat het pathetisch klinkt, maar waarschijnlijk is dat toen mijn redding geweest. Dank je wel Pa.

      ‘’Ook dit ’’ zei ik ‘is er niet mee te vergelijken. Het kan altijd nog erger".                   

                                                                                                                                         (Kleine Ronnie na de bevrijding)
Goedemorgen!