De analfabeet en zijn methodes

John was een mooie man. Lange blonde haren, grote blauwe ogen, sportief figuur. Jolande was zijn aantrekkelijke vrouw. Innemende glimlach. Het was een bijzonder stel, dat overal aandacht trok.
     
Maar hij was analfabeet zoals dat in 1988 nog gewoon heette. Zij had daar grote problemen mee.
Vaak had zij gezegd, dat hij er iets aan moest doen, maar hij had er geen zin in. Hij was handig geworden in het maskeren en vond het verder wel goed zo. 
     
In het begin zei hij gewoon dat hij zijn bril was vergeten als hij iets moest lezen of een handtekening moest zetten. Later deed hij als dat nodig was zijn arm in een mitella en vroeg aan de mevrouw van het postkantoor of zij even een krabbeltje kon zetten. En natuurlijk deed de mevrouw dat.
       Hij had zijn schriftelijk rijbewijs gehaald door met engelengeduld alle vragen uit het hoofd te leren. Hij herkende de vraag en wist dan of hij het langste of het kortste antwoord moest invullen.
     
Zij hadden twee kinderen. Maar toen het oudste kind voorgelezen wilde worden kon hij het niet.
Zij stelde toen een ultimatum. ‘’Jij gaat er nu iets aan doen; anders bekijk je het maar’’.
     
Hij was geschrokken en had zich aangemeld voor de alfabetiseringscursus. Hij werd één van de meest enthousiaste deelnemers en na een paar maanden was hij al enorm vooruitgegaan. Hij kon een simpel boekje voorlezen.
     
In 1988 toen Nederland Europees kampioen voetbal werd, was ik in Palestina. Ik had de finale grotendeels gemist en ook alle festiviteiten daarna. John had stapels videobanden. Ze kwamen samen naar ons toe om die banden te brengen. Het werd een uitermate gezellige avond. Toen ze terugreden ging zij achter het stuur. Hij las de wegenkaart.
      Dat was de eerste keer in zijn leven.


P.S.
Ga voor mijn bizarre beleving van de voetbalfinale 1988 naar dit stukje uit de Volkskrant: