Annapolis; een stad van geluk
Annapolis is de hoofdstad van de Amerikaanse staat Maryland. Het heeft slechts 37.000 inwoners. Vandaag zullen er heel veel meer mensen zijn, want het Israëlisch-Palestijnse vredesproces moet daar weer worden vlotgetrokken. Er zijn veertig landen vertegenwoordigd, waaronder na veel aarzelingen ook Saoedi-Arabië en Syrië.
De bijeenkomst duurt één dag en dat lijkt me niet lang voor het bespreken van zo’n ingewikkeld langdurig slepend conflict.
Wat je er ook over leest; de verwachtingen zijn niet hooggespannen. De enige hoop, die ik in een aantal stukken heb kunnen ontdekken is merkwaardig genoeg de zwakke positie van de drie belangrijkste leiders daar.
President George W. Bush van de USA bijvoorbeeld staat op de nominatie om te worden bijgezet in het rijtje van de slechtste presidenten ooit. Als hij erin zou kunnen slagen, dat er nieuwe besprekingen komen –besprekingen met enig perspectief- kan hij alsnog de geschiedenis ingaan als Mr. Palestine. En dat zou toch aardig zijn voor een man, die tien jaar geleden nog niet eens wist waar Palestina eigenlijk lag.
Dan is er Mahmoud Abbas, de leider van de Palestijnse autoriteit. Een man van weinig gezag. Zijn Fatah-partij heeft het moeilijk met Hamas; het volk in Gaza en op de Westbank mort, wordt steeds opstandiger en verwijt Abbas dat hij een meeloper is; een zetbaas van het westen; een vazal van Bush.
Ehud Olmert, de premier van Israël heeft het al sinds zijn aantreden moeilijk. Een weinig charismatisch man, die het als lid van Likoed in de Knesset wel aardig deed, in de problemen kwam als burgemeester van Jeruzalem, maar als premier wordt achtervolgd door corruptieschandalen en die waanzinnige oorlog van vorig jaar in Libanon.
De cynische toon in veel commentaren is, dat een positief resultaat vandaag in dat kleine Amerikaanse stadje de reputatie van deze drie MANNEN zou kunnen opkrikken.
Want het gaat kennelijk niet om de mensen in het Midden Oosten, maar om het imago en de historische betekenis van politieke poppen en koppen.
Maar ja.
Waarover zouden ze het vandaag dan in principe eens moeten worden?
Afspraken over de oprichting van een Palestijnse staat?
De toekomst van Jeruzalem als gedeelde hoofdstad van twee staten?
De terugkeer van Palestijnse vluchtelingen?
Een wapenstilstand in Gaza en op de Westbank?
Het teruggeven van illegale nederzettingen?
Het bijstellen van de grenzen tot die van vòòr 1967?
Het afbreken van de MUUR?
Toen de besprekingen in 2.000 in Camp David mislukten volgde een tweede Intifadah met een escalatie van geweld, bloedvergieten en moord. En tevens een toename van geweld tussen Palestijnen onderling. Wat zal er nu gebeuren als het opnieuw mislukt?
Ik was niet bijster optimistisch over de afloop vandaag.
Tot ik gisteren in De Volkskrant Kader Abdolah las.
Hij schrijft:
Goedemorgen!
Van Anne Frid de Vries (Te Gast 14) , een Nederlander, die in Israël woont kreeg ik zojuist de volgende reactie:
Tuesday 27 November 2007; 10.08 AM
Beste Ronald,
Oh, Annapolis. Om mij heen merk ik dat de mensen er liever over zwijgen. Het is net als met overleven van spanningen van oorlog en terrorisme - we concentreren ons op de dagelijkse routine om niet gek te worden van de angst. Zo ook nu, om niet gek te worden van de hoop. Of het cynisme. Ik geloof niet dat er iemand is die echt denkt dat er iets goeds uit Annapolis kan komen.
Iedereen heeft zo zijn afgeschermde hokjes in het hart. Bij mij, en vele anderen, zit de hoop op ontspanning en een begin van ontwikkeling naar normale verhoudingen. Zaken die jij in je stukje van vandaag ook opsomt:
1- Richting vestiging van de Palestijnse staat (ik zie niet in waarom Israël dit zou moeten tegenhouden). Zelfs vanuit het meest rechtse perspectief lijkt mij dit een voordeel. Alleen als ik denk vanuit het perspectief van Abbas, en de Palestijnen zou ik er geen haast mee hebben.
2- Deling van Jeruzalem. Onvermijdelijk, ook al brengt het nog zoveel emoties teweeg. Er zullen veel mensen zijn die net als ik hopen op vrede en normale verhoudingen maar daarbij (niet zoals ik) meetellen: een volledig Israëlisch Jeruzalem.
Feit is: Jeruzalem IS al een verdeelde stad. Het is alleen niet zo heel makkelijk een grens te trekken. Net zoals je Joegoslavië niet kon opdelen in coherente stukken die tegelijk ethnisch min of meer homogeen waren. De voormalige keizerrijken van Sissy en Otman zijn grondige mixes van volkeren, waar de nationalistische idee niet op past,- denk ik
3- Terugkeer van Palestijnse vluchtelingen. Waarheen? Naar Israëlisch grondgebied? Zet dat maar uit je hoofd; zal nooit gebeuren. Dat heeft allemaal met demografie te maken. Demografie en water zijn sowieso de meest onderschatte onderwerpen als het gaat om berichtgeving over het Midden-oosten.
4- Wapenstilstand. Absolute noodzaak. Al zo lang en zo zeer in het belang van alle partijen dat belang en logica kennelijk geen rol spelen
5- Het teruggeven van illegale nederzettingen. Anders geformuleerd: het ontruimen van nederzettingen in bezet gebied. Long overdue. De meest stupide politiek van Israël sinds 1967. En er zijn er nog steeds velen die erin geloven. Teveel dwaze romantiek en onrealistische politiek en militaire onhaalbaarheid.
6- Terug naar de grenzen van 1967? Wat Israël betreft. Niet wat betreft Egypte en Jordanië Daarvoor in de plaats een Palestijnse staat. Op de vierkante meter misschien wat correcties, maar daar komen we wel uit. De vraag blijft knagen: is Palestina economisch levensvatbaar?
Is het administratief behapbaar?
7- Het afbreken van de muur. Als het enigszins kan. Maar als er ook maar een luchtje van terrorisme-dreiging is, krijg je die muur niet zo makkelijk weg. Dat zou dan een normale situatie zijn, met alle beperkingen vandien (demografisch, administratief en economisch), maar er zijn er die andere hoop en agenda in de hokjes van hun hart hebben.
Hokjes waarin een expansionisme en bijbeluitleg schallen die niet kloppen; die de verkeerde dromen opwekken. Opvattingen die definities creëren van wat winnen en wat verliezen is. En in die definities zijn bijna alle positieve uitkomsten een verlies; een verlies voor beide kanten, terwijl de werkelijkheid een grootse winst zou zijn.
Stel je voor hoeveel beter we het zouden hebben in onze dagelijkse routines als de grenzen van 67 de grenzen zouden zijn. Jeruzalem verdeeld. Vluchtelingenvraagstuk min of meer van tafel (door wat voor compromis dan ook) Muur in afbraak. Palestijnse staat in opbouw. En Israël en Palestina voetballen voor de kwalificatie van het WK 2014 in Jeruzalem beiden een thuiswedstrijd.
Op de tribune ontmoet ik Mahmoed uit Aza en na afloop (het werd 1-1) gaan we samen humus eten in de oude stad. Niemand gewonnen, maar zoveel beter af.
Nou heb ik me laten meeslepen.
Het beste. We blijven hopen, in stilte.
Anne
