Lawaai en chaos op Caribisch eiland


New National Party

(Door Rolf Weijburg)

De coupplegers van weleer waren allang gearresteerd. 14 mensen hadden de doodstraf gekregen voor (medeplichtigheid aan) de moord op Maurice Bishop, een straf die in 1991 was omgezet tot levenslang.
      De conservatieve New National Party was sinds de eerste verkiezingen na de invasie aan de macht gekomen en dat is, met Keith Mitchell als premier, nog steeds zo.


Slechte reputatie

Door de coup en de invasie in 1983 had Grenada een slechte reputatie gekregen en bleef het land lange tijd toeristisch een no-go area. Er waren weinig (resort)hotels en cruiseschepen lieten Grenada meestal links liggen.
      Maar wat moest het eiland mooi zijn!

Toen ik aan de slag ging met een project over de 25 kleinste landen ter wereld kwam ik er achter dat Grenada het op 10 na kleinste land ter wereld was: ik moest er dus sowieso heen. Mijn jongste dochter was net zes geworden en oud genoeg voor haar tropendoop. De beslissing was snel gevallen.

      We gingen met z’n viertjes naar Grenada!

Niet met een georganiseerde reis zo die er al waren, nee gewoon een ticket kopen en een (rug)tasje mee en we zouden wel zien. De meisjes (Lisa  tien en Kimber zes) wilden zelf hun tassen pakken en er moest natuurlijk heel veel mee.

“Stop er maar in wat je wil, maar je moet hem zelf dragen. Echt!”, was Papa’s instructie.


Aankomst

En zo kwam het dat we op een goede dag in augustus 1999 vanuit (toen nog) Point Salines Airport de vochtige hitte van Grenada binnenstapten. De meiden hadden eieren voor hun geld gekozen en ze waren, ieder met een  klein zakje op de rug, “travelling light” zoals dat heet.
      Het was een lange reis met stopovers in London Heathrow en Barbados. En direct na aankomst gingen we kopje onder in de couleur locale van Grenada. We stapten in een minibusje dat volgepakt en hardrijdend met bulderende reggaemuziek de smalle weggetjes die door het intense tropische groen kronkelden te lijf ging.

      Het blijft magisch hoe je na een dagje in een soort vliegreisvacuüm opeens in een totaal andere wereld terecht kunt komen.
Bananenbomen, jackfruit, palmen, flamboyant, frangipani, bougainvillea het groeide allemaal langs de weg. We reden langs kleurige houten huisjes van groen, geel, blauw of paars, veelal met veranda’s. Hier en daar stonden kleine winkeltjes en barretjes met Guiness-reclames.
      Er hing een Engels koloniale sfeer die werd versterkt doordat het chaotische en luidruchtige verkeer links reed. Overal liepen mensen op de weg. Coole rasta’s, omaatjes met bloemetjesjurken en strooien hoeden, stoere mannen met ontblote bovenlijven, mooie hippe meiden, scholieren in uniform.


Road

Vlak voor het plaatsje Belmont stapten we uit bij een Texaco benzinestation, staken de weg over en liepen over een kronkelend pad tussen een aantal houten huizen door (bij eentje stonden twee luidsprekers waaruit keiharde muziek beukte naar buiten gericht in het open raam terwijl de eigenaar op de veranda in een luie stoel lag te dutten) naar het eind van het pad waar een drietal rudimentaire huisjes rondom een grasveld onder palmbomen aan zee stond. Hier gingen we een paar dagen logeren.


Belmont

De plek was perfect, vijf minuten van het noordelijke puntje van Grenada’s grootste strand, Grande Anse. Een mooie plek om te acclimatiseren.
      De zee lonkte, het was heerlijk warm en de kinderen wilden waar voor hun geld.
We liepen onder een boog van enorme bloeiende flamboyantbomen naar het strand . Een Grenadaanse familie dreef in de warme golven van de late namiddag en riep ons vanaf zee een vriendelijk “Welcome! Enjoy!” toe.


Beach


Biertje

De lucht begon al te kleuren en terwijl Catherine en de kinderen zich onderdompelden in de warme Caribsiche zee, genoot ik van mijn eerste Caribische biertje.

 

 

 

 

 

 

 

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

 KliHIER voor alle afleveringen